—----------------------------------------------------------------------------------
فِرِد نفسی بیرون میده و میگه: «آره آوردمش، توی کیفمه.»
مکس حسابی ذوق می‌کنه و میگه: «رفیق خودمی، تو هم نتونستی کنجکاویت رو کنترل کنی درسته.»
مکس سریع به سمت کمد فِرِد حرکت می‌کنه، ولی فِرِد با یه دست اون رو پس میزنه و میگه: «اول از همه، نه برای من هنوز مسخره بنظر می‌رسه… و دوم اینکه، اینجا نمیشه.»
فِرِد به چپ و راست سرک می‌کشه: «اگه یکی ببینه چی؟ میشه یه عامل برای مسخره کردنمون.» —به آرومی به سمت مکس سر می‌گردونه— «همین الانش هم اون بیلی عوضی…»
مکس با تعجب می‌پرسه: «چیه، چیزی شده؟»
همون لحظه بیلی مکس رو از پشت می‌گیره و با کمر به کمد می‌چسبونه: «خب هریسون… بالاخره پیدات شد.»
بیلی که درشت هیکل هم هست، مکس رو از یقه گرفته و محکم به کمد چسبونده. مکس درحالی که کمی از درد به خودش پیچیده میگه: «اهههه، بیلی لعنتی نمی‌خوای دست از سر من برداری؟»
بیلی ابروهاش به هم گره می‌خوره و میگه: «دست از سرت بردارم..؟ اصلا می‌دونی وقتی گم شدی چقدر منو سیم‌جین؟»
مکس درحالی که داره تلاش می‌کنه خودش رو آزاد کنه میگه: «به من چه ربطی داره…»
بیلی یک بار دیگه اون رو به کمد می‌کوبه: «فکر می‌کردن من بلایی سر تو لعنتی آوردم، پدرم اون شب حسابی باهام بد تا کرد… بخاطر کاری که نکردم.» —لبخندی روی لبش ظاهر میشه— «پس با خودم گفتم که، من که تنبیه‌اش رو شدم… پس چرا انجامش ندم.»
مکس به سختی جواب میده: «منطقی بنظر می‌رسه… ولی منطقی نیست.»
همون لحظه فِرِد جلو میاد: «هی بیلی چرا با یکی هم هیکل خودت سر شاخ نمیشی لعنتی…»
بیلی و دوستاش نگاهی به فِرِد می‌ندازن… و بعد همه شروع می‌کنن به خندیدن…
یکی از دوستای بیلی به فِرِد نزدیکتر میشه: «آخه خیکی تو چی میگی این وسط؟»
همون لحظه فِرِد هم جلو میاد و میگه: «من فقد یه کم… استخون بندیم درشته.» و با کله میزنه تو شکم دوست بیلی…
… بعد از مدتی هر دو از پشت توی سطل آشغال گیر کردن، و بیلی همراه با دوستاش، و همینطور بقیه بچه‌های توی راهرو درحال خندیدن به اون دوتا هستن.
همینطور که بیلی داره می‌خنده دوستش دو ضربه به شونه‌ی اون میزنه… و بعد به پسری که داره سعی می‌کنه کمد خودش رو باز کنه اشاره می‌کنه.
بیلی و دوستاش، مکس و فِرِد رو ول می‌کنن و میرن سراغ اون پسره.
مکس و فِرِد بدون اینکه تلاشی برای خارج شدن از سطل‌های آشغال بکنن، فقط توی همون حالت شروع می‌کنن با هم حرف زدن.
مکس اول شروع می‌کنه: «دمت گرم رفیق، خوب رفتی توی دلش.»
فِرِد خنده‌ی ریزی می‌کنه: «یه لحظه جوگیر شدم… البته قطعاً بعد از تو سراغ منم می‌اومدن، پس گفتم بهتره پیش دستی کنم.»
مکس کمی صداش رو می‌یاره پایین: «بعد از کلاس باید بریم کتابخونه، و اون کتاب رو یه بررسی بکنیم.»
فِرِد نفسی بیرون میده: «تو قطعاً دیوونه شدی، ولی من هستم…»
مکس لبخندی به فِرِد میزنه و همون لحظه یه دختر از راه می‌رسه و جلوی اونا می‌ایسته.
دختر یه عینک مستطیلی زده، دندوناش سیم‌کشی شدن و یه کتاب هم توی بغلش گرفته…
فِرِد با دیدن اون میگه: «سلام مگی زشته.» فِرِد سریع جلوی دهنش رو می‌گیره…
مکس از کنار میگه: «اون منظوری نداشت مگی.»
و بعد فِرِد با شرمندگی ادامه میده: « آره متأسفم مگی، عادت کردم…»
مگی نفسی بیرون میده و همینجور که کتاب توی بغلشه عینکش رو تنظیم می‌کنه…: «مشکلی نیست، دیگه عادت کردم.»
بعد یه قدم جلو میاد، و سعی می‌کنه با کشیدن دست فِرِد اون رو بیرون بکشه… درحالی که داره زور میزنه ادامه میده: «ولی خرخون رو ترجیح میدم، اگه میشه…»
بعد از کمی تلاش بالاخره فِرِد رو بیرون می‌کشه.
مکس از اون طرف دستی تکون میده و میگه: «میشه یه کمکی هم به من بکنید…»
درحالی که فِرِد داره خودش رو می‌تکونه، مگی به پشت نگاه می‌کنه و می‌بینه بیلی و دوستاش همون پسر رو دوره کردن.
ابروهاش به هم گره می‌خورن و با قدم‌های محکم به سمت اونا حرکت می‌کنه…
بیلی و دوستاش درحالی که دارن اون پسر رو بین خودشون هل میدن، باهاش حرف هم می‌زنن: «هی رفیق چه خبر؟ خوراکی، پول‌مول…»
پسر درحالی که حسابی تو خودش فرو رفته با استرس میگه: «خوراکی… همون همیشگی» —دست می‌کنه توی کیفش— «بیا این خوراکی… این هم پول‌هام…»
قبل از اینکه بیلی اونا رو از دست پسر بگیره، مگی از راه می‌رسه: «بیلی…»
جلوی اونا می‌ایسته و با عصبانیت میگه: «ولش کنید…»
بیلی زیر لب با نفرت میگه: «باز این پاچه‌خوار اومد.»
مگی همون لحظه میگه: «شنیدم چی گفتی، و باید بگم درسته اگه ولش نکنی به مدیر میگم.» —عینکش رو تنظیم می‌کنه— «من مثل بقیه غرور کاذب ندارم و شما احمق‌های قلدر منو نمی‌ترسونید.»
یکی از دوستای بیلی یه قدم جلو می‌ره: «یعنی کلا صد و چهل سانت قدته، ولی دو متر زبون داری.»
مگی بدون اهمیت جواب میده: «تعریف در نظرش می‌گیرم.»
بیلی و دوستاش درحالی که دندوناشون رو به هم فشار میدن، به اون خیره میشن…
و بعد از چند لحظه بیلی لبخندی میزنه و میگه: «ما که با الکس دوستیم و داشتیم مثل چنتا رفیق با هم حرف می‌زدیم.»
بعد لبخندش می‌پره، با یه حرکت سریع و محکم پول و خوراکی الکس رو از دستش می‌گیره و با نگاه تهدیدآمیزی، آروم می‌چرخه…
مگی بلافاصله یه قدم به جلو بر می‌داره و میگه: «هعیییی.»
اما همون لحظه الکس جلوش رو می‌گیره: «مشکلی نیست، اهمیتی نداره.»
بعد با شوق خاصی توی چشماش به مگی نگاه می‌کنه و میگه: «ممنونم، تو همیشه کمکم می‌کنی.»
مگی مکث کوتاهی می‌کنه…: «کار خاصی نکردم، فکر کنم تنها کسی که تلاش می‌کنه نظم رو توی اینجا نگه داره، فقط منم.»
بعد می‌چرخه و درحالی که الکس خیره به اونه از اونجا دور میشه…
مکس که تازه بیرون اومده، الان درحال تکوندن خودشه... وقتی مگی داره از کنار مکس و فِرِد رد میشه میگه: «پشت شلوارت خردلی شده هریسون.»
مکس تعجب می‌کنه، می‌چرخه و پشتش رو نگاهی می‌ندازه… بعد با عصبانیت میگه: «لعنتی آخه کی خردل رو می‌ریزه دور.»
بعد با فِرِد توی راهرو حرکت می‌کنن… بین راه چشم مکس می‌افته به چندتا دختر که دارن با نگاه به اونا مخفیانه می‌خندن.
فِرِد آروم به گوش مکس نزدیک میشه: «چیزی نیست پسر، طبیعی رفتار کن.»
مکس زیر لب جواب میده: «دارن به پشت من نگاه می‌کنن و می‌خندن… وای خدای من، تازه اشلی میلر هم بینشونه.»
مکس سرش رو پایین می‌ندازه و به راه رفتن ادامه می‌دهد… فِرِد دوباره کنار گوش مکس میگه: «نکته مثبتش رو ببین، شاید اینجوری اشلی فکر کنه تو بامزه‌ای.»
مکس با تندی جواب میده: «نمی‌خوام فکر کنه من بامزه‌ام… بیا فقد سریع بریم دستشویی و یه کاریش کنیم.»
فِرِد سرش رو تکون میده، و بعد هر دو سرعتشون رو به سمت دستشویی بیشتر می‌کنن.
توی دستشویی…
فِرِد یه دستمال رو داره می‌کشه پشت مکس، بعد دستمال رو پرت می‌کنه توی سطل آشغال و دست خودش رو زیر شیر خیس می‌کنه… و بعد سعی می‌کنه با دست خیس لکه‌ها رو از پشت شلوار مکس پاک کنه.
بعد از مدتی تلاش فِرِد یه ضربه میزنه پشت مکس… مکس از جا می‌پره، پشتش رو می‌ماله و میگه: «بجای شوخی دستی بگو چی شد؟ تمیز شد؟»
فِرِد با خستگی جواب میده: «دیگه از این بیشتر نمیشه، هنوز یه زردی کمی داره… ولی تو چشم نیست.»
مکس که همچنان داره پشتش رو می‌ماله میگه: «اگه تو میگی که پس حله… بهتره سریع بریم، کلاس همین الان هم شروع شده.»
فِرِد کتاب مکس رو سمتش پرتاب می‌کنه، و بعد کتاب خودش رو هم بر می‌داره: «آره، احتمالا دوباره آقای ویلیام تنبیه‌مون می‌کنه.»
بعد هر دو از دستشویی خارج میشن، و به سمت کلاس ریاضی حرکت می‌کنن…
وقتی به دم در کلاس می‌رسن، همون‌طور که انتظارش رو داشتن کلاس شروع شده.
مکس رو به فِرِد می‌کنه: «اول تو برو.» فِرِد جا می‌خوره: «چی..؟ یادت رفته دفعه قبل اول من رفتم، این دفعه نوبت توعه.»
وقتی که مکس و فِرِد دارن یکی به دو می‌کنن، ناگهان در باز می‌کشه:
آقای ویلیام، معلم ریاضی‌ای با لباس های مرتب، موهای اصلاح شده و عینک دایره‌ای… با چهره‌ای درهم جلوی اونا ایستاده.
مکس و فِرِد لبخندی می‌زنن و فقط اون رو نگاه می‌کنن… آقای ویلیام با نگاه‌های سنگین، راه رو برای اون دوتا باز می‌کنه و میگه: «بیاد داخل.»
مکس و فِرِد با نگاه‌های افتاده وارد میشن و به سمت صندلی‌هاشون میرن. وسط راه آقای ویلیام با نگاهی به مکس میگه: «پشت شلوارت هم بعداً تمیز کن آقای هریسون.»
همه آروم می‌خندن…
مکس سرش رو به پشت می‌چرخونه و میگه: «چشم آقای ویلیام.» بعد رو به فِرِد می‌کنه و آروم میگه: «تو که گفتی معلوم نیست.» فِرِد هم به همون آرومی جواب میده: «باور کن نیست، نمی‌دونم اون چطور دید.»
و در نهایت هر دو روی صندلی هاشون که کنار همدیگه هم هست می‌شینن…
زمان با کلافگی، بازی با مداد، نقاشی و چرت زدن… سپری میشه. مکس با صدای زنگ از چرت می‌پره، آقای ویلیام بلافاصله بعد از صدای زنگ زیر تمام تخته خط می‌کشه: «تموم… زنگ خورده پس می‌تونید برید.»
یکی از پسر‌ها از بین جمعیت میگه: «ولی آقا مطلب نصفه موند که…» همون لحظه بقیه بچه‌ها با صداهای ناراضی از جا بلند میشن و بدون اهمیت به سمت در میرن، بعضی‌ها هم وسط راه یه پس کله‌ای به پسر می‌زنن.
همینطور که بچه‌ها دارن خارج میشن آقای ویلیام می‌ره پشت میز خودش و وسایلش رو مرتب می‌کنه… وقتی مکس و فِرِد می‌خوان از وسط کلاس رد بشن، آقای ویلیام میگه: «شما دوتا نه، بشینید.»
مکس و فِرِد که انتظارش رو داشتن، خیلی جا نمی‌خورن و روی دوتا صندلی همون جلو می‌شینن. بقیه بچه‌ها وقتی از کنار این دو رد میشن با نیشخند میگن.
۱: «موفق باشید.»
۲: «ما که رفتیم.»
۳: «اینبار دیگه می‌خوردتون.»
...وقتی همه‌ی بچه‌ها از کلاس خارج میشن، آقای ویلیام با نگاه‌های آروم ولی سرد، میگه: «ششمین باری هستش که دیر می‌کنید.»
مکس سرش رو پایین می‌ندازه: «ببخشید…»
فِرِد هم پشت مکس همین کار رو می‌کنه: «دیگه تکرار نمیشه…»
آقای ویلیام به دیوار تکیه میده و دست به سینه میشه: «فِرِد، الان بار شیشمی هستش که همین رو داری میگی.»
مکس و فِرِد در سکوت همچنان سرشون رو پایین نگه می‌دارن… آقای ویلیام از دیوار جدا میشه و با حرکات سریع کچ روی تخته، دوازده تا سوال می‌نویسه. بعد کچ رو سر جاش می‌ذاره و میگه: «خودتون که می‌دونید باید چیکار کنید.»
مکس و فِرِد لحظه‌ای روح از بدنشون جدا میشه، بعد هر دو التماس کنان میگن.
–: «نه آقای ویلیام خواهش می‌کنم.»
+: «آقای ویلیام اینا خیلی سختن، ما همون ده تای دفعه‌ی قبلی رو به زور حل کردیم.»
آقای ویلیام نگاهی به اونا می‌ندازه…: «برام مهم نیست.» بعد کیف و وسایلش رو بر می‌داره و از کلاس خارج میشه.
مکس سرش رو می‌کوبه روی صندلی و با بلند شدن صدای تق، میگه: «اینجوری نمی‌تونیم به اون کتاب برسیم…»
مدتی بعد مکس در کتاب ریاضی خودش رو می‌بنده و رو به فِرِد می‌کنه: «من یادداشت کردم، تو چی؟»
فِرِد هم در کتابش رو می‌بنده: «تموم… بزن بریم.»
–: «بریم.»
هر دوی اون‌ها، کتاب‌هاشون رو می‌زنن زیر بغل‌شون و از کلاس خارج میشن. توی راهرو مکس میگه: «کتاب‌هامون رو بذاریم، اون کتابی که می‌دونی رو برداریم و بعد بریم کتابخونه.» فِرِد بی‌اهمیت سرش رو تکون میده… بعد از گذاشتن کتاب‌ها، برداشتن کتاب عجیب و با تلاش برای جلب توجه نکردن… بالاخره به کتابخونه می‌رسن.
مکس در کتابخونه رو باز می‌کنه و با کتاب عجیب وارد اون کتابخونهی کوچیک میشه، پشت سر اون فِرِد هم وارد میشه، بعد از بستن در فِرِد به مکس میگه: «یعنی واقعا نمی‌خوای قبول کنی توهم زدی.» همون لحظه مگی از پشت میز اصلی کتابخونه میگه: «شییییییش.» فِرِد نگاهی به اطراف می‌ندازه..: «مگی، فقد ما اینجاییم و تو داری چیزی نمی‌خونی.»
مگی دست به سینه میشه و جواب میده: «شاید ولی قانون قانونه… صبر کن ببینم اصلا چرا شما اینجایید؟»
مکس سعی می‌کنه کتاب رو پشتش قایم کنه، با اون دستش پشت سرش رو می‌خارونه و با لبخند مصنوعی میگه: «ما؟ اومدیم که کتاب بخونیم دیگه… چیه بهمون نمی‌خوره؟»
مگی ابرو بالا می‌ندازه: «نه، نمی‌خوره… صبر کن ببینم اون چیه پشتت.»
مگی که متوجه کتاب میشه، سریع از پشت میز خارج میشه و به سمت اونا قدم بر می‌داره: «انگار یه کتابه… درسته؟»
وقتی مگی جلوی اونا می‌رسه، مکس کتاب رو از پشتش بیرون میاره و میگه: «اوه این؟ آره این یه کتابی… اومدیم همین رو بخونیم دیگه، مال یه بازیه.»
فِرِد با سر تایید می‌کنه: «درسته.»
مگی یک دور با شک نگاهش بین هر دو می‌چرخه، بعد کتاب از مکس می‌قاپه و جلدش رو بررسی می‌کنه: «بازی..؟ اینطور بنظر نمیاد.» —عینکش رو تنظیم می‌کنه— «انگار خیلی قدیمیه.»
اول دستی به جلدش می‌کشه، بعد از نزدیک نگاهش می‌کنه و بو می‌کشه… بعد صفحاتش رو ورق میزنه و دست می‌کشه.
مکس و فِرِد نگاهی به هم می‌ندازن…
یک دفعه کتاب رو می‌بنده و میگه: «این کتاب خیلی قدیمیه و دست سازه، و اینکه فقط یه نفر ننوشته این رو… چند نفر توی دوره های مختلف نوشتنش.» —نگاهش روی اونا می‌پره— «از کجا پیدا کردید اینو؟»
مکس با اضطراب کمی در لحن‌اش جواب میده: «ام خب… اصلا از کجا می‌دونی اینجوریه؟»
مگی عینکش رو تنظیم می‌کنه: «خب، اینکه دست سازه که کاملا مشخصه، جلدش در کنار قدیمی بودن از پوست یه جور حیوون درست شده… تازه دستخطی که توی کتاب هستش چندین بار تغییر کرده.»
مکس با لبخندی تا بناگوش به فِرِد نگاهی می‌ندازه… فِرِد چشماش رو توی هوا می‌چرخونه. بعد خطاب به مگی میگه: «از یه رهگذر خریدیمش، اجناس اینجوری خیلی داشت برای فروش.»
مکس با سر تایید می‌کنه..: «درسته، ما هم این رو خریدیم… آخه از این چیزا خوشمون میاد.»
فِرِد ادامه می‌دهد: «فقد میشه به کسی نگی، آخه مسخره‌مون می‌کنن.»
مگی کتاب رو تحویل مکس میده و میگه: «نگران نباشید به کسی نمی‌گم، فقط لطفاً سکوت رو حفظ کنید.»
مکس و فِرِد همزمان سر تکون میدن و میگن..: «باشه.»
مگی می‌چرخه، می‌ره پشت میز اصلی و با کامپیوتر کار می‌کنه…
فِرِد و مکس هم توی اون کتابخونهی کوچیک یه میز پیدا می‌کنن و پشتش می‌شینن. مکس کتاب رو روی میز می‌زاره و به فِرِد میگه: «دیدی… مگی گفت قدیمیه، گفت دست سازه و گفت چند نفر نوشتنش.»
فِرِد دست به سینه میشه و روی صندلی لم میده: «خب که چی… هنوز معنی این رو نمیده که توهم نزدی.» —به جلو خم میشه و دستش رو روی کتاب می‌ذاره— «اصلا شاید این کتاب باعث شده توهم بزنی.»
مکس چند لحظه با چهره‌ی پوکر به فِرِد خیره میشه، و در همون حال کتاب رو باز می‌کنه.
مکس از فِرِد نگاهش رو به کتاب می‌چرخونه، و اون رو بررسی می‌کنه… همینطور که مکس مشغوله، فِرِد هم از سر کنجکاوی آروم سرش رو کنار مکس میاره و نگاه می‌کنه…: «این یکی شاخ داره.»
مکس جواب میده: «اوه آره، بخاطر همین —این— بود که مادرم می‌خواست منو توی حیاط دفن کنه.»
مکس ورق میزنه. فِرِد میگه: «این یکی بال داره.»
مکس ورق میزنه. فرد دوباره با لحن تمسخرآمیز‌یی میگه: «این یکی اندازه‌ی یه خونه‌ی دوطبقه‌است.»
فِرِد خنده‌ی ریزی می‌کنه… بلافاصله بعد از خنده‌ی فِرِد مکس کتاب رو می‌بنده، و با ابروهای در هم به فِرِد نگاه می‌کنه: «تو باور نداری درسته.»
مگی از اون طرف میگه: «شییییییش.» مکس سریع صداش رو پایین میاره: «تو، هنوز فکر می‌کنی من توهم زدم درسته؟»
فِرِد دمی بیرون میده و با کلافگی میگه: «… ببین مکس، اگه یه موجود اندازه‌ی یه خونه‌ی دو طبقه وجود می‌داشت، قطعاً تا الان باید یه ردی ازش می‌بود.» —صداش رو کمی بالا می‌بره— «یعنی دانشمندا تا حالا کشفش نمی‌کردن؟»
مگی اینبار بلندتر با ظاهری آزرده میگه: «شییییییییییییییی… ش.»
مکس و فِرِد سراشون رو به هم نزدیک می‌کنن و مکس میگه: «باشه پس مجبورم، امروز بعد از مدرسه می‌برمت همونجا که اون ترول‌ها مجسمه شدن.»
فِرِد سر جاش لم میده و شونه بالا می‌ندازه: «من که چشمم آب نمی‌خوره.»
همون لحظه مگی نگاهی به ساعت روی دیوار می‌ندازه، بعد کتاب روی میز رو توی بغلش می‌گیره و از جاش بلند میشه…: «شما دوتا، اگه نمی‌خواید توی کلاس ورزش هم تنبیه بشید بهتره حرکت کنید.»
