-ببین من نگفتم: « گَگَگگ » ، گفتم: «وَووو» !
پس یعنی قیافم شبیه دایناسور نمیشه بلکه شبیه یه خرگوش میشه و شما هم باید استیکر خرگوش برام بفرستی آقاااا !
این صدای سارینا بود که گوشی رو جلوی دهنش گرفته و داشت با خارجاز کوکترین حالت ممکن صداشو نازک میکرد و به اون آقاااای پشت خط ویس میداد! اون با دوستپسرش حرف میزد درحالی که همون لحظه تو سابقه جستجوی گوگل من "راههای ازدواج با جِیک جیلنهال" به چشم میخورد...
با انگشتش تندتند تایپ میکرد و صدای تمام آیکونها و اعلانهای گوشیش بلند بود. صدای کیبورد گوشیش ووکال راه رفتن باباسفنجی بود و تو در آن واحد حس میکردی باباسفنجی روی تردمیل با سرعت بالا درحال دویدنه! نمیدونم تو اون گوشی خرابشدهاش همزمان عضو چند کانال و گروه بود و چقدر تو تیکتاک و جاهای دیگه لایک و کامنت میگرفت که اعلانهای لعنتیش متوقف نمیشدن. این رو بذار در کنار ناخنهای سه متریاش که به صفحهی گوشی برخورد میکرد و تِقتِق صدا میخورد و اعلانی که هر لحظه میگفت آی لاو یو... آی لاو یو... آی لاو یو... آی لاو یو! و هربار که نوتیو میاومد، صدای راهرفتن باباسفنجی بلندتر میشد!
از این حجم مزاحمت و بیملاحضگیش، از احمق بودن اون پسرایی که این حجم از رفتار تهوعآور رو میپسندند، از بییار بودن خودم و اینکه سارینا مدام میاومد خونهی ما و یه فکر بدبینانهای ته ذهنم میگفت که « این به دستور باباش میاد اینجا»، خونم به جوش اومد و با غضب از روی مبل بلند شدم و رفتم اتاق و در رو محکم بستم.
فوتی کشیدم و اومدم چندتا فحش سوپر رکیک نثار سارینا و پدرش و اون آقااای پشتتلفن کنم که مطلب یه کتابی که اخیرا خوندم یادم اومد. کتابه میگفت وقتی پراز حس بد و انرژی منفی شدید، برید به یه مکان خلوت، بایستید و پاهاتون رو کمی بیشتر از عرض شانه باز کنید، بدنتون رو منقبض کنید و کمی زانوهاتون رو خم؛ حالا دستها رو از هم باز کنید و تصور کنید دارید با تمام قدرت فریاد میزنید. اگه امکان داره و جایی هستید که کسی نیست، میتونید واقعا فریاد بزنید اما اگه نه، اداش رو در بیارید. منم همین کار رو کردم، چشمام و بستم و دستامو باز کردم، روبروی در ایستادم و با تمام قدرت ادا درآوردم. در همین اثنا یاد یه ویدئو از مَدگَل افتادم که میگفت "جیمکری" تو جوانیهاش میرفت بالای تپه و دستاشو باز میکرد و تصور میکرد داره نور الهی رو دریافت میکنه؛ همین رو ترکیب کردم با حال اون لحظهام و تصور کردم همچنان که دارم با دهن باز، بیصدا فریاد میزنم، ابرها بالای سرم میان و رعد و برق ایجاد میشه و من در شعاع نورهای برقآسا غرق شدم و باد و طوفان موهامو تکون میدن. همچنان بیصدا فریاد میزدم، خم میشدم و نفس میگرفتم و دوباره خودم و منقبض میکردم و دهنمو به شکل غار علیصدر در میاوردم. دور آخر و درپایان نفس گرفتنام، همینکه داشتم از حالت خمیده بالا میاومدم و دستامو از هم باز میکردم، چشمام هم باز شدن که با دیدن بابا در آستانهی در، هم جاخوردم و هم از خودبیخود شدم و فریاد بیصِدام باصدا شد و حالا با دستا و پاهای باز و چشمان گشادشده فریاد میزدم و کم مونده بود مشتمو مثل گوریل به سینهام بکوبم!
او همچنان نگاهم میکرد و منم مونده بودم چطوری این صدا رو قطعش کنم و این وضعیت تموم بشه که بالاخره به سرفه افتادم. حین سرفه به این هم حتی فکر کردم با این شانسی که من دارم یه گاز گلخانهای هم ایجاد بشه دیگه پکیج امروزم تکمیل میشه و...
-حالت خوبه باباجان؟
-چی...؟ آر..آره!
بابا بازدمی از بینی بیرون داد و گفت:
-وقت داری با این سنگنمکا چندتا چیزمیز جدید بتراشی؟
لحنش خاص بود، یه غمگینی یا شاید هم یهجور نگرانی!
گفتم:
-کدوم سنگنمک؟ سنگنمک رو هم مگه میتراشن؟ من تا حالا با سنگنمک کار نکردم!
بابا خندهی تلخی کرد، سرش رو انداخت پایین و با پشت انگشتاشارهاش نوک بینیش رو لمس کرد و گفت:
-تمام چیزایی که تو ساختی، همهشون از سنگنمک بودن، منتها نه نمک خوراکی، سنگنمکحمام!
این رو گفت و رفت. خواستم جلوش رو بگیرم و بپرسم اون که گفتی چیه اما دیدم بیحوصلهتر از این حرفاس. گوشی رو برداشتم و سرچ کردم و به این مطلب برخوردم.
خوندم وخوندم بعد از خوندنش از کلهام دود بلند شد. واقعا من چرا فکر میکردم در تمام این مدت دارم سنگِ کوکائین میتراشیدم؟ اصلا مگه کوکائین از سنگه؟! و به تباهی خودم تاسف میخوردم که صدای آیفون رو از حال شنیدم و در ادامه صدای مامان که میگفت اینا کین و اینجا چیمیخوان! به دقیقه نکشید که یه صدای مردونه و غریبه اومد که گفت:
-یاالله!
حسی شوم و مخلوط از اضطراب بهم هجوم آورد. شالم رو روی سرم انداختمو از اتاق رفتم بیرون تا ببینم چه خبره؟
-رییس میگم آبلیسَک هم خوبه درست کنهها، مثه اونایی که جلوی کاخ سفید گذاشتن!
و یه صدای دیگه اومد:
-آره حاجی، انگار میگن کراواتم همین شکلیه!
و در نهایت خود پلنگصورتی یا درواقع محمدرضاگلزار که رو مبل نشسته بود به حرف اومد و خطاب به اون دوتا قلچماقی که بالاسرش وایساده بودن گفت:
-اون اُبلیسکه (Obelick) نه آبلیسَک!
و دوباره روش رو برگردوند سمت ما. لبخندی متین زد و گفت:
-عرض میکردم خدمتتون... آممم دوست دارم مجسمه یه چیز خاص باشه، یه ترکیبی از سبک مدرن و پستمدرن و یا تلفیق سنت و مدرنیته... یه همچین مایههایی!
از دستاش استفاده میکرد و به گردنش قِر میداد و از حس باکلاس بودنش و اون سبکهایی که اسم میبرد، دیگه خود ما هم داشتیم به عنوان خانوادهی هنرمند، احساس ناکافی بودن میکردیم!
بابا گفت:
-حالا چه اصراری بود زحمت بکشید بیاید منزل، مغازه بود که!
و بالبخند دندوننمایی که داشت، دستشو به چونهاش کشید و با خودش زمزمه کردم: من کِی به اینا آدرس خونه رو دادم!
گلزار در سکوت به بابا خیره شد و در این سکوت فضا، صدای کشیده شدن ناخن روی شلوارلی میاومد، صدای خاروندن!
گلزار در همون نگاه خیرهاش به بابا، یکهو نگاهش رو به من گرفت و گفت:
-میخواستم میکلآنژتون رو از نزدیک زیارت کنم!
بابا با لحن تاکیدی و کمی مضطرب گفت:
-این مجسمه رو برای "خانمت" میخوای هدیه بدی؟
گلزار که دستش زیر چونهاش بود، ابرویی بالا انداخت و حالت نشستنش رو عوض میکرد:
-نه، برای برادر خانمم!
با این حرفش بابام برگشت سمت مامانم و مامانم هم روش رو کرد به بابام، هردو نگاهشون رو گرفتن سمت من!
دوباره سکوت شد و صدای خاروندن از رو شلوارلی در پسزمینه به گوش میرسید.
بابا با صدای هیجانزده و با خندهی مصنوعی گفت:
-خب خودمم ناسلامتی مجسمهتراشم... اِممم همینطورم خانمم... هههه.. آره!
گلزار اومد جواب بده که دوباره صدای خاروندن شلوارلی اومد، اینبار دیگه عصبی شد و برگشت به عقب و خطاب به قلچماق سمت راست گفت:
-میخوای خودم با همون اُبلیسک، قشنگ بخارونمت؟؟
-شرمنده آقا!
و گلزار حین چشمغره رفتن زمزمه کرد: بیتربیت!
سرش رو چند ثانیهای پایین انداخت تا خونبه مغزش برسه.
-چی داشتم میگفتم... آهان! عرض کردم، میخوام دخترخانمتون افتخار بدن و یه کار خاص برای برادرخانم بنده بتراشن!
و بعد از گفتن این حرف، گوشیاش شروع کرد به زنگ خوردن. همینطور که صداش رو سایلنت میکرد از جاش بلند شد و اعلام کرد که دیگه باید بره و بابا هم تا دم در بدرقهشون کرد.
من موندم و مامان که ماتش برده و به نقطهی نامعلومی خیره بود و صدای راه رفتن باباسفنجی با ترکیب آی لاو یو که سکوت خونه رو میشکست!
پایان فصل اول
✍شادی غلامزاده

قسمت قبل:
کامنت؟ بفرمااایید😌🪴