ویرگول
ورودثبت نام
SX7
SX7آماتور
SX7
SX7
خواندن ۱۱ دقیقه·۳ ماه پیش

عدالت برای موهای طلایی (فصل ۱-قسمت ۸)

—----------------------------------------------------------------------------------

وقتی آنی و آئورا، از در کافه‌تریا خارج میشن، بدون توقف و مستقیم به سمت در خروجی ساختمون، حرکت می‌کنن.

توی راه تیفی و بریتی، مثل بادیگارد ها هر کسی که اون اطراف هستش رو می‌گیرن و بهش هشدار میدن، حتی به اونایی که سرشون به کار خودشون هستش، و هیچ اهمیتی به این موضوع نمی‌دن…

همینطور که دارن راهروها رو می‌گذرونن، زنگ هم یه صدا در میاد… همینطور که بقیه به سمت کلاساشون میرن، اونا خلاف جهت به سمت در خروج، درحال حرکت هستن.

وقتی از در خروجی بیرون میرن، آنی با لحن جدی میگه: «مشکل اصلی، یعنی اون احمق های گوشی به دست رو پشت سر گذاشتیم… دیگه راحته، فقد باید خودمون رو به آلیس برسونیم.»

بعد دوباره آئورا رو می‌گیره، و به سمت دروازه‌ی دبیرستان حرکت می‌کنن…

همینطور که به سمت دروازه قدم بر میدارن، باغبون متوجه اونا میشه.

وقتی عجله‌ی اونا، و آئورای سرافکنده رو می‌بینه، نگران میشه و با عجله و قدم‌های لنگان، خودش رو به اونا می‌رسونه: «آئورا تو حالت خو—»

آنی بدونه اینکه اجازه بده باغبون حرفش تموم بشه، اون رو به عقب هل میده و میگه: «گمشو عقب، پیرمرد لعنتی.»

باغبون به عقب پرت میشه و به سختی تعادل خودش رو حفظ می‌کنه… بعد با نگرانی به دور شدن اونا، و خروجشون از دروازه نگاه می‌کنه.

بعد از خارج شدن کامل آئورا و دوستانش، مدیر دبیرستان یعنی خانوم بلک، از در ساختمون بیرون میاد و داد می‌زنه: «کجا دارید می‌رید برای خودتون…»

وقتی که با قدم های سنگین و دست‌های مشت شده، از کنار باغبون رد میشه، همون لحظه باغبون مچ‌اش رو می‌گیره و میگه: «خانوم بلک صبر کنید… فکر کنم یه مشکل مهمی داشتن.»

مدیر متوقف میشه… به باغبون نگاهی می‌ندازه و با ابروهای در هم میگه: «آخه اونا دیگه خیلی دارن از کنترل خارج میشن.» —دست به سینه میشه— «من واقعا دیگه باید یه جلسه مهم با آقای اسمیت بذارم.»

باغبون دستاش رو بالا میاره و میگه: «آروم خانوم بلک، آروم.» بعد درحالی که نرم می‌خنده ادامه میده: «فشارتون می‌افته‌ها…»

گره‌ی ابروهای خانوم بلک، کمی باز میشه: «آقای جانسون… از شما بعیده.» —با یه حرکت سریع، سرش رو بر می‌گردونه— «یعنی الان، من انقدر پیر بنظر می‌رسم که فشارم بیفته؟»

آقای جانسون درحالی که لبخندی به صورتش داره جواب میده: «دست بردارید خانوم بلک، مگه فقد کسایی که پیرن فشارشون می‌افته؟»

خانوم بلک ابروهاش رو بالا می‌ندازه و میگه: «ما که هرجا شنیدم به پیرا گفتن…» بعد نگاه‌اش رو به چشمای آقای جانسون می‌دوزنه.

چند لحظه به چشمای هم خیره میشن، و بعد با هم دیگه می‌خندن… آقای جانسون بین خنده‌هاش لب میگه: «الان منتظر معذرت خواهی هستی، درسته؟»

خانوم بلک دستش رو میاره جلوی دهنش و خنده‌های خودش رو متوقف می‌کنه، بعد نفس عمیقی می‌کشه و میگه…: «قبلا بخشیده شدی، دیگه نیازی به عذرخواهی نیست.»

بعد، خانوم بلک چشمش می‌افته به گل‌های آفتاب گردون، چند قدم به سمت‌شون بر می‌داره و میگه: «این گل‌های آفتاب گردون واقعا شاداب و سرزنده هستن.» —نیم نگاهی به آقای جانسون می‌ندازه— «معلومه حسابی خوب ازشون مراقبت می‌کنی.»

آقای جانسون یک قدم به جلو بر می‌داره و کنار خانوم بلک می‌ایسته، دستی به گلبرگ‌های زرد و نرم آفتابگردون می‌کشه: «تنها کاری که دیگه الان بدردش می‌خورم… مراقبت از همین گل و گیاهاست.»

لبخند کمرنگی روی لبش می‌شینم: «البته من عاشق این کارم.» —با گوشه چشم نگاهی به خانوم بلک می‌ندازه— «البته بیشتر عاشق کار کردن توی این مجموعه‌ام.»

خانوم با لبخندی روی لبش چشماش رو می‌چرخونه: «واقعا؟ خب پس بنظر میتونم این رو ازت بپرسم…»

آقای جانسون با تعجب می‌پرسه: «چی؟»

خانوم بلک جواب میده: «ما به یه سرایدار نیاز داریم.»

آقای جانسون همون لحظه جواب میده: «من همیشه آماده‌ی کار هستم… ولی، مگه دن سرایدار نبود؟»

خانوم بلک نفس عمیقی می‌کشه: «بله، بود… البته تا دیروز، تا قبل از اینکه برای بار هفتم، موقع تمیز کردن توالت یکی از سرویس‌ها.» —انگشتاش رو می‌ذاره روی پیشونیش— «دوباره توی توالت زندانیش کنن، و از بالا روش آب بریزن.»

بعد انگشتاش رو از روی پیشونیش بر می‌داره و دست به سینه میشه، و درحالی که به آسمون خیره شده و سعی می‌کنه جلوی خشمش رو بگیره میگه: «مگه ما نباید نماد نظم توی این منطقه باشیم… پس چرا این بچه ها دارن روز به روز بدتر میشن.»

آقای جانسون با فکر کردن به دن میگه: «بیچاره دن…»

بعد با تأسف میگه: «من انجام میدم ولی، با این پای لنگم فکر نکنم خیلی خوب بتونم انجامش بدم.»

خانوم بلک با ذوق میگه: «واقعا ممنون میشم اگه انجامش بدین، فقد تا وقتی که یکی دیگه رو پیدا کنیم. البته که حقوقتون هم کامل می‌دیم.»

آقای جانسون دستی به سرش می‌کشه و با لبخند میگه: «تمام تلاشم رو می‌کنم…»


وقتی دخترا از دروازه‌ی فلزی رد میشن، صدای آشنایی رو از پشت سرشون می‌شنون: «کجا دارید می‌رید برای خودتو…» ولی دخترا، بدون هیچ اهمیتی به راه خودشون ادامه میدن.

کمی اون طرف‌تر، یه تاکسی ایستاده و یه پسر جوون هم می‌خواد سوار بشه… قبل از اینکه پسر پاش رو تو ماشین بذاره، آنی دست می‌ندازه رو شونه‌ی پسر، و اون رو به عقب می‌کشه و به طرفی پرت می‌کنه.

بعد در عقب رو باز می‌کنه، اول بریتی، بعد آئورا و در آخر تیفی رو روی صندلی عقب جا می‌کنه و میگه: «شما دوتا حواستون به موهاش باشه…»

پسر جوان که متعجب ایستاده بود، یک قدم به جلو بر می‌داره و میخواد شکایت کنه. ولی آنی بدون اهمیت روی صندلی شاگرد می‌شینه و در رو روی پسر بیچاره می‌بنده… بعد به راننده نگاهی می‌ندازه و میگه: «من دوبرابر پول میدم، حالا راه خودم راه رو بهت نشون میدم.»

راننده بدون هیچ حرفی فقد شونه بالا می‌ندازه و حرکت می‌کنه، و اون پسر جوون با ناراحتی و چهره‌ای شاکی به دور شدن ماشین نگاه می‌کنه…

شبح دستش رو دور گردن پسر می‌ندازه و با تأسف میگه: «حالت رو درک می‌کنم، برای منم توی ماشین جا نبود…» —دوتا می‌زنه به شونه‌ی پسر— «ولی حداقل من پرواز می‌کنم، ولی فکر کنم تو باید چند دقیقه دیگه منتظر بمونی.» بعد شبح سریع حرکت می‌کنه تا خودش رو به ماشین برسونه.

درحالی که شبح ماشین رو دنبال می‌کنه، آنی مشغول آدرس دادن به راننده هستش…

برای شبح، پرواز کردن و از بالا نگاه کردن به زندگی بقیه عادیه: ماشین‌ها، افرادی که مشغول پیاده روی هستن، آدم‌هایی که فقد روی صندلی نشستن و فکر می‌کنن، کسانی که با هم اومدن سر قرار و میگن و می‌خندن، خانواده‌هایی که با فرزندان خودشون مشغول بازی هستن… و بچه‌هایی که مجبورن برای پول دست فروشی کنن.

برای شبح، دیگه این چیزا هیچ جذابیتی نداره… اکثر آدم‌ها زندگی قابل پیشبینی دارن، توی یه الگو مثل اون یکی، و فقد کسی که خارج از واقعیت بهشون نگاه می‌کنه متوجه میشه.

بعد از مدتی ماشین کنار یه آرایشگاه متوقف میشه، شبح تابلو بالای در رو می‌خونه: (درخشش) همچون ستاره‌ای درآسمان.

در عقب ماشین باز میشه، تیفی، آئورا و بریتی به ترتیب پایین میان. آنی در ماشین رو باز می‌کنه و قبل از پیاده شدن میگه: «چقدر شد؟»

راننده که چشماش بی حال و خسته‌ان، آروم میگه: «ده دلار.»

آنی پیاده میشه، دست تو کیفش می‌کنه و دوتا ده دلاری می‌ندازه روی صندلی شاگرد: «بیا اینم دو برابرش بگیر… راستی ماشینت هم خیلی بو میده.»

وقتی آنی در ماشین رو می‌بنده، راننده بدون اینکه خم به ابرو بیاره پول رو بر می‌داره، توی داشبورد می‌ذاره و دستی رو آزاد می‌کنه.

درحالی که ماشین تاکسی دور میشه، آنی سریع خودش رو به بقیه دخترا می‌رسونه… هر چهارتا با کمی فاصله از در آرایشگاه ایستاده‌اند، آنی با حرکت دست توضیح میده: «خب دخترا، اول من میرم داخل و گرمش می‌کنم تا خیلی شوکه نشه، فقد یادتون باشه شما پشت سر من واستید…»

همینطور که دخترا درحال آماده کردن خودشون هستن، شبح جلو جلو از درون در رد، و وارد آرایشگاه میشه… همه‌چیز سفید و خیلی پر زرق و برقه.

با اینکه بیرون روزه، ولی بازتاب نور از روی کاشی های سفید چشمای شبح رو اذیت می‌کنه. شبح چشمای خودش رو تا نیمه می‌بنده و سعی می‌کنه به این محیط سفید عادت کنه. نگاهی به اطراف می‌ندازه: همه‌چیز شیک و مدرن هستش، دکور طبیعی و زنده. خانوم‌هایی که با ماسک روی صندلی های درحال استراحت هستن، خانوم هایی که روی صندلی های جلوی آینه نشسته، و منتظر اتمام اصلاح موهایشان هستند، و خانم‌های آرایشگری که مشغول سرویس دادن به بقیه هستند.

همین بین چشم شبح می‌افته به خانم آرایشگری که، استایل متفاوتی با بقیه داره: لباس طلایی، شلوار جین سفید؟ و با دقت خنثی کردن مین، درحال اصلاح هستش.

همون لحظه آنی و بقیه وارد آرایشگاه میشن. به محض ورود دخترا، خانوم آرایشگر متوجه اونا میشه، لبخندی می‌زنه و میگه: «اوه خدای من، ببین کیا اومدن.» بعد با حرکت سر، به یکی اشاره می‌کنه که بیاد جاش رو بگیره، و خودش با خوشحالی به سمت دخترا قدم بر می‌داره: «دخترای شیرین من اومدن یه کم به خودشون برسن… صبر کن ببینم.» —جلوی اونا متوقف میشه و کمی فکر می‌کنه— «… شما الان نباید دبیرستان باشین؟»

آنی دستاش رو بالا میاره و با خونسردی میگه: «یه مشکلی هست که ما نمی‌دونیم باید چیکار کنیم… فقد قبلش آروم باش، باشه آلیس.»

آلیس لبخندی می‌زنه و چشماش رو تو هوا می‌چرخونه: «آااه از دست شما بچه‌ها، همیشه هر بهونه‌ای پیدا می‌کنید که مدرسه رو بپیچونید… خب بگید ببینم، چی شده.»

آنی آروم و با ملایمت میگه: «در مورد موهای آئورا هستش.»

همون لحظه رنگ از صورت آلیس می‌پره، بدنش کمی می‌لزه و با نگرانی میگه: «چی..؟ اوه نه خدای من… بگید که چیز خاصی نشده، بگید که موهای دخترک قند عسل من چیزش نشده.»

آنی چند لحظه در سکوت و با چشمای باز به آلیس نگاه می‌کنه، بعد آروم کنار می‌ره و آئورا رو نشون میده.

آلیس با دیدن آدامس بین موهای طلایی که خودش کوتاهشون کرده بود، چند لحظه شوکه میشه، بعد سریع و با دستپاچگی عمل می‌کنه و میگه: «باشه نباید دستپاچه شد، چیزی نیست.» —درحالی که لبش رو گاز می‌گیره، آئورا رو به سمت یه صندلی هدایت می‌کنه— «فقد یه آدامسه همین.»

آنی با ظاهری نگران و با تردید می‌پرسه: «باید… موهاش رو کوتاه کرد؟»

آلیس بلافاصله و با جدیت جواب میده: «نه… من از تمام چیزایی که بلدم استفاده می‌کنم، تا جلوی این اتفاق رو بگیرم.»

آلیس یه صندلی رو می‌خوابونه، آئورا رو آروم روی اون درازکش می‌کنه و با ظرافت موهای آئورا رو پشت صندلی می‌ریزه. بعد به تیفی و بریتی نگاه می‌کنه: «شما دوتا برید از توی فریزر یخ بیارید.»

بریتی و تیفی میگن: «چشم قربان.» و از اونجایی که از قبل جای فریزر رو می‌دونن، بدون حرف اضافه‌ای حرکت می‌کنن.

درحالی که آلیس با دقت داره موهای آئورا رو دسته بندی می‌کنه، آنی از استرس مشغول جویدن ناخون‌های خودش، و شبح معلق توی هوا مشغول سوت زدن هستش.

مدت کوتاهی بعد بریتی و تیفی بر می‌گردن، تیفی با یه کیسه یخ، و بریتی با یه بیسکویت توی دستش. آلیس یه اونا نگاهی می‌ندازه…: «بریتی، توی این موقعیت هم… اصلا ولش کن.» بعد با چند قدم سریع، کیسه یخ رو می‌قاپه و بر می‌گرده.

یه میز چرخدار طبقه‌ای، و فلزی رو می‌کشه. بعد آروم دسته‌های موی آئورا رو روی میز، و کیسه یخ رو روی آدامس می‌ذاره و میگه: «حالا باید فقد منتظر بمونیم…» —یه ضربه به بینی آئورا می‌زنه— «چطوره که تا اون موقع یه کم به پوستت برسیم.»

شبح با نگاه تیزی به آلیس، دستی به صورتش می‌کشه: «اون زن بنظر خیلی حرفه‌ای میاد… ازش خوشم نمیاد.»

چند دقیقه بعد، آلیس روی صندلی کنار آئورا نشسته، و با برس مشغول زدن یه ماسک طبیعی، به صورت آئورا هستش. آلیس با ناراحتی به آئورا میگه: «از وقتی که اومدی هیچ حرفی نزدی خوشگلم، گفتم که نگران نباش چیزی نمیشه.» —برس رو توی محلول درون ظرف بالا پایین می‌کنه— «می‌دونم قبلاً اینو گفتم ولی بازم میگم.» —دوباره برس رو آروم روی صورت آئورا می‌کشه— «من موهای زیادی دیدم، موهای بعضی ها انقدر سیاه هستن، که نور رو کاملا جذب می‌کنن و واقعا خیلی زیبان…» —برس رو دوباره توی ظرف بالا پایین می‌کنه— «ولی تا حالا ندیدم موهای طلایی کسی، انقدر زیبا نور رو بازتاب کنه.» —دوباره برس رو روی صورت آئورا می‌کشه— «و من اجازه نمی‌دم یه آدامس این زیبایی رو خراب کنه.» —صدای فشردن دندون‌هاش بلند میشه— «آخه کدوم حیوونی دلش اومده با این موها همچین کاری کنه… اگه دستم بهش برسه می‌کشم.»

شبح با نگاه به آلیس ابرو بالا می‌ندازه… همون لحظه آنی درحالی که به گوشیش خیره شده میگه: «دارم دنبالش می‌گردم، مگه روح باشه بتونه از دستم فرار کنه.»

شبح ناخودآگاه لبخندی می‌زنه و توی هوا لم میده: «هه هه… موفق باشی بچه‌.»

آلیس، درحالی که همچنان حواسش روی کارش و آئورا هستش میگه: «آره پیداش کن… قلدرها همیشه مظلوم‌ترین‌ها رو هدف می‌گیرن.» —از جاش بلند میشه— «خب دیگه الان فقد باید صبر کنیم… راستی یادتون باشه، همیشه با قلدرها و قلدری مقابله کنید.»

شبح نیشخند ریزی می‌زنه و این بین تیفی و بریتی، به هم نیم نگاهی می‌ندازن…

آنی بدون توجه درحالی که همچنان سرش توی موبایل هستش میگه: «همین کار رو می‌کنیم.»

آلیس با لبخند، سرش رو به نشانه رضایت تکون میده و میره…

چند دقیقه می‌گذره و آنی متوجه میشه آئورا خیلی تو خودشه، پس از جاش بلند میشه و می‌ره کنار اون می‌شینه: «چرا تو خودتی، بهت که گفتم نگران نباش.» همون لحظه به موبایل آنی پیامی میاد.

آنی نگاهی به موبایل خودش می‌ندازه و با خوشحالی میگه: «یکی میگه یه چیزی دیده، عالیه.» —موبایل خودش رو جلوی آئورا نگه می‌داره—

(بن: «سلام آنی، من یه فیلم از اون لحظه دارم… گفتن تو دنبال فیلم‌هایی.»

آنی: «درسته بن، من دنبال کسی هستم که اینکار رو کرده… تو چرا فیلم گرفتی؟»

بن: «چی… باور کن شانسی بود من فقد می‌خواستم دوستم رو پرنک کنم—

آنی: «باشه اهمیتی نداره… فقد ویدیو رو برام بفرست، و هیچ جای دیگه به اشتراک نذارش.»

بن: «چشم آنی.»)

بن ویدیویی آپلود می‌کنه…

آنی همراه با آئورا ویدیو رو باز می‌کنن. شبح هم آروم سرش رو کج می‌کنه تا نگاه کنه…:

بن داره از دوستش که می‌خواد یه ساندویچ رو بخوره فیلم می‌گیره… و بعد

ناگهان، سطل زباله‌ای که توی تصویر پشت دوست بن هست، به یکباره از جا می‌پره و روی سر آئورا فرود میاد…

شبح یه دفعه میگه: «لعنتی‌ها فیلمم رو گرفتن… بدبخت شدم.»


#JusticeForGoldenHair

#داستان_کوتاه #ماوراءالطبیعه

داستان کوتاهداستانطنزتینیجر
۱
۱
SX7
SX7
آماتور
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید