—----------------------------------------------------------------------------------
مکس دستش رو به صورتش می‌کشه، و بعد با عصبانیت خفیفی میگه: «دارم جدی میگم فِرِد، یکی مرده… منم نزدیک بود بمیرم.»
فِرِد درحالی که دست به سینه ایستاده، با بی‌تفاوتی میگه: «تو همین الانش هم مردی.» مکس تعجب می‌کنه و میگه: «چی؟ منظورت چیه.»
فرد دستاش رو باز می‌کنه: «منظورم اینه که بهتره این بهونه‌ی ترول ها برای مادرت کافی باشه، چون دیشب هفت بار به خونه‌ی ما زنگ زد.»
چشمای مکس گرد میشن، دستش رو می‌ذاره روی سرش و با ترس میگه: «وای مادرم، اصلا یادم نبود. فِرِد تو باید بهش بگی که دیشب خونه‌ی شما بودم.»
فِرِد هنوز همون حالت بیخیالش رو داره: «خب… دیشب هفت بار بهش گفتم که تو اینجا نیستی.»
مکس با ترس و استرس میگه، خب چرا نگفتی همون جای همیشگی‌ام؟»
فِرِد با صورت خواب‌آلود جواب میده: «گفتم، ولی وقتی رفتن اونجا نبودی.»
مکس ناامیدانه سرش رو پایین می‌ندازه: «باشه خب خودم یه فکری می‌کنم… ولی قبلش می‌خوام یه چیزی—»
همین لحظه پدر و مادر مکس با ماشین سر می‌رسن، درحالی که دارن با اخم از ماشین پیاده میشن مکس به فِرِد میگه: «تو بهشون خبر دادی؟» فِرِد میگه: «آخه چطوری خبر بدم.» —به پیرمرد اون طرف خیابون اشاره می‌کنه— «فکر کنم کار پیت پیره، احتمالا اون خبر داده.»
پیت از اون طرف خیابون با لبخند دست تکون میده… مکس میگه: «لعنتی.» —هردو با لبخند مصنوعی دست تکون میدن— «اون لعنتی انگار همیشه همه‌چیز رو تحت‌نظر داره.»
دوستش از زیر لبخند مصنوعیش میگه: «می‌دونی که اون یه آدم فضاییه، پس مشکوک رفتار نکن و فقد با لبخند، دست تکون بده.»
مکس هم با همون حالت جواب میده: «بچه شدی…؟ معلومه حواسم هست.»
مکس با دیدن چهره‌ی پدرش که انگار داره از خشم می‌سوزه، دست پاچه میشه. پدر با قدم های محکم و سریع درحال هجوم آوردن به سمت اونه: «مکس… تو چی با خودت فکر کردی بچه، فکر کردی که هروقت هرکاری دلت بخواد می‌تونی انجام بدی؟ نه نمی‌تونی بچه.»
مادر مکس درست قبل از اینکه پدرش کامل دستش به اون برسه جلوش رو می‌گیره: «لری لری، آروم… آروم باش باشه، نفس عمیق بکش…»
لری همراه با مادر مکس یه نفس عمیق می‌کشه…: «درسته عشق، معذرت می‌خوام.»
مادر مکس لبخندی به لری می‌زنه، بعد آروم بر می‌گرده و به مکس نگاه می‌کنه… یه دفعه یه سیلی محکم می‌خوابونه زیر گوش مکس. صورت مکس به راست برمی‌گرده… پدر مکس از تعجب چشماش گرد شدن. مکس جای سرخ سیلی رو با دو دست می‌گیره و میگه: «مامان… این خیلی درد داشت.»
مادر مکس درحالی که از خشم فوران کرده میگه: «درد داشت، واقعا؟ می‌دونی چی بیشتر درد داره؟ اینکه پسرت بر نگرده خونه و از شدت نگرانی، نزدیک باشه قلبت از سینت بزنه بیرون… ده ساعت گم و گور شدی.» —دستش رو می‌بره بالا— «اندازه ده ساعت می‌زنمت.»
پدر مکس سریع جلوی دست زنش رو می‌گیره: «سارا سارا، یادت باشه، نفس بکش، دم و بازدم…»
مکس آروم سعی می‌کنه که فاصله بگیره. ولی مادرش سریع یقه لباسش رو می‌گیره و میگه: «کجا فرار می‌کنی بچه. ولم کن لری، بزار بهش یاد بدم که دیگه از اینکارا نکنه.»
مکس سعی می‌کنه خودش رو آزاد کنه، درحالی که داره از ترس مادش، برای رهایی دست و پنجه می‌زنه، با فریاد و کمی اشک توی چشمش میگه: «کمک… یکی کمک کنه.» — به دوستش فرد نگاه می‌کنه— «فِرِد، رفیق کمکم کن فِرِد… فِرِد اینا می‌خوام منو بکشن رفیق کمک.»
فِرِد اون طرف تر کنار یه درخت ایستاده، و داره برگ‌های اون رو با لمس بررسی می‌کنه: «احساس می‌کنم این درخت یه کم برگ‌هاش بی‌جون شدن.» بعد خیلی کم گردنش رو می‌چرخونه، و با گوشه‌ی چشم به مکس نیم نگاهی می‌ندازه: پدر مکس درحال تلاش برای متوقف کردن سارا، و مکس درحال تلاش برای فرار و آزاد شدن، از دست مادرش.
دوباره نگاه خودش رو به برگ می‌چرخونه: «باید بیشتر بهش آب بدم.»
بالاخره مکس دستاش شل میشن، و کتاب از دستش می‌افته روی زمین. با صدای تق، توجه مادر و پدر مکس به کتاب جلب میشه… سارا مکس رو ول می‌کنه، خم میشه و کتاب رو از روی زمین برمی‌داره، و شروع می‌کنه به ورق زدن صفحات… بعد کتاب رو می‌چسبونه به سینه لری، پشت دستش رو روی پیشونیش می‌ذاره و با نگرانی میگه: «وای خدا… وای پسرمون از دست رفت.» لری درحال ورق زدن و برسی کتابه، و مکس فقد ساکت و نگران ایستاده.
مادر مکس خودش رو روی شونه‌ی شوهرش می‌ندازه و ادامه میده: «پسرمون شبا نمیاد خونه و کتاب های شیطان پرستی می‌خونه…»
مکس : «مامان، من فقد یه شب نیومدم.» سارا خودش رو از شونه‌ی لری جدا می‌کنه، با اخم جواب میده: «ساکت، پسره‌ی سر به هوا. اول شب نمیای خونه، بعد کتاب شیطان پرستی از دستت می‌افته، الان هم که تو روی من وامیستی؟ بعدش چی..؟» —اشک توی چشمای مادرش جمع میشه— «بعدش هم حتماً می‌خوای رو مادرت دست بلند کنی، درسته.»
سارا سرش رو بین دستاش، روی شونه‌ی لری می‌ذاره و آروم گریه می‌کنه… مکس با ناراحتی و تعجب میگه: «چی…؟ مامان بس کن، من که چیزی نگفتم.»
همون لحظه لری آروم سر همسرش رو بالا میاره و میگه: «نگران نباش عشقم، این کتاب شیطان پرستی نیست، انگار مال یه بازی یا همچین چیزیه.»
سارا درحالی که اشک توی چشمش جمع شده میگه: «نخیرم، شیطانیه… خودم دیدم اون چیزه شاخ داشت.» ناگهان کتاب رو از دست لری می‌قاپه، دست مکس رو می‌گیره و اون رو با خودش می‌کشه سمت ماشین: «توی خونه مفصل با هم صحبت می‌کنیم بچه.» بین راه کتاب رو پرت می‌کنه توی سطل زباله…
قبل از رسیدن به ماشین، مادرش پیرمرد پیت رو می‌بینه، دست تکون میده و میگه: «آقای پیت، ممنون که جای پسر احمق منو بهم گفتید.» پیت با خنده جواب میده: «کاری نکردم، بالاخره انسان ها به هم کمک می‌کنن، و من یه انسان خوبم.»
این بین لری سریع میره ماشین رو آماده کنه، بین راه دستی هم برای پیت تکون میده. و مکس با نگاه به فِرِد، و اشاره به سطل زباله… به فِرِد میگه که کتاب رو از توی سطل بردار. فِرِد سرش رو به نشانه تکذیب به دو طرف تکون میده، و مکس هم سرش رو به نشانه تاکید به بالا و پایین تکون میده.
صحبت مادر مکس که با پیرمرد پیت تموم میشه، بدون هیچ حرکت اضافه‌ای مکس رو توی ماشین پرت می‌کنه و حرکت می‌کنن.
توی ماشین فقد سکوت حکم فرماست… بعد از مدت کوتاهی، به یه خونه‌ی معمولی می‌رسن. یه خونه دو طبقه‌ی دنج با زیرشیروانی، گاراژ، و یه حیاط با چمن های سبز.
وقتی پدر مکس ماشین رو پارک می‌کنه، و صدای ترمز دستی به گوش می‌رسه… مادر مکس سریع پیاده میشه، در عقب رو باز می‌کنه، مکس رو بیرون میاره و درحالی که یقه‌ی اون رو گرفته، مکس رو به سمت در خونه می‌کشه. لری از پنجره ماشین سرش رو بیرون میاره: «سارا، تنفس یادت نره.»
خواهر مکس با یه لبخند بزرگ از رضایت، جلوی در ایستاده و مشغول تماشای این صحنه هستش. همینطور که سارا داره مکس رو با خودش می‌کشه، مکس سعی می‌کنه بگه: «مامان… خودم میام… لازم نیست منو بکشی، داری… خفم می‌کنی.»
سارا بدون اینکه اهمیتی بده به راه‌اش ادامه میده، و مکس دست خودش رو دور یقش انداخته، تا کمی شلش کنه… وقتی از کنار خواهر مکس رد میشن، خواهرش میگه: «خفه شدن حقته احمق.» و مکس همون لحظه جواب میده: «تو خفه امی…»
وقتی وارد خونه میشن، سارا مکس رو ول می‌کنه. بعد با چهره‌ای که از خشم سرخ شده، میگه: «حالا دیگه کارای شیطانی می‌کنی؟ مگه خدا چی توی زندگیمون بهمون کم داده، که رفتی شیطان رو بپرستی. هاه؟»
چشمای امی یه دفعه گرد میشن و درخشش خاصی توشون می‌افته. بعد با ذوق میگه: «شیطان پرست شدی؟ مثل بند هل‌سینگز؟»
مکس کمی گلوی خودش رو می‌ماله… بعد به سختی میگه: «امی، اون گروه آهنگای آشغالی می‌خونن. و مامان، من که بهت گفتم شیطان پرست نشدم… اونا فقد چنتا عکس برای یه بازی بودن همین.»
لبخند امی محو میشه و اون درخشش از چشماش می‌پره: «آه آره درسته… معلومه که تو اونقدر باحال نیستی. خنگ احمق، امیدوارم مامان تو حیاط دفنت کنه.»
و بعد، امی با قدم های سریع از پله ها بالا میره؛ همین بین مکس به امی اشاره می‌کنه و میگه: «مامان نمی‌خوای چیزی بهش بگی؟»
مادر مکس دو دستش رو روی پهلوش می‌ذاره، کمی به سمت مکس خم میشه و با ابرو های گره خورده میگه: «اگه یه دلیل خوب، برای اینکه چرا دیشب خونه نیومدی، نیاری… بهتره خودت توی حیاط قبرت رو بکنی.»
مکس با تعجب میگه: «چی..؟ یعنی قراره فراموش کنیم که اون، همین الان شیطان پرستا‌رو باحال خطاب کرد.»
مادر مکس دستاش رو از پهلوش جدا می‌کنه، دوباره صاف می‌ایسته و دست به سینه میشه: «اون هنوز بچه‌اس و نمی‌دونه چی داره میگه… ولی تو دیگه بزرگ شدی.» —نگاه ترسناکی به مکس می‌کنه— «پس بهتره بگی دیشب چیکار می‌کردی، و بهتره راستش رو بگی…»
مکس و سارا به چشمای هم خیره شدن، سکوت تنها چیز حاکم در این لحظه هستش.
مکس آب دهانش رو قورت میده و توی ذهنش با خودش میگه: «حالا چیکار کنم؟ اگه حقیقت رو بگم که قطعا تیمارستانم… نمی‌دونم.»
مادر مکس که همچنان ظاهر دلهره آور خودش رو حفظ کرده با خودش میگه: «خدا کنه شیطان پرستی نباشه. خدا کنه شیطان پرستی نباشه.»
و ناگهان صدای باز شدن در میاد…: «صبر کنید من اومدم.»
لری درحالی که تلاش می‌کنه از در، که گوشه‌اش به فرش گیر کرده وارد بشه، ادامه میده: «لطفا کسی رو خفه نکنید.» —کفش خودش رو در میاره— «کسی رو دفن هم نکنید.» —کت خودش رو هم همینطور— «قهرمان خانواده اینجاست.» —درحال آویزون کردن کت و کلاه— «رهبر خانواده.»
بعد از کلی معطلی، بالاخره لری میاد و کنار اونا می‌ایسته: «من… پدر خانواده.»
