—----------------------------------------------------------------------------------
همه‌چی از دیشب شروع شد.
بعد از مدرسه گفتم یه سر برم همون جای همیشگی یه کم روی وایلد کاراتم کار کنم، امروز هم که تعطیل بود و خب، حسابی تمرین کردم… تا اینکه بالاخره بابی خسته شد و گفت: «بسته دیگه بچه می‌دونستی که ساعت دو صبح شده؟ گمشو بیرون.» بابی منو از گیم لند بیرون انداخت. داشتم می‌رفتم سمت دوچرخم که… دیدم یه مرد عجیب، با یه لباس عجیب و از همه مهم‌تر یه نگاه عجیب، داشت می‌رفت تو جنگلی که پشت خیابون گیم‌لنده. خواستم بی‌تفاوت سوار دوچرخه‌ام شم و برم، چون همون موقع هم چهار ساعت دیر کرده بودم، ولی… آخه یارو انگار از توی یه بازی یا داستان اومده بود بیرون، پس نتونستم جلو خودمو بگیرم.
دو ساعت توی جنگل دنبالش گشتم ولی پیداش نکردم، و… یه چیز دیگه منو پیدا کرد. دارم جدی میگم یه ترول چهار متری درست جلوم از تو تاریکی در اومد، من خشکم زد و… و خب خیلی با بازی ها فرق داشت، ما همیشه آرزوی همین رو داشتیم درسته؟ جنگ با یه هیولا، مثل داستانا، ولی اون اصلا مثل داستانا نبود، خیلی ترسناک تر بود و من… من هم خیلی ضعیف‌تر از شخصیت یه بازی یا یه داستان.
وقتی دستش رو برد بالا فکر کردم کارم تمومه، ولی همون لحظه دستش با یه خط براق بریده شد. همون مرد عجیب بود، اون شروع کرد به مبارزه با اون هیولا… دقیقاً مثل داستانا و بازی ها، سریع، محکم، و از همه مهم‌تر بدون ترس.
من روی زمین افتاده بودم و فقد خشکم زده بود. اونجوری که اون مرد شمشیرش رو تاب، و در همون حال ضربات رو جاخالی می‌داد، ترول قطعاً شانسی نداشت… ولی خب همون لحظه که داشتم خودم رو روی زمین عقب عقب می‌کشیدم، از پشت خوردم به یه ترول دیگه.
من درجا چشمام رو بستم، ولی قبل از اینکه اون ترول بتونه بهم آسیب بزنه، همون مرد بالا سرم ایستاده بود و با شمشیرش جلوی مشت ترول رو گرفته بود.
بهم گفت: «برو اون طرف.»
من خودم رو کشیدم اون طرف و… .
و همون لحظه اون یکی ترول از پشت یه ضربه خیلی بد به سر مرد زد. اون افتاد درست کنار من، درحالی که از سرش خون می‌چکید به سختی بهم گفت: «این رو بگیر و فرار کن… برو، فرار کن به یه جای مرتفع و صاف.» یه کتاب بهم داد و به سختی از جاش بلند شد و به سمت ترولا رفت.
من از جام بلند شدم و فقد دویدم، نتونستم پشت سرم رو نگاه کنم ولی حسش کردم… دیگه کسی نبود که منو نجات بده، و اون ترول ها حالا دنبال من بودن.
من دویدم، دویدم و باز هم دویدم… اصلا نمی‌دونستم دارم کدوم گوری میرم، جنگل تاریک و من ترسیده بودم، بالاخره خودم رو رسوندم به همون سخره‌ی عشق مسخره، می‌دونی که کجا رو میگم.
اصلا نمی‌دونم چطور هیچکس اونجا نبود، درست همون موقع که باید می‌بود، حتی یه ماشین هم نبود. و من گوشه‌ی یه سخره با یه کتاب توی بغلم گیر افتادم، و پشت سرم، دوتا ترول از لای بوته ها و درختان اومدن بیرون… یکی با یه دست، و اون یکی با دستای خونی، که مشخصاً همش خون خودش نبود.
وقتی جلو می‌اومدن، من فقد چشمام رو بستم…
وقتی که لرزش زمین شدید‌تر شد و صدای قدم های لعنتی‌شون به حد خودش رسید، اون اتفاق افتاد.
طلوع…
من حتی یادم هم نبود ولی با فریاد ترول ها و تلاش‌شون برای فرار یادم افتاد که… ترول ها توی نور روز سنگ می‌شن. با خوشحالی لبخند زدم و به سنگ شدن تدریجی اون دوتا هیولا خیره شدم، و در نهایت هر دو به مجسمه های سنگی تبدیل شدن…
بعد از اون هم سریع اومدم پیش تو فِرِد، یعنی حتی خونه هم نرفتم پس لعنتی میشه یه واکنشی نشون بدی؟
فِرِد با چشمای خسته و خمار میگه: «صبر کن مکس… یعنی می‌خوای بگی که توی روز تعطیل، منو ساعت هشت صبح از خواب بیدار کردی که بگی… دیشب با دوتا ترول جنگیدی؟»
