
هفتهی پیش جمعه، خواهرم خونهی ما بود و همزمان تلویزیون داشت از نمازجمعه حرف میزد. خواهرم یهو پرسید:
-تو نمازجمعه نهارم میدن؟
و من در پاسخ گفتم:
-اگه بخوان نهار بدن که به اندازهی کل این شهر غذا بپزن بازم کم میاد!
همون لحظه خواهر زادهام زیر مبل رو داشت نگاه میکرد و از من پرسید:
-شادی "خاکی" کو؟؟
اولش نفهمیدم چی داره میگه بعد یهو یادم اومد منظورش هست "لاکی"!
لاکی، یه لاکپشت خیالیه که من چندباری پیش اومده که بخوام خواهرزادهام رو باهاش گول بزنم تا دست از سرکچل ما برداره و گیر نده به یه چیزی و یا وقتایی که مثلا داشته مامانش رو اذیت میکرده، من میگفتم:
-بدو بدو بیا لاکی رو ببینیم!
و اون تندتند میومد و به محض رسیدنش میگفتم:
-اَه دیر کردی لاکی رفت! صد بار به این لاکی گفتم خجالت نکش بیا بیرون، ولی هر دفعه زود میره!
و جمعهی هفتهی پیش، وقتی پرسید خاکی (همون لاکی) کو؟ من پس از درنگی گفتم:
-رفته نمازجمعه!
و از اونجایی که ساعت ده صبح بود گفتم انقدر عاشق جمال امام جمعهاس که از الان رفته و دم مصلی بست نشسته تا باز بشه (این رو برای خندوندن اهالی خونه گفتم)
و بعد خواهر زادهام گفت:
-همهی خاکیها میان اونجا؟
تصورات بچهگانهاش برام خیلی جالب بود و ترسیم اینکه یه عالمه لاکپشت کارتونی نشستن پای خطبههای نمازجمعه، واقعا طنز باحالی داشت (😂)
گفتم:آره.
حرف از لاکپشت شد و یاد لاکپشتهای نینجا افتادم، آه فقط دهه هفتادیها و متولدین سالهای اول دهه۸۰ لذت تماشای این کارتون رو از شبکهی دو چشیدن.
اسماشون چی بود؟ لئوناردو، مایکلآنجلو، دنیلو... اون یکی یادم نمیاد.
بگذریم.
همچنین چهار پنج سال پیش یه کلوچه تبلیغ میکرد تو تلویزیون به اسم "لاکی" و اینطور میگفت تو تبلیغش:
لاکی ؟ کو لاکی؟
و گوینده با هیجان میومد میگفت: لاکی تو کولاکی!
اگه میخواستی خشم مامانم رو به جوش بیاری همین تبلیغ رو کافی بود بهش نشون بدی چون از نظرش چرتترین و بیمعنیترین تبلیغی بود که ساخته شده! نمیدونم چرا انقدر بدش میومد(😂)
تو مجلهی سروشنوجوانان و یا بچهاگلآقا و شایدم کیهانبچهها، یه ترشکلواشک رو هم تبلیغ کرده بودن به اسم "فافا"، که با مکالمهی دو لاکپشت کارتونی ترسیم شده بود، به این صورت که یه لاکپشت سوار بر موتور داشته میگذشته از خیابون، دوستش بهش میگه داری میری کجا؟
و اونم میگفت:
دارم میرم فافا بخرم کنار بابا بخورم!
خودم بچه که بودم یه لاکپشت کوچولو از استخر داهات مادرجونم اینا پیدا کردم، بدبختو آوردیم خونه انقدر چیزی نخورد که مُرد. واقعا ظلمه در حق این حیوانات که دم عیدا میفروشنشون. فکر کنین دم عید، میرن بین شالیزارهای مردم میگردن و لاکپشت پیدا میکنن و اونا رو میارن کنار ماهی قرمز میفروشن. در نتیجه کمکم به نسلشون آسیب وارد شده و آفتها زیاد میشن.
بابا چی کار دارین به طبیعت ترکوندینش از بس آسیب زدین.
از اینم بگذریم!
اسم اون لاکپشت بینوا رو اولش گذاشتم "سوفی" ، بعد گذاشتم "جیگیلی" (آهای جیگیلیجیگیلیجیگیلیجیگیلی اخماتو واکن!)
اِهِم...
شاید الان اگه یه لاکپشت به عنوان پِتخانگی داشتم اسمش رو یچیز مسخره انتخاب میکردم، مثلا:
باقالی! یا... بهادر!! و یا... رافائل!!! اوه پسر یادم اومد اسم چهارمین لاکپشت نینجا "رافائل" بود!!!! (دست و جیغ و هورا)
اما خب حالا که پِت ندارم و مخالف نگهداریش هستم، آیا باز هم از لذت نامگذاری محروم میمونم؟ خیر!
ما اینجا جهانگیر رو داریم:

خب، اینم پست روز جمعهای امروز، امیدوارم که خوشتون اومده باشه!
کانال تلگرامم که توش لاکی هم عضوه: