عزیزانم، تقاضا دارم متن فوق را با آهنگی که بارگذاری خواهم کرد بخوانید و بشنوید! حال، بیایید تصور کنیم که من، "گئورک" (خوانندهی این آهنگ) هستم و نیز بیاید تصور کنیم صاحب این پرتره، "مارینا" نام دارد. و این داستان بدون هیچ دادهی تصویری مثل موزیک ویدئو و یا حتی ترجمهی این ترانه، نگارش شده است. سرفصل: کاش اون لحظه رو نگه میداشتم قبل اینکه همه چی عوض شه
داراگیا مایا!
میِلا مایا!
مارینای عزیزم، شیرینم!
امروز به خود نمرهی 15 میدهم، تصویری که امروز از تو کشیدم، آن شباهت همیشگی را نسبت به قبلیها ندارد. شاید فهم آن سخت نباشد که بدانی من هر روز از تو میکشم!
از تو میکشم.
از دوری تو میکشم...
از دوری تو درد میکشم!
و از نبودنت سیگار؛
پیش از این تا مدتی نسبتا طولانی، با یک امید احمقانه انتظار برگشتنت را میکشیدم، و به امید شنیدن صدای حیاط، که قدمهای تو را به چشمانش میکشد، روی تخت دراز میکشیدم و تصور میکردم که تو میآیی و با دیدن اتاقی که سقف و دیوار و در و کمدش، پوشیده از تصاویر توست؛ آه میکشی!
آهی مملو از غم،
و یا شاید دلسوزی...
یا شاید آه سرزنش! سرزنشِ پسرکی شرور و بیکله!
آری میِلا مایا، شیرینم! اعتراف میکنم که نادان بودم. تو با چشمانت، مانند نقاشی امروزم -که تنها وجه شباهتش با تو همین است- دلتنگی را فریاد میزدی، آری تو دلت برای من تنگ بود، آری، تو مرا دوست داشتی و تمام وجودت تمنا میکرد که قدری حرفهایت را بشنوم. کمی تو را درک کنم و آنقدر مثل یک "خوک" سرم را در آخور نجاستِ غُدبازیها و بیواکنشیهایم فرو نبرم و فقط کمی تو را بشنوم!
آری، تو یک گوش شنوا میخواستی، کسی که بیقضاوت، بینصیحت، فقط تو را بشنود و اتهام افسرده بودن را به تو نبندد!
روح شیرین و حساس تو، بندبند وجودت و ذات هنر پروروِ عمیق تو؛ تاب شنیدن این مزخرفات من را نداشت که میگفتم:
-انتظار داری خب چه بگویم؟
و یا میگفتم:
-چرا همهاش توقع داری موقع حرف زدن نگاهت کنم؟
و تو با همین نگاه، چیزی را با تکان خوردن سیبگلویت فرو میدادی که نمیدانم همان حرف نصفهات بود یا بغضی که هوس سیب کرده؟
میِلا مایا!
همهی نقاشیهایی که از تو کشیدهام یک چیزند، "لحظهی رفتنت". اگر میتوانستم آن لحظه را متوقف کنم و با دیدن آن نگاهت در آستانهی در، به همان زمان برگردم؛ بیدریغ به جای غضب و تنفری که میدانم مانند تیری از چشمانم پرتاب میشد و در قلبت مینشست، خیز برمیداشتم و چنان در دستان پهناور خود به اسارتت میکشیدم که در هیبت دروغین مردانهام ذوب شوی!
همان هیئت و ریش و یالوکوپال که تو را فریب داد و قلب رقیقت گمان کرد که میتواند در سرزمین عریض و طویل وجود من، پناهگاهی بیابد!
دیر فهمیدم که تو دیگر بیش از این رنج نمیکشی و دست آخر، کسی را که تو را فهم کند به سمت خود میکشی. آری درستش همین است! منطقاََ عاشق واقعی، زود میفهمد که خود را برای آدم اشتباهی خرج کردن سودی ندارد! خود را از زهر وجود او آزاد میکند و به دنبال نوشدارویی میگردد که التیامش بدهد و به یگانگی برسند.
مارینای عزیزم! تو اکنون شیرینیِ چای شخصی دیگر هستی و میدانم که او با لیاقتترین مرد کرهی زمین است!
داراگیا مایا!
میِلا مایا!
دیگر انتظار تو را نمیکشم.
و زین پس؛
فقط تو را میکِشم...

✍شادی غلامزاده