گاهی اوقات چیزی نمیبینی، خسته شده ای، چشمانت بسته شده اند. توانش را نداری که بازشان کنی؛ خسته ای، خستگی را در بند بند وجودت، پلک هایت حس میکنی.
گاهی اوقات چشمانت بازند، بازِ باز؛ به دنبال چیزی میگردی، چیزی که قبلا به دنبالش نبودی. گشتن ها و نیافتن ها تو را نامید میکند. خسته میکند. چشمانت را خودت میبندی. در شگفتی که اصلا چرا باید بازشان کنی.
در ذهنت چراغی است که روشن بوده و هست. چراغی که نمیگذارد با چشمان بسته هم در سیاهی فرو روی. چراغی که وجودت را گرم نگه میدارد.
گاهی اوقات پیرامونت طوفانی است. باران شدید میبارد. رعد و برق به هر جا ممکن است بر خورد کند. باد شدید تو را به این سو و آن سو میبرد. نمیدانی به کجا میروی. کنترلی روی شرایط، روی خودت نداری. چه میشود که در این شرایط چشمانت را ببندی، صدای آذرخش چندین برابر بلندتر و وحشتناکتر میشود. پوستت سرما را بیشتر حس میکند. ذهنت تصویری از پیرامون برای خودش میسازد. صد برابر ترسناکتر از آنچه که هست. و شاید این پندار چراغت را خاموش کند.
تو میمانی در سیاهی مطلق، خالی از دلیل برای ادامه دادن.