تصویر تامبنیل که باعث شده روی پست کلیک کنید، متعلقه به شوهرخالهام ساسان. البته نه اینکه تصویر خودش باشه، صادق باشیم این عکس پابلو اسکوبار هستش و به جهت شباهتی که با آقا ساسان داره عکسش رو انتخاب کردم.
اون بندهخدا (شوهرخالهام رو میگم) فقط ظاهر پابلو اسکوبار رو داره وگرنه اگه بخوایم به باطنش نگاه کنیم باید اسمش رو بذاریم "تابلو اُسکولار". بابام همیشه در توصیف باجناقش میگه «یه گاو بیشتر از ساسان حالیش میشه!»
یا مثلا همین دیشب داشت مثل همیشه راجع به ساسان حرف میزد.
اینطوری بود که مامانم زانوهاش رو تا کرده و کف پاهاش رو روی مبل گذاشته و بیخیال از همهی عالم داشت تو فضای مجازی دور میزد. منم یه کش موی کوچیک رو که ننهام جلوی موهاش رو باهاش جمع میکنه، تو دستم داشتم و با پیچ دادن علامت بینهایت درست کرده بودم. (♾) دستسازهام رو جلوی چشمم گرفته و داشتم سخنرانی بابام رو از تو سوراخای بینهایت نگاه میکردم.
-یه تنه داره اندازهی این مبل، گردنش رو تبر نمیزنه از بس کلفته. انقدر خورده خورده خورده خورده که اووووو توپ نمیتونه تکونش بده.
و موقع گفتن "اووووو" دست خیسش رو تا نزدیک گوشش بالا آورد و بعدش رها کرد و رو شلوارش کشید تا خشک بشه. همینطور که میومد رو مبل بشینه ادامه داد:
-فقط یاد گرفته تمام روز تو بنگاه یا دم مغازه رفیقاش بشینه و مخشونو آچار بندازه. از بس که حرف مفت میزَن...آااااااای!
از سر جاش نیم خیز شد و مجسمهی کوچک بز با شاخهای تیز رو برداشت و حین اینکه با اخم، نشیمنگاهش رو ماساژ میداد، صدای "آخخخخ" از بین دندوناش شنیده میشد. شک ندارم که جنس مجسمه و خودی بودن سازندهاش باعث شد که بابا از خیر دشنام دادن به نوامیس مجسمه و مجسمهتراش و گذارندهی مجسمه بر مبل، بگذره و نکوبه هزار تیکهاش نکنه!
مامان به آرومی سرش رو از گوشی بلند کرد و خونسرد، رو به بابام پرسید:
-چی شد؟
من جواب دادم:
-بز رفت به "چَرا"!
مامان چندتا پلک زد و دوباره سرش رو انداخت تو گوشی.
چند دقیقهای به سکوت گذشت که ماجرای برادرزن پلنگصورتی یادم اومد و شروع کردم به تعریف کردن. گفتم و گفتم تا اینکه رسیدم به ۰۹۱۱,۱۱/۵,۱۲. همون شماره تلفن الکی که از خودم درآوردم و گفتم به یارو تا یادداشت کنه. اینو که گفتم انگار آبداغ ریختی رو سر بابام! بعد از کلی فریاد زدن و شماتت من بابت اینکه چرا انقدر نسنجیده کار میکنم، پرسید:
-کِی زنگ زده؟
-چمیدونم... هفهش روز پیش!
مامانم که الان دیگه به عنوان ناظر به ماجرا نگاه میکرد و گوشی فقط تو دستش بود، با جدیت به من گفت:
-باز کارای بیخود میکنی؟ هشت روز پیش یارو زنگ زده الان یادت اومده بگی؟
منم جوش آوردم و گفتم:
-آاا ببخشید نمیدونستم سر و کار بابا افتاده با آدمای دیوانه، یه چیزی هم بدهکار شدیم!
بابام که حالا ایستاده بود، با حرکات دست شروع کرد حرف زدن:
-دِ آخه نادان، اون چیزا که گفته بود همهاش اسم رمز بود. هوفففف خراب کردی دیگه چی کارت کنم، خراب کردی. ولش کن گذشت!
و کف دستاش رو به ران پاش کوبید و کلافه رفت سمت اتاق.
آقا من کاری ندارم به حجم خلاقیتشون در ایجاد اسمرمز، همچنین کاری ندارم که چه نیازیه به اسمرمز؟ فقط یکی به من بگه چرا لقب بابام پفکنمکی بود؟ اللهُاعلم!
شاید براتون سوال باشه من که انقدر دارم از زندگیمون میگم چرا از شغل بابام چیزی نگفتم؟ و چرا اسم این مطالب رو گذاشتم بابای هنرمند من؟
خب بابای من یک مغازه داره و توش آثار هنری مثل تابلو نقاشی و مجسمه با متریالهای مختلف رو میفروشه؛ اون حتی تابلو هم میکشه. اسم مغازهاش هم هست "آقای تابلو".
نخندید!
یادمه تلاشام در صرفنظر کردن بابام از این اسم فایدهای نداشت. نتیجهاش شد اینکه خالهام به مامانم میگه: «آقات خیلی تابلوئه» و هیحی هیح از لای نیشهاش میخنده.
البته مامانم چیزی بهش نمیگه چون معتقده دل اون با همین چیزا خوشه. وگرنه که همه میدونن آقای تابلو بهتر از ساسان تانکره!
شوهرعمهام هم چند سال پیش بهم گفته بود: چخبر از بابای خوشگلت؟
مردک قورمهسبزی! آخر هم عمهام رو طلاق داد و رفت در رنگینکمان محو شد. خدایا توبهتوبه! بگذریم.
خلاصه که سرتون رو در نیارم، با دنیایی از سوالها و حس بدی که از خرابکاری هشت روز پیشم بهم دست داد، راهی اتاق شدم که بخوابم، بازم میام. فعلا: پاکا پاکا👋🏻
✍ شادی غلامزاده
هی یو، اگه از این داستان خوشت اومده، شاید از مسیحیونان هم خوشت بیاد. میتونم چند فصلش رو رایگان برات بفرستم، بهم پیام بده👇🏻:

قسمت اول: