در آن روز، مصیبت و —تاریکی— از آسمان جاری شد و بهشت در شرف سقوط بود.
«هیولایی سقوط، و گلی جوانه زد.»
جیم و ایکس مبهوت رز شده بودند؛ کلمهٔ بانو واقعاً برازندهاش بود.
کارآگاهان در سکوت و با چشمانی خیره به داخل قدم گذاشتند… .
الیزابت با دیدن او، دستپاچه شد و بلافاصله خودش را جمع کرد، سرش را پایین انداخت و کنار گارفیلد ایستاد.
رز پله آخر را پایین آمد، دستش را از روی نرده برداشت، دامنش را رها کرد و انگشتان خود را با ظرافتی اشرافی روی دامنش به هم تنید…، و آرام به سمت کارآگاهان قدم برداشت.
در همین حال، چشمان ایکس به اطراف چرخید: تقاطع راهروها، کف سنگ فرش شده، سقف با نماکاری چوبی… .
لوستر مجلل بالای سرشان نور گرمی پخش میکرد، و بر خلاف آن درون راهروهای تاریک… فقط چراغهای روی دیوار، با فاصله از هم میدرخشیدند. تاریکی بین نورها پر بود از تابلوهای ریز و درشت، ساعتهای ایستاده و دیواری، میزهای چوبی با شمعدانهای خاموش، و مجسمههای تزئینئ —که نگاهشان اصلا حس خوبی نمیداد.
*ناگهان صدای پای رز، مثل تیر از روی سنگ پیچید. ایکس سرش را برگرداند، رز درست مقابل او ایستاده بود؛ و انگار تمام قلعه محو شده، و فقط بانوی رنگ پریده باقی مانده بود.
رز نگاهی به گارفیلد انداخت: «گارفیلد، میشه لطفاً در رو ببندی.»
گارفیلد بدون هیچ حرفی فقد سرش را پایین انداخت، و آرام و با همان صدای گوش خراش، در را بست… .
الیزابت درحالی که سعی میکرد نگاهش را پایین نگه دارد، با صدایی لرزان گفت: «کارآگ... کارآگاهانی که خواسته بودید بانو، همون آدرسی که داده بودید رو رفتم. بب... ببخشید که دیر کردم.»
رز با ملایمت رو به الیزابت کرد، لبخندی زد و گفت: «لازم نیست معذرت خواهی کنی. و لطفاً، انقدر جلوم من استرس نداشته باش.»
لرز صدای الیزابت بیشتر شد و سرش را بیشتر خم کرد: «بب... ببخشید. اا… از این به بعد دیگه، اا… استرس نمیگیرم.»
رز زیر لب آهی کشید…: «چیکار کنم با تو.»
ناگهان لبخندش محو شد، و دوباره رو به کارآگاهان کرد: «پس شما همون کارآگاهانی هستید که، به ساکنان روستای ماسویل کمک کردن.»
شوک کوچکی به کارآگاهان وارد شد… جیم و ایکس برای کسری از ثانیه نگاهی به هم انداختند، اما بلافاصله صورتهایشان را به حالت حرفهای، و همیشگی بازگرداندند. جیم با خونسردی گفت: «خب، مطمئن نیستم. ما کلی پرونده توی روستاهای اطراف داشتیم.»
رز نگاهی به جیم، و سپس به ایکس انداخت: «خب بهتره که باشید. حالا دنبالم بیاید.»
بهیکباره چرخید و با قدم های سریع، به درون یکی از راهروها محو شد. از این سرعت، برای لحظهای هر دو کارآگاه خشکشان زد.
سپس ایکس یک ضربه به شانه جیم زد، و با اشارهٔ سر به او فهماند که باید حرکت کنند. جیم کلاه خود را تنظیم کرد و پشت سر ایکس راه افتاد.
وقتی خودشان را به پشت سر رز رساندند، ایکس سرش را خاراند و پرسید: «با این عجله، کجا داریم میریم؟»
رز بدون توقف، و با چهرهای آرام جواب داد: «به جایی که شوهرم به قتل رسیده. اگه سوالی هم دارید، توی مسیر بپرسید.»
کاراگاهان در سکوتی از شک، او را دنبال میکردند… چابکی او دومین چیزی بود که ذهنشان را درگیر کرده بود. و اولین چیز، این آرامش است… به عنوان کسی که دیروز بیوه شده است، آرامش عجیبی دارد.
زمانی که سایههایشان با نور لرزان چراغها، روی دیوار همگامشان هستند. مجسمهها انگار از درون سایهها پوزخند میزنند، و نگاه تابلوها… به نظر دنبال آنهاست. هر چند قدم وقتی از کنار یک ساعت میگذرند، صدای عقربه ها در سکوت ذهنشان میپیچید…
جیم به قصد پرت کردن حواسش از این راهروهای مرموز، با چند قدم سریع خودش را به رز نزدیکتر میکند: «امم... خب رز، بانو... بانو رز، میشه بگید توی این قلعه، دقیقاً چند نفر هستید؟»
رز که همچنان چند قدم جلوتر است با یک حرکت سریع به چپ و درون یک راهروی دیگر میپیچید…: «ببخشید، من باید یه کم حواسم به مسیر باشه.» —ناگهان دوباره به چپ میپیچید…— «سوالتون چی بود… آها، یازده نفر.» —صدایش کمی شکننده میشود— «ببخشید… ده؛ الان دیگه ده نفریم.»
رز با گرفتن یک نفس، شکنندگی صدایش را محو میکند: «چهار نفر از اعضای خانوادهٔ بلادثورنز و شش نفر از عوامل قلعه.»
ایکس بیشتر حواسش روی نگاه مجسمه ها، و همچشمی کردن با آنها بود… و حتی شاید گوش هم نمیداد. اما جیم کنجکاو شده بود، پس دوباره سوال کرد: «یعنی فقد پنج نفر بودید!؟ قصد فضولی ندارم ولی فکر میکردم خانواده بلادثورنز بزرگتر باشن.»
ناگهان رز ایستاد… با یک حرکت سریع برگشت و به جیم خیره شد.
لحظهای برق از چشمان جیم پرید، سپس با نگرانی گفت: «ببخشید. حرف بدی زدم؟»
رز کمی سرش را به طرف سینهی جیم خم کرد، و خیلی ملایم بو کشید، بعد دستش را بالا آورد و گفت: «نه… آتیش دارید؟»
جیم کمی گیج شد، اما بدون فکر کردن دستش را در جیب شلوارش فرو برد: «بله، کبریت دارم.»
جیم کبریت را در دست رز گذاشت. رز کبریت را گرفت و چرخید به سمت میزی که کنارشان بود، تا شمعدان روی آن را روشن کند.
همینطور که مشغول ضربه زدن، و تلاش برای روشن کردن کبریت بود گفت: «فقد اعضای اصلی خانواده توی قلعه زندگی میکنم.»
بعد از شکاندن چندین کبریت، بالاخره موفق شد که یک کبریت را شعلهور کند… چند لحظه به شعله کوچک کبریت خیره شد، انعکاس شعله در چشمانش میدرخشید، و حرارت کم آن را روی انگشتانش حس میکرد: «من خیلی خوش شانس بودم که تونستم با آلوکارد باشم.» سپس دانه به دانه شمع های شمعدان را روشن کرد . . .
با این حرف رز، سوالاتی که توی ذهن کارآگاهان بود دو برابر شد، اما هر دو ترجیح دادند که در این لحظه سکوت کنند.
رز آرام به سمت جیم برگشت و خیلی مودبانه با دو دست کبریت را پس داد: «بفرمایید، ممنون که کبریتتون رو بهم قرض دادین.» جیم کبریت را گرفت و نگاهی به داخل آن انداخت: از پانزده کبریت، فقط سه کبریت باقی مانده بود.
جیم لبخندی زد و گفت: «قابلی نداشت.»
بعد رز برگشت، شمعدان را بلند کرد و به پله کانی که به تونل های زیر قلعه میرفت اشاره کرد: «اون پایین چراغ گازی نیست، باید با شمع بریم.»
رز دوباره جلو افتاد.
کارآگاهان پشت سر او از پلکان حلقوی پایین رفتند و وارد تونل های زیرین قلعه شدند. —سرد، تاریک، و نمناک. توی تونل ها، هیچ نوری نبود و صدا ها خودشان را نشان میدادند.
صدای لوله های بخار...پیسس...پیسس…
لرزش عجیبی که از دیوار ها، سقف و حتی زیر پایشان حس میشد.
و صدا های محوی همچون ناله های اشباح، که درون تونل ها میپیچیدند.
کارآگاهان در سکوت، فقط نور شمعدانی که در دستان رز بود را دنبال میکردن. صدای پایشان در پیچوخم تونل ها میپیچید، و رز… سرعت او کمتر شده بود، اما ظاهرش در نور گرم شمعها، از همیشه جدیتر به نظر میرسد.
آنها درحال حرکت در تاریکی مطلق بودند، کارآگاهان حتی نمیدانستند چند بار پیچیدهاند؛ و رز، انگار داشت چیزی را دنبال میکرد، شاید یک خط —خطی نامرئی.
جیم با تردید پرسید: «منظورتون، از اینکه گفتید خوشانس بودین، چی بود؟»
رز بدون اینکه خم به ابرو بیاره جواب میده: «ببخشید ولی این پایین دیگه واقعا حتی یک لحظه هم نباید حواسم رو از مسیر بر دارم.»
همینطور که هر قدم رو با دقت بر میداره، ادامه میده: «شما که نمیخواید گم بشیم، و مجبور بشیم برای کمک گارفیلد رو صدا بزنیم.»
چند لحظه بعد، به یکباره ایستاد. پشت سر او کارآگاهان هم متوقف شدند و چند لحظه، سکوت فراگیر شد…
سپس رز نور را بالا گرفت، و خونی که روی دیوار نقش بسته بود را نمایان کرد.
سپس با آرامش چرخید، به کارآگاهان نگاه کرد و گفت: «همینجاست.» —شمعدان را به طرف جیم برد— «بگیرش. هرجا، و هرچیزی رو که دوست دارید بررسی کنید.»
جیم شمعدان را از رز گرفت، چند قدم جلو رفت و با دقت دیوار را بررسی کرد:
رد پاشیدهی خون روی دیوار، روی زمین هم دریاچهٔ خشک شدهای از خون…
جیم روی پاهایش نشست و مشغول برسی زمین شد. در همین حال ایکس به سمت رز رفت و پرسید: «جنازه کجاست؟ جابهجاش کردید؟»
رز نیم نگاهی به ایکس انداخت: «بله، گارفیلد به سرد خونهی قلعه منتقلش کرد.»
جیم، درحالی که داشت زمین را برسی میکرد با تعجب پرسید:
«سرد خونه! برای قلعه؟ مگه چند نفر هر سال توی این قلعه میمیرن؟»
رز برای چند لحظه چشمانش را به سقف دوخت و فکر کرد: «آامم… خب نه، نه موضوع اون نیست، فقد این سیستم از قبل برای نگهداری مواد غذایی توی قلعه به کار رفته و چون اعضای خانواده توی قبرستان خود قلعه دفن میشن، خب خانواده خواست که یه سرد خونه هم برای اجساد درست کنن؛ همین.»
کارآگاهان، کمی گیج شدن، ایکس سرش را خاراند و پرسید:
«یعنی چی؟ یعنی وقتی یکی میمیره، بجای اینکه سریع دفنش کنن، اول میبرنش تو سرد خونه نگهش میدارن؟»
بلاخره صورت همیشه آرام رز تغییر کرد، ابروهایش درهم رفت، به سمت ایکس چرخید و با لحن تندی گفت: «من چه میدونم، نپرسیدم و اهمیتی هم نمیدم، تو هم اگه سوال فنیای داری، بهتره از کسایی که توی ساخت قلعه نقش داشتن بپرسی.»
چند لحظه ایکس و رز مستقیم در چشمان هم خیره شدند… نگاهی که دنبال جواب بود، در مقابل نگاهی که چیزی را پنهان میکرد، در همین حال جیم دستش را روی زانویش گذاشت و بلند شد: «هیچی رو زمین نیست، نه اثری، و نه هیچ سر نخی.»
جیم چرخید، به رز نگاه کرد و پرسید: «میشه بگید، چه نوع جراحتی به شوهرتون وارد شده؟ چون این نوع پاشیدن خون… خیلی رایج نیست.»
رز به سمت جیم چرخید، اما هنوز با گوشهی چشم به ایکس نگاه میکرد: «البته، میتونم توضیح بدم ولی… بهتره که خودتون از نزدیک برسیش کنید.»
آرام چشمانش را از ایکس جدا کرد، و راه افتاد… همانطور که از کنار جیم رد میشد و به سمت تاریکی میرفت، گفت: «دنبالم بیاید، از همین تونل ها سریع میشه رسید به سرد خونه.»
از جیم کمی که دور شد، ناگهان جیم با شمعدان توی دستش گفت: «ببخشید، خانوم، شعمدون رو یادتون رفت.»
رز، با همان ظاهر همیشگیاش از درون تاریکی برگشت… بدون هیچ حرفی مقابل جیم ایستاد، شمعدان را قاپید، چرخید و به تاریکی برگشت.
کارآگاهان هم بدون هیچ حرف اضافهای دوباره به دنبال او، به درون تونل های پر پیچ و خم راه افتادند.
کمی در تاریکی چرخیدند، و خودشان را سرگرم صدا ها کردند. بعد از مدتی به یک بنبست خوردند. کارآگاهان متعجب ایستاده بودند، و رز درحالی که لب هایش را گاز میگرفت و دور خود میچرخید درحال فکر کردن بود. جیم یک قدم جلو گذاشت آرام پرسید: «گم شدیم؟»
رز کمی مکث کرد و بعد گفت: «نه… البته اگه ساعت داشته باشید. دارید؟»
جیم با تعجب گفت: «چی؟»
بعد ایکس چند قدم جلو آمد و گفت: «من ساعت دارم.» گوشه کت بلند خودش را کنار زد، و یک ساعت شنی را از شلوارش جدا کرد و بالا گرفت.
رز نفسی بیرون داد و آرام گفت: «باشه ولی، من میخوام ساعت رو بدونم.»
ایکس با آرامش جواب میده: «میدونم، ساعت الان…» —نگاهی به ساعت شنی میندازه و با انگشتانش حساب کتاب میکنه— «… نه و سی و پنج دقیقه، و بیست و یک ثانیه هستش.»
رز چند لحظه، با تعجب به ایکس نگاه میکنه. بعد جیم با تکون دادن سر میگه: «دروغ نمیگه، ولی… چرا میخواید ساعت رو بدونید.»
رز سرش رو برمیگردونه و با خودش فکر میکنه… بعد از کنار جیم رد میشه و میگه: «دلیل خاصی نداره، حالا بیاید بریم.»
بعد از مدتی راه رفتن، هوا کمی سرد تر میشه؛ و رز آرام آرام، سرعتش رو کم میکنه. وقتی به دیوار نزدیک میشه، ورودی تاریکی خودش رو نشون میده.
سپس رز با یک قدم وارد تاریکی میشه و اون لکه سیاه رو به یک ورودی نورانی تبدیل میکنه. همینطور که آن طرف روشنتر میشود، اینطرف بیشتر در تاریکی فرو میرود… کارآگاهان درست قبل از رفتن کامل نور وارد سرد خانه میشوند.
سرد تر از تونل، اما نه نمناک تر، در مقایسه با تونل ها نوساخت بنظر میرسید. رز مستقیم رفت به سمت یکی از محفظه ها، دیوار مقابل آنها پر بود از محفظه های سنگی با در های فلزی، که کاملاً منظم توی دیوار ساخته شده بودن.
رز مقابل محفظه ایستاد و مکثی کرد، سپس با یک حرکت سریع و با یک دست شمعدان را به طرف ایکس برد، ایکس کمی جا خورد و سرش را به عقب خم کرد. بعد آرام شمعدان را گرفت و همراه با جیم منتظر حرکت بعدی رز ماندند.
رز، هنوز جلوی محفوظه ایستاده بود، با گوشه چشمانش نگاهی به چپ و راست انداخت: دو کاراگاه، خیره به او منتظر بودند.
رز آهی کشید و ابرو بالا انداخت: «میشه یکم برید عقب تر، مثلاً برید چند قدم پشت من.»
ایکس، همچنان در سکوت ایستاده بود، جیم سرش را تکان داد و چند قدم از رز فاصله گرفت، و به ایکس گفت: «هی ایکس، بیا دیگه.»
کارآگاهان چند قدم به عقب برداشتند. رز نگاه ریزی به عقب انداخت، سپس از بین سینهی خود، یک دستمال تا خورده و پارچهای را بیرون آورد. آهسته دستمال فیروزهای را باز کرد، و از بین دستمال یک کلید طلایی بیرون آورد. دستمال را دوباره سر جایش گذاشت، سپس کلید را درون سوراخ قفل فرو برد و چرخاند… بعد از صدای تق قفل، سریع کلید را بیرون کشید و بین دو دست خود قایم کرد تا جلب توجه نکند.
رز از جلوی در فلزی محفظه عقب کشید و به کارآگاهان گفت: «در اختیار شماست.»
کارآگاهان جلو آمدند، ایکس کیف چرمی و شمعدان را زمین گذاشت، در محفظه را باز کرد، سینی فلزی و سردی که جسد روش بود را بیرون کشید. جسد دست نخورده بود، لباس های پاره و خونینش هنوز تنش بود، جیم با ملایمت به رز گفت: «ببخشید ولی، باید لباساش رو در بیاریم تا بتونیم زخم رو دقیق برسی کنیم.»
رز، سرش را به سمت دیوار خالی پشت سرش برگرداند و با همان لحن آرام همیشگی گفت: «هرکار دوست دارید بکنید.»
کارآگاهان به هم نگاه کردند و سر تکان دادند. بعد شروع کردند به در آوردن لباس های جسد، کفش ها، کت و شلوار پاره و خونین… کمی بعد او را کاملا لخت کردند: چهار خط زخم، پهن و موازی با هم، از گردن و شانهی چپ تا زیر پهلوی راست آلوکارد کشیده شده بودند.
کارآگاهان پس از بررسی زخم ها نگاه معناداری به هم انداختند، اما هیچ حرفی نزدند و رفتند برای برسی لباس ها، چیز خاصی از لباس ها به دست نیاوردند، فقد دستمال پارچهای، خودکار و چند سکه، البته که کارآگاهان همین ها رو هم ضبط کردند، در تمام این مدت رز دست به سینه، به همان دیوار خالی زل زده بود و منتظر بود کار ایکس و جیم تمام شود.
برسی جسد تمام شد.
ایکس درحال مرتب کردن لباس های قربانی و گذاشتن آنها به درون یک پاکت کاغذی بود، و در همین حال جیم سینی فلزی جسد را به داخل هول داد: «خب، کار ما دیگه با جسد تموم شد، ولی لباس ها و اون چیز هایی که داخلش بود رو فعلا پیش خودمون نگه میداریم.»
رز با شنیدن صدای حرکت سینی برگشت تا در محفظه را قفل کند، جیم شمعدان را از روی زمین بلند کرد و با ایکس دوباره از محفظه فاصله گرفتند، رز درحالی که داشت کلید را وارد سوراخ میکرد گفت: «خب حالا که دیگه کارتون با جسد تموم شده، پس میتونید به اتاق هاتون برید و استراحت کنید.»
درست بعد از چرخاندن کلید طلایی و درآمدن صدای تق بسته شدن قفل، ایکس سوال کرد: «یه چیز دیگه هم هست، چرا محفظه ها قفل دارن و چرا انقدر زیاد هستن؟»
جیم با تکان دادن سر، حرف همکارش را تایید کرد و گفت: «درسته، و اینکه میشه بگید چرا سعی میکنید کلید محفظه ها رو از ما قایم کنید.»
رز، کلید را درآورد و چرخید به سمت کارآگاهان، دستانش را بالای دامنش مثل همیشه به هم گره زده بود، کلید طلایی را بین دستانش قایم کرده بود، در ظاهرش اثری از اضطراب نبود. با آرامش جواب داد: «منظورتون چیه؟ میشه دقیق توضیح بدین.»
ایکس یک قدم به جلو برداشت، تون صدایش تند شده بود و در کلماتش شک موج میزد، به محفظه ها اشاره کرد و گفت: «این همه محفظه برای یه قلعه که چه میدونم، شاید هر چند دهه یک نفر توش بمیره؛ تازه قفل هم دارن.»
رز در آرامش زیر لب خندید و با لبخند جواب داد: «پس موضوع اینه، درسته یه کم عجیبه ولی، ما بلکوود هستیم دستمون به کم نمیره میدونی که، مثلاً خود قلعه رو ببین، قلعه به این بزرگی برای ده نفره»— نفسی بیرون میده—«و در مورد قفل ها، قبلاً هم گفتم، مهندس ها این چیز ها رو طراحی کردن، حتماً یه دلیلی داشتن دیگه.»
ایکس، اصلا قانع نشده بود، رز قطعا بیشتر میدونست، خیلی بیشتر. ایکس چند قدم برداشت و مقابل رز ایستاد، دستش رو بالا آورد و با انگشت به رز اشاره کرد: «خب، پس چرا کلیدش رو لای سینه هات میذارم، ها؟»
جیم که انتظار این حرف رو از ایکس داشت سریع با یک سرفهی مصنوعی، زیر لب به ایکس گفت: «هی ایکس، آروم تر زشته.»
رز، که تا همین چند لحظه پیش آرام و بدون هیچ اضطرابی بود، الان چهره اش از عصبانیت و کمی خجالت قرمز شده بود. با عصبانیت کنترول شدهای گفت: «با انگشت با من حرف نزن، این یه بی احترامیه، اصلا به تو چه که من چی رو کجا میذارم، ها؟»
همینطور که رز به جلو قدم میگذاشت، ایکس عقب میرفت، اما در ذهن رز چیز دیگری هم میگذشت، چیزی که با خشم پنهانش کرده بود؛ اضطرابی که تا الان نداشت، رز میدانست که اگر بیشتر پنهان کاری کند به ضررش تمام میشود پس تصمیم گرفت حقیقت را در مورد کلید طلایی بگوید.
پس ایستاد، همراه او ایکس هم متوقف شد. رز دم سنگینی بیرون داد، یک نگاه به ایکس و سپس به جیم انداخت، کلیدی که بین دو دستش گرفته بود را با یک دست بالا آورد و نشان داد: «مشکلتون الان این کلیده؟ خب پس خوب گوش کنید، این کلید منه.» —نگاهش بین آنها چرخید— «هر قفلی که توی این ملک هستش با این کلید باز و بسته میشه، و در مورد اون سوال بیشرمانت باید بگم که، اگه متوجه نشدی من جیب ندارم.»
جیم کنجکاو شد، چند قدم برداشت و به کلید خیره شد: «صبر کن یعنی این شاه کلید این قلعه هستش، خب—»
ایکس با برداشتن یک قدم گفت: «خب شلوار بپوش.»
جیم، با صورتی درهم به ایکس نگاه کرد و گفت: «میشه بذاری حرفم رو بزنم.»
ایکس، با تعجب جواب داد: «چی، مگه نمی خواستی همین رو بگی، شرمنده ولش کن ادامه بده.»
جیم، صدایش را صاف کرد و ادامه داد. «خب، پس چرا این کلید دست شماست، یعنی از قبل دست شما بوده یا چی؟»
رز، کلید را پایین آورد، و با بی میلی جواب داد: «در واقع سه تا کلید هستش، یکی مال منه، یکی مال همسر من و یکی مال پدر. البته مال پدر دست گارفیلد هستش.»
چیزی ذهن جیم را مشغول کرده بود، پس پرسید: «صبر کنید، خب پس، کلید شوهر شما کجاست؟ چون توی لباسش که نبود، یعنی با خودش نبورده بوده.»
رز سریع جواب داد: «امکان نداره، اگه همراهش نبوده یعنی یکی برش داشته.»
جیم به ایکس نگاهی میندازه: «بنظرت بخاطر همین کشتنش؟»
ایکس سرش رو میخارونه: «نمیدونم، شاید ولی مگه یه شاه کلید چقدر مهمه.»—سپس نگاهش را از جیم به رز انداخت—«چیز خاصی هست که فقد با این کلید باز بشه؟»
رز، که از اینهمه سوال خسته شده بود، نفس عمیقی کشید: «نمیدونم منظورت از چیز خاص چیه، ولی اگه چیزی توی این ملک قفل داشته باشه قطعا با این کلید باز میشه. حالا اگه دیگه سوالی ندارید، بریم.» بعد چرخید آمادهی رفتن شد.
ایکس با لبخند بزرگ و مصنوعی جواب داد: «البته، ولی یه چیز دیگه هم هست، ببخشید میشه چنتا محفظه دیگه رو هم برسی کنیم.»
رز، که دیگه اصلا حوصله نداشت با ایکس بحث کند گفت: «اگه همون فکر رو میکنی، باید بگم خیلی توهین بزرگیه، ولی اگه راضی میشی بگیرش، هرچند تا رو که دوست داری نگاه کن.» سپس کلید را به سمت ایکس پرت کرد.
ایکس کلید را توی هوا گرفت: «ممنون.» بعد چرخید، وقتی صورتش را از رز برگرداند لبخندش محو شد، بی درنگ به سمت یکی از محفظه ها رفت و در آن را باز کرد، چیزی عجیبی نبود، به سراغ یکی دیگر رفت، خالی، بعد… .
وقتی که ایکس درحال باز و بسته کردن محفظه ها بود، جیم دورتر با شمعدان توی دستش ایستاده بود. همینطور که داشت به ایکس نگاه میکرد، سرش را چرخاند تا یک نگاه هم به رز کند، وقتی که به رز نگاه کرد، رز هم سرش را از ایکس به طرف جیم چرخاند. نگاه رز از همیشه سرد تر به نظر میرسید و انگار داشت با نگاهش میگفت…: «دیگه کافیه.»
جیم، آرام و با کمی ترس سرش را دوباره به سمت ایکس برد و گفت: «خب ایکس… به نظرم که کافیه درسته، بهتره که خیلی خانوم رو معطل نکنیم.»
بعد از این حرف جیم، ایکس محکم در محفظه را کوبید، درحالی که داشت در محفظه را قفل میکرد دوباره لبخند مصنوعی خودش را گرفت و سپس به سمت رز و جیم برگشت، در راه گفت:«البته جیم، واقعاً واقعاً متاسفم خانوم که این شک های الکی رو کردم، ولی خب ما کارآگاهیم دیگه میدونید، کار ما شک کردنه.»
با اون لبخند گنده و قلابی جلوی رز ایستاد و کلید را به او داد، رز کلید را گرفت و برگشت تا کلید را سر جایش برگرداند، چند قدم که دور شد ایکس به طرف جیم خم شد و زیر لب گفت: «ولی اون داره یه چیزی رو پنهان میکنه.» جیم هم کمی به طرف ایکس خم شد و گفت: «باشه ولی نمیتونی همینطوری به همه تهمت بزنی. بعداً با هم همه چیز رو تحلیل میکنیم.»
رز درحالی که داشت لباسش را مرتب میکرد برگشت، با لبخندی ملایم به کارآگاهان نگاه کرد و گفت: «خب، حالا برمیگردیم بالا و شما میرید به اتاق هاتون، بدون هیچ سوالی، هیچ توقفی، و حتی هیچ کلمه یا حرفی.»
جیم لبهٔ کلاه خودش را به نشانه تایید گرفت و سرش را تکان داد، و ایکس، سر و ابرویش را بالا انداخت و گفت: «چشم ارباب.»
لبخند رز پرید، شمعدان را از جیم قاپید و سریع حرکت کرد، کارآگاهان هم برای اینکه از او جا نمانند به همان سرعت پشت سر او راه افتادند.
از در سردخانه بیرون رفتند و از پلههای سنگی حلقوی در جای دیگری از قلعه بالا آمدند، رز سه شمع شمعدان را با سه فوت ریز خاموش کرد، شمعدان را کنار شمعدان دیگری که روی میز بود گذاشت و بی درنگ حرکت کرد، در پیچ و خم راهروها چرخیدند تا به یک پلهٔ چوبی رسیدند، چسبیده به دیوار به سمت طبقهی اول، مثل پلههای اصلئ جلوی در ورودی مجلل نبود، یک طرف نرده ها و طرف دیگر دیوار سنگی، وقتی رز و کارآگاهان از آن پلههای چوبی قدمی بالا میرفتند، صدای جیر جیر تخته ها به گوش میرسید.
وقتی آخرین قدم را برداشتند، خود را در یک راهروی یک طرفه دیدند که از دست چپ کمی بعد از نرده ها شروع میشد، در یک سو پنجره های باز و بسته با پرده های سفید، و جلو آن ها در سوی دیگر ردیفی از در های چوبی که کمی آهن کاری شده بودند، فردی کنار یکی از در ها، در تاریکی بین نور چراغ های دیواری ایستاده بود، رز به آرامی پیش آن مرد رفت، آن مرد همان گارفیلد بود، جیم در حالی که با ایکس، قدم زنان به سمت گارفیلد میرفتند گفت: «سرخدمتکار، شما اینجا چیکار میکنید؟»
جیم و ایکس جلوی رز و گارفیلد، و همه آنها روبه روی یکی از در ها ایستاده بودند، گارفیلد در جواب به جیم گفت: «خب وقتی شما رفتید من اومدم تا اتاق شما رو مرتب کنم، بعد هم همینجا منتظر موندم.»
ایکس در چشمان گارفیلد زل زد و گفت: «اوه، خدمتگذار بزرگ، یعنی از اون موقع همینجا منتظری! حالا میفهمم چرا تو هم یکی از اون کلید ها رو داری.»
چشمان گارفیلد برای لحظهای به رز برگشت ولی سریع دوباره روی ایکس متمرکز شد، با همان لحن آرام و گوش به فرمان همیشگی که با ظاهرش هم در تضاد است گفت: «بله، من همیشه گوش به فرمان خانوادهٔ بلادثورنز هستم.»— دستش را به سمت اتاق باز کرد— «حالا میتونید برید و استراحت کنید، اتاق با تخت دو نفره هستش.»
ایکس سریع جواب داد: «اوه نه، ممنون ولی من جدا میخوابم، آخه جیم بعضی وقت ها خورپف میکنه، تازه من ترجیح میدم وقتی میخوام بخوابم کسی اطرافم نباشه.»
ابرو های جیم به هم گره خورد، دستش را جلوی دهانش گذاشت و به ایکس نگاهی انداخت: «من خروپف نمیکنم.»
ایکس رو به جیم کرد، شانه بالا انداخت و به جیم گفت: «باشه ولی در هر صورت من توی یه اتاق دیگه میخوابم.»— سپس رو به گارفیلد کرد —«البته اگه مشکلی نیست.»
گارفیلد دستش را جمع کرد و به رز نگاه کرد، رز کمی فکر کرد و بعد گفت: «نه مشکلی نیست.»
گارفیلد سر تکان داد، و سپس به ایکس گفت: «اون دری که جلوتر هستش، اون یه اتاق خوابه، ولی من مرتبش نکردم و شاید یه کم گردو قبار توش باشه.»
ایکس، سری تکان داد و گفت: «من مشکلی ندارم، خب پس وقتی خواستم بخوابم میرم همون در بعدی، ولی فعلاً من و جیم باید یه کمی با هم حرف بزنیم.»
این را گفت، از جلو همه رد شد، در را باز کرد و وارد اتاق شد، جیم که به ایکس نگاه میکرد، سری تکان داد و به رز و گارفیلد گفت: «ممنون بابت همکاری شما، اگه دیگه کاری ندارید من هم از حضور شما مرخص بشم.»
رز لبخندی زد، و جواب داد: «نه کارآگاه، فقط لطفاً مراقب خودتون باشید.»
جیم دقیق متوجه نشد که این یه تحدید بود یا یه اخطار، فقد لبهٔ کلاهش را گرفت سرش را تکان داد و رفت تا با ایکس حرف بزنند.
وارد اتاق که شد و در را پشت سرش بست، و بعد پشت در منتظر ماند تا صدای پای رز و گارفیلد محو شود، وقتی دیگر صدای پا شنیده نمیشد او برگشت، کف دستانش را محکم به هم زد و مالید: «خب حالا از کجا شروع کنیم.»
ایکس کنار تخت ایستاده بود، با لحنی جدی گفت: «شاید بهتر باشه اول از اون چهار زخم لعنتی شروع کنیم، احتمالاً خودت هم میدونی اونا زخم پنجه بودن.»
جیم کلاهش را برداشت و روی میز کناریش گذاشت، دست به سینه شد و با لحنی جدی گفت: «درسته، بنظر با یه هیولا طرفیم، عجیبه… به نظرت رز اینو میدونه؟ چون اون مخصوصاً ما رو خواست، تازه به پروندهٔ ماسویل هم اشاره کرد.»
ایکس چند قدم به اطراف برداشت، درحالی که پشتش به جیم بود گفت: «درسته، قطعا اون یه چیز های میدونه، و الیزابت اون هم خیلی مشکوکه انگار داره ادای آدم های احمق رو در میاره، و از همه مهم تر گارفیلد… اصلا از نگاهش خوشم نمیاد.»
جیم از حالت دست به سینه درمیاد: «باشه حالا نیاز نیست به همه شک بندازی به نظرم رز و الیزابت خیلی مشکوک نیستن، درواقع الیزابت که اصلا مشکوک نیست، ولی گارفیلد رو منم هستم، منم از نگاهش خوشم نیومد.»
ایکس برگشت، سرش را بالا انداخت و پوز خندی زد: «تو دوست من، تو واقعا خیلی خوش بین هستی، رز که اصلا انگار نه انگار همین دیروز شوهرش رو جر دادن اصلا انگار براش مهم نیست.» —چند قدم جلو میاد و لحنش شکاکانه میشه— «و الیزابت، اون خیلی سوال میپرسه به نظرم میخواد روش کار مارو یاد بگیره تا بر علیه ما از این اطلاعات استفاده کنه.»
جیم دهنش باز و نگاهش گنگ بود، سرش را تکان داد تا نظرات ایکس را از سرش بپرونه…: «خب، اگه تئوری توطئه هات تموم شد—»
ایکس حرف جیم را قطع کرد: «و گارفیلد، مطمئنم اون از الیزابت خوشش میاد ولی حتی نمیتونه عشق آشکار الیزابت رو ببینه.»
چهره جیم دوباره مثل قبل شد: «خب—»
ایکس نگذاشت جیم حرف بزند و ادامه داد: «و اون بخاطر نشون دادن عشقش به الیزابت، تصمیم گرفت که آلوکارد رو به قتل برسونه و جنازهٔ اون رو به نشانه عشقش به الیزابت بده.»— ایکس دستی به ریشش کشید— «ولی احتمالا یه مشکلی خورده، ولی چه مشکلی؟»
قیافهٔ جیم در هم رفته و کاملا گیج بود: «چی؟»
ایکس صورتش را چرخاند و به ناکجا نگاه کرد: «و گارفیلد، احتمالا اون یه گرگ نما هستش.»
جیم چند لحظه به ایکس نگاه کرد و ایکس هم در سکوت به او خیره شد، بعد از چند لحظه جیم بلاخره حرف زد: «تموم شد؟… خب اکثر چیز هایی که گفتی مثل همیشه مسخره هستن، ولی یه چیز هست که به نظر منم امکانش هست، گارفیلد گرگ نما.»
جیم پیپش را از جیبش در آورد و کنار کلاهش گذاشت: «اون یارو در حالت عادی هم شبیه گرگ نما هستش، و به احتمال زیاد هم ما با یه گرگ نما یا هر هیولای دگرگون نمای دیگه طرف هستیم.»
ایکس سرش را آرام تکان داد: «درسته، آلوکارد به احتمال خیلی زیاد به دست یکی از ساکنین کشته شده.» —نفسی میگیره— :اولش فکر کردم شاید توطئهی اون بخش از عضاء خانوادشون باشه که بیرون قلعه زندگی میکنن.»
جیم، حرف ایکس را ادامه داد: «ولی کسایی که توی این قلعه زندگی نمیکنن، قطعا توی پیچوخمهای قلعه گم میشن، تازه یکی باید آنقدر به آلوکارد نزدیک باشه، که اون رو تا پایین کشیده باشه.»
ایکس به جیم نگاه کرد و لبخند ترسناکی زد: «خب، از اونجایی که از شهر دور هستیم به نظرم میتونیم از تفنگ استفاده کنیم.»
جیم نفس عمیقی کشید و سرش را به دو طرف تکان داد: «نمیخوام قبول کنم که از اون لعنتی استفاده کنی ولی، بهتر از اینه که با کراصبو و چاقو بریم شکار، فردا باید بریم از صندوق عقب ماشین وسایل ها رو برداریم.»
به اطراف نگاه کرد و ادامه داد: «تو هم بهتره فردا بری با اون مواد داخل کیف چنتا گلوله برای شکار گرگ نما درست کنی.»
ایکس با خنده میگه: «تفنگ من، به این مسخره بازی ها نیاز نداره تا یه جوجه گرگ رو بندازه.»
جیم سرش رو به دو طرف تکون میده و میگه: «هرجور راحتی. خب فقد مونده مطمئن شدن، فردا میریم از همهٔ ساکنین قلعه اطلاعات جمع میکنیم، و بیشتر هم در بارهٔ گارفیلد.»
ایکس از کنار جیم رد شد و به شانهٔ او زد و گفت: «حله، پس من میرم بخوابم، فردا میبینمت همکار.»
ایکس که از اتاق خارج شد، جیم خمیازه کشید، شمع کنار تخت را فوت کرد و خوابید. ایکس هم رفت به اتاق کنار و همین کار را انجام داد. کیف چرمی را گوشهای گذاشت و روی زمین خوابید.
از نیمه شب گذشته بود، هر دو به خواب فرو رفته بودند، جیم در اتاق خودش آرام خوابیده بود، اینبار داشت خروپف نمیکرد و انگار خواب خوشی میدید. و اما در اتاق کناری… ایکس، چیزی داشت ایکس را آزار میداد، توی سرش صدا های لوله های بخار و حرکت چرخ دنده ها میپیچید، ناگهان با عصبانیت چشمانش را باز کرد.
از روی زمین به سمت دیوار خزید و آرام گوش خود را به دیوار چسباند، صدای چرخ دنده ها از درون دیوار به گوش میرسید، آرام زمزمه کرد: «چرا چرخ دنده باید توی دیوار باشه.»
ناگهان سایهای از درون نور مهتاب زیر در رد شد، نگاه ایکس سریع روی در متمرکز میشه، سپس آرام از دیوار جدا میشه و به سمت در میره، بدون هیچ صدایی در را باز میکنه و نگاهی به راهرو میندازه، چراغ های دیواری دیگر خاموش شده بودند و تنها نور، اکنون نور مهتابی بود که از پنجره ها به داخل راهروها میتابید، ایکس از اتاق خارج شد و در را همان گونه که باز کرده بود، آرام بست… بعد شروع به حرکت درون راهروها کرد.
ایکس بدون هیچ صدایی حرکت میکرد، اما تلاشی برای بیصدا بودن نمیکرد، راه رفتن معمولی او اینگونه بود. او درون قلعه مثل یک سایه میچرخید، و ناگهان بعد از یک پیچ رز را دید، سریع به عقب برگشت و قایم شد، از پشت دیوار یواشکی سرک کشید:
روبهروی رز، گارفیلد ایستاده بود، داشتند با هم خیلی آرام صحبت میکردند، ایکس دور بود و دقیق نمیشنید که چی میگفتند، بیشتر خم شود تا شاید چیزی بشنود، اما رز و گارفیلد هردو به یکباره متوجهٔ سایهٔ پشت دیوار شدند، تا قبل از اینکه آن دو به ایکس برسند او آنجا را بی سرو صدا ترک کرده بود…
و ایکس دوباره به درون راهروها برگشت تا به اتاق خود برگردد.
#FlowerMonster
#شئیدیکس
#داستان_کوتاه #ادبیات_گوتیک #معمایی #فانتزی_تاریک
