—----------------------------------------------------------------------------------
مکس و مادرش هر دو خیره به لری، و منتظر حرکت بعدی مرد خانواده بودند…
لری صدای خودش رو صاف می‌کنه و میگه: «اول از همه، سارا اون کتاب شیطان پرستی نبود، پس بهتر موضوع شیطان پرست رو کلا بندازیم دور.»
سارا بلافاصله جواب میده: «پس میشه به پسرت بگی چرا دیشب نیومد خونه.»
لری با خونسردی لبخندی میزنه: «الان هم می‌خواستم همین رو بگم.» —رو به مکس می‌کنه— «پسرم، چرا دیشب نیومدی خونه؟»
مکس چند لحظه خشکش میزنه… بعد با ظاهری حق به جانب جواب میده: «من دیگه بزرگ شدم.» —دست به سینه میشه— «…دلیلی نمی‌بینم که برای کارام دلیل بیارم.»
چند لحظه سکوت میشه و بعد، صدای خنده‌ی لری توی خونه می‌پیچه...: «جالب بود.»
لری رو به سارا می‌کنه: «خانوم شما برو به کارات برس، ما باید حرف های مردونه بزنیم.»
بعد دست می‌ندازه دور گردن مکس و با هم شروع می‌کنن توی خونه قدم زدن…: «خوب گوش کن پسرم، من حرفت رو قبول دارم، البته نه اینکه بنظرم شونزده سال بزرگ باشه ولی… اگه تو میگی من پشتتم.»
همزمان با هم روی مبل قرمز اتاق نشیمن می‌شینن، و مکس با تعجب و لبخند آرومی میگه: «واو… راستش اصلا انتظار این رو نداشتم، عالیه.»
لری همینطور که دستش روی شونه‌ی پسرشه، مستقیم توی چشمای اون نگاه می‌کنه و میگه: «درسته، ولی اگه بزرگ شدی باید یکسری کار های دیگه هم انجام بدی، مثل من.»
مکس کمی تعجب می‌کنه و با تردید میگه: «یعنی آخر هفته‌ها لش کنم روی این مبله، آبجو بخورم و تلویزیون تماشا کنم؟»
لبخند پدر مکس میره و سریع جواب میده: «نه… منظورم کار کردنه، باید کار کنی.»
همون لحظه لبخند مکس هم می‌پره: «چی؟ بابا بیخیال من فقد شونزده… .»
چند لحظه، هر دو نگاه های تیزی به هم می‌کنن. بعد لری سکوت رو می‌شکنه: «درسته پسرم، اگه کار نمی‌کنی پس بزرگ نشدی، اگه بزرگ نشدی پس باید هنوز طبق قوانین این خونه عمل کنی.»
مکس با نارضایتی میگه: «اما بابا…»
پدر جواب میده: «شییییییش… چیزی نگو، فقد خواستم یادآوری کنم قدرت دست کیه.» —از جاش بلند میشه— «راستی نمی‌خواد توضیح بدی، من می‌دونم دیشب کجا بودی.»
مکس با تعجب به پدرش نگاه می‌کنه، و لری آروم و با لبخند شیطنت آمیزی چنتا چشمک میزنه... بعد ادامه میده: «نگران مادرت هم نباش، اون با من.»
وقتی لری داره از پله ها بالا میره، مکس با خودش فکر می‌کنه: «واقعا باورم نمیشه، بدون اینکه کاری کنم تموم شد… حتی هیچ تنبیه‌ای هم نشدم.»
همون لحظه، پدر مکس از روی پله ها میگه: «راستی این آخره هفته توی اتاقت حبس میشی.»
مکس از جا می‌پره و میگه: «ولی بابا من—»
پدرش بدون توجه حرفش رو می‌بره: «شرمنده پسرم، ولی اگه دست خالی برم پیش مادرت… اونوقت اون منم که تنبیه میشم و باید آخر هفته روی مبل بخوابم.»
مکس از شدت عصبانیت، دستش رو می‌ذاره جلوی دهنش و خودش رو روی مبل می‌ندازه. بعد درحالی که جلوی دهن خودش رو گرفته فریاد میزنه: «نههههههه…»
یک روز… دو روز… روز مدرسه…
در چوبی اتاق مکس آروم باز میشه و مکس به بیرون قدم بر میداره، دم سنگینی می‌کشه و بیرون میده: «آزادی…»
با قدم‌های سنگین از کنار اتاق خواهر کوچیکش رد میشه، و با همون قدم‌های محکم پله ها رو پایین میره…
تا مکس وارد سالن غذاخوری میشه، با سارا چشم تو چشم میشن. مکس با سردی میگه: «صبح بخیر… مامان.»
سارا سریع دست یه پهلو میشه و جواب میده: «انقد ادا در نیار مکس، همش دو روز بود.» —با کفگیر به پاکت روی میز اشاره می‌کنه— «صبحانت رو روی میز گذاشتم، یادت نره بخوریش.»
مکس آروم قدم بر میداره و پاکت رو بلند می‌کنه: «زمانی که چهار دیوار، چهار چیز به نام های نور، تحرک، هوا، و از همه والاتر یعنی اختیار را از انسان جدا کنند… آن لحظه زمان، سرعت حقیقی خود را آشکار می‌کند.»
سارا چشماش رو تو هوا می‌چرخونه و میگه: «مکس یه جوری رفتار نکن که انگار توی جعبه زندانیت کردیم.» —گونه‌ی خودش رو جلو میاره— «حالا بیا قبل رفتن یه بوس بده…»
مکس بلافاصله میگه: «چی..! نه مامان من که دیگه بچه نیستم.»
همون لحظه لری، نگاه معناداری به مکس می‌ندازه. مکس با اکراه قدم به جلو بر میداره و با پاکت توی دستش گونه‌ی سارا رو می‌بوسه.
بعد مکس لبخند آرومی میزنه و میگه: «الان باهم آشتی شدیم؟»
سارا با رضایت بر می‌گرده سر آشپزی و میگه: «من که هیچوقت با تو قهر نکردم… راستی پدرت هم ببوس حسودیش نشه.»
لری همون موقع جواب میده: «نه ممنون، من نیازی ندارم.»
مکس با لبخند میره و کیفش رو بر میداره، پاکت غذا رو توی کیفش می‌ذاره و از در خونه بیرون میاد.
به سمت گاراژ میره و در اون رو باز می‌کنه، چشمش به دوچرخه‌اش می‌افته و زیر لب میگه: «دم بابا گرم، دوچرخم رو آورده.»
سریع سوار دوچرخه میشه و رکاب زنان به سمت مدرسه میره…
توی مسیر، وقتی از کنار مردم شهر رد میشه، هرکدوم به نوبه‌ی خودشون بهش سلام می‌کردم:
–: «سلام مکس.» +: «سلام آقای وودلی.»
–: «سلام مکسی.» +: «سلام خانوم جانسون، امروز زیبا شدید.»
–: «خوشحالم که سارا نکشتت مکس.» +: «پدرم نجاتم داد آقای رینجر.»
مردم شهر از اینکه مکس سالم بود خوشحال بودن، و با دیدنش خوشحال تر می‌شدن.
بعد از مدتی مکس به دبیرستان می‌رسه، با سرعت از کنار چند نفر رد میشه و دوچرخهی خودش رو همون جای همیشگی، کنار دوچرخهی فِرِد قفل می‌کنه…
بعد آروم، اما با عجله، بین بقیه بچه‌ها وارد دبیرستان میشه.
همینطور که توی راهرو به سمت کمد خودش حرکت می‌کنه، چشمش به فِرِد می‌افته که کنار کمد مکس، منتظر اونه.
مکس سرعتش رو بیشتر می‌کنه و با چند قدم سریع خودش رو به فِرِد می‌رسونه: «هی فِرِد… پسر خوشحالم که می‌بینمت.»
بعد با هم محکم دست میدن و هم دیگه رو بغل می‌کنن… –: «بعد از این همه وقت.» +: «بعد از این همه وقت.»
وقتی از هم جدا میشن فِرِد با تأسف میگه: «وقتی شنیدم چه حکمی برات بریدن، واقعا ناراحت شدم.» —دم سنگینی بیرون میده— «حبس چه حسی داشت رفیق.»
مکس در کمدش رو باز می‌کنه تا کیفش رو بذاره و کتاب ریاضی رو بر داره…: «حس عجیبی داشت رفیق، توی تنهایی به جواب های عجیبی می‌رسی.»
مکس کیفش رو توی کمد می‌ذاره و بعد چند لحظه خیره به جلو خشکش میزنه…: «من جواب نصف سوال‌های بشریت رو فهمیدم، و تقریباً مطمئنم که فهمیدم خدا چیه…»
بعد در کمد رو با یه حرکت سریع می‌بنده— و همینطور که داره قفلش می‌کنه میگه: «ولی نمی‌دونم چرا وقتی از اتاقم اومدم بیرون، کم کم همش رو فراموش کردم.»
درحالی که کتاب ریاضی رو زیر بغلش زده به سمت فِرِد می‌چرخه. فِرِد دستش روی شونه‌ی مکس می‌ذاره و میگه: «فکر کنم هرکسی به همچین سفر روحانی نیاز داره، و خوشحال که تو پشت سر گذاشتیش.»
همون لحظه لبخندی کم کم روی صورت مکس کشیده میشه: «حالا این‌ها رو بیخیال، اصلا مهم ن
یست… بگو آوردیش؟»
فِرِد دستش رو از روی شونه‌ی مکس بر میداره: «واقعا؟ یعنی الان هنوز تو فکر اون کتابی؟»
