—----------------------------------------------------------------------------------
جلوی دروازهٔ فلزی دبیرستان، آئورا کفش سفیدش رو روی سنگ فرش میذاره، و پیاده میشه.
راننده، بعد از اینکه آئورا فاصله میگیره، در ماشین رو میبنده و سریع از اونجا، ماشین رو میبره.
آئورا امروز که کلا از دندهٔ چپ بلند شده بود. دیشب نتونسته بود بخوابه، امروز هم روزش رو خیلی خوب شروع نکرده بود، و از همه مهمتر ذهنش بود که همش درگیر اتفاق دیشب بود.
با همان چهرهٔ لوس، و ابرو های گره خوردهٔ همیشگی، قدم به داخل دبیرستان گذاشت. صدای قدمهاش به گوش باغبان پیر آشنا اومد، باغبان سرش رو برگردوند و آئورا را دید… لبخندی زد و برای او دست تکان داد: «آئورا… خوبی، بازم دیر کردی که.»
آئورا یک نگاه سریع به اون انداخت، بعد سرش رو کج کرد و درحالی که شتاب میگرفت، سعی کرد وانمود کنه که اون رو ندیده. باغبان لبخندش کمی پژمرده شد ولی از بین نرفت…: «باشه خب پس…» —آئورا وارد ساختمون، و لحن مرد خیلی آروم میشه— «سلام منو به پدرت برسون. احتمالا خیلی دیرش شده.»
بعد از وارد شدن به ساختمون، آئورا سریع میره سراغ کمد فلزی خودش، کلید رو میندازه تو قفل و در اون رو باز میکنه. همهچیز کاملا با نظم چیده شدن، کتاب ها، لوازم آرایش، عکس ها.
شبح سرش رو از پشت شونهٔ آئورا بالا میاره و نگاهی به داخل کمد اون میندازه: «خیلی تمیزتر از اون چیزیه که، فکرشو میکردم.»
آئورا یه کتاب بر می داره و سریع در کمد رو میکوبه… دوباره اون رو قفل میکنه و کلید رو در میاره، و بعد میره سمت کلاس شیمی.
پله ها رو بالا میره، با هر قدم صدا از روی کاشی های سفید، به درون راهرو می پیچه… تا بالاخره پشت یه در متوقف میشه.
از توی شیشهٔ وسط در مشخصه که یه خانم مشغول تدریس هستش. آئورا با انگشتاش دو ضربه به در میزنه، بعد سریع اون رو باز میکنه و با یک قدم وارد کلاس میشه.
با ورود اون، خانمی که درحال تدریس بود متوقف میشه. نگاهش روی آئورا متمرکز میشه…: «دیر کردید خانم آئورا… دوباره.»
آئورا با ظاهری حق به جانب، و درحالی که سعی میکنه تماس چشمی نگیره، میگه: «درسته… حالا میتونم بشینم. خانم فراست.»
خانم فراست سرش رو با تأسف پایین میندازه، و میگه: «بشین. کاش یه کم بیشتر حواست به درسهات میبود.»
آئورا با بیتوجهی، وقتی داره از کنار اون عبور میکنه زیر لب میگه: «انقدر پولدارم، که دیگه نیازی به درس خوندن ندارم.»
معلمش وقتی این حرف رو میشنوه، آروم سرش رو به دو طرف تکون میده، و برمیگرده سر تدریس.
آئورا میره سر جای همیشگیاش بشینه، کتاب رو روی دسته صندلی پرت میکنه، صندلی رو تنظیم میکنه و بعد با یه حرکت سریع خودش رو روی صندلی میندازه. کمی خودش رو کش میده… بعد یواشکی یه آدامس از داخل کیفش بیرون میاره و میذاره دهنش.
بعد دست هاش رو پشت صندلی رها میکنه و لم میده. چند لحظه بعد آنی که دست چپ اون نشسته آروم میگه: «هی، پیس پیس. آئورا… دیشب برای چی یه دفعه آفلاین شدی.»
آئورا آروم پشت نفر جلوییش پناه میگیره، دستش رو جلوی دهنش میذاره و با نیم نگاهی به آنی میگه: «وای آنی، پاک دیشب رو یادم رفته بود. بعدش چی شد؟ من نتونستم ببینم.»
آنی هم آروم، سر به زیر، و مثل آئورا با دستی جلوی دهنش، با اشتیاق جواب میده: «جاهای خوبش رو از دست دادی. درست آخر کار اون پسره منصرف شد و نپرید.» —خندهٔ ریزی میکنه— «ولی بعد، جیمی با اون عضله های بزرگش بلندش کرد و پرتش کرد توی آب و یخا.» —آنی با دستش سعی میکنه جلوی خندهاش رو بگیره…— «جدی میگم، پسره رو بالای سرش برده بود.» —آنی نیم نگاهی به جیمی میندازه— «اون خیلی قویه، واقعا خیلی خوش شانسی دختر.»
شبح که تا الان ایستاده بود، نگاهی به جیمی میندازه… بعد یه نگاه به آنی میندازه… و بعد خط تیز لبخندش تا بنا گوشش کشیده میشه، خندهٔ بریده بریدهای، از درون سینهاش میکنه و بعد میگه: «داره هی جالبتر میشه… احساس میکنم این زنبور، بهترین زندگی میشه که تا حالا زیر نظر گرفتم.»
همون کنار، آئورا شروع میکنه به گله کردن: «اییییی… بخاطر یه آنتن مسخره، بهترین جا هاش رو از دست دادم.» —با مشت میکوبه روی میز— «لعنتی.»
کلاس یه لحظه ساکت میشه. خانم فراست با لحن محکمی میگه: «آئورا، اگه گوش نمیدی، حداقل نظم کلاس رو بهم نزن.»
آئورا دست به سینه میشه و به صندلی تکیه میده، درحالی که به زمین خیره شده سرش رو تکون میده… .
خانوم فراست، سرش رو پایین میندازه و با تأسف نفسی بیرون میده…
بعد سرش رو بالا میاره و با لحنی نرم تر میگه: «آئورا، این آزمایشی که من روی تخته شرح دادم… بگو در نهایت چه واکنشی میده.»
آئورا سر به زیر جواب میده: «نمیدونم.»
خانم فراست، صداش رو کمی بالا میاره و میگه: «آئورا… به تخته نگاه کن و یه جواب بده، همین.»
آئورا سرش رو با بیمیلی بالا میاره و چند لحظه به تخته نگاه میکنه… بعد دوباره سرش رو پایین میندازه و میگه: «گفتم که نمیدونم.»
معلم دوباره لحنش رو آروم میکنه، و میگه: «فقد یه کلمه، آئورا… فقد یه چیزی بگو.»
آئورا آروم میگه: «ردوکس.»
خانم فراست، آروم رو میکنه به تخته و شروع میکنه دوباره نوشتن…: «درسته، آفرین آئورا.» همینطور که داره ماژیک رو روی تخته سر میده، ادامه میده: «میخوای توضیح بدی چطور.»
آئورا با بیمیلی میگه: «چطوری وجود نداره، ردوکسه دیگه.»
خانم فراست جواب میده: «درسته، وجود ندارد… ولی در هر صورت من توضیحاش رو میدم. ممنون آئورا دیگه میتونی راحت باشی.»
خانم فراست برمیگرده سر تدریسش، بقیه زنگ آئورا ساکت، دست به سینه و خیره به زمین، فقد روی صندلیش میشینه.
وقتی کلاس که تموم میشه، آئورا به همراه دوستاش میرن سر کمد هاشون و کتابهای شیمی رو میذارن.
همینطور با هم حرف میزنن و قبل از اینکه برن کافتریا، اول میرن سرویس بهداشتی. وقتی این چهار تا وارد سرویس میشن، بقیه با اضطراب خارج میشن…
شبح پشت در میایسته و همینطور که به فرار بقیه نگاه میکنه، سرش رو با تأسف تکون میده.
همینطور که دخترا بگو بخند میکنن و صداشون توی سرویس می پیچه، آئورا و تیفی میرن توالت، و آنی همراه با بریتی کمی آرایش خودشون رو جلوی آینه مرتب میکنن…
آئورا و تیفی از توالت خارج میشن، تیفی سریع دست های خودش رو میشوره و میگه: «بزن بریم، من آمادهام که الان یه جایی رو بترکونم.»
بریتی هیجانزده میشه و با تیفی همراهی میکنه: «منم همینطور، کاملا آمادهٔ آشوب.» و با هم شروع میکنن به خنده، طوری که صداشون از پشت در سرویس هم شنیده میشه… شبح تکیه به دیوار، دست به سینه کنار در سرویس ایستاده، آروم چشماش رو تنگ میکنه و میگه: «احمقا…»
آئورا خیلی ریز میخنده. چند لحظه بعد آنی دستش رو میذاره روی صورتش، نفسی بیرون میده و میگه: «دخترا، دخترا… ما فقد میخوایم بریم یه چیزی بخوریم، قرار نیست چیزی رو خراب کنیم.»
خنده هاشون از بین میره و شروع میکنن با افسوس گله کردن.
تیفی میگه-: «نه.»
+: «این که حال نمیده.»
-: «فقد غذا بخوریم؟»
+: «بریم غذای یکی رو ازش بگیریم؟»
-: «موافقم.»
آنی ابروهاش میره توی هم و میگه: «نه… ما که قلدر نیستیم.»
بریتی با تعجب میگه: «نیستیم؟»
آنی با کمی عصبانیت میگه: «نه، معلومه که نیستیم.» —لبخندی میزنه— «ما فقد حق احمق ها رو، میذاریم کف دستشون.»
تیفی با درحالی که داره فکر میکنه میگه: «پس ما… درواقع مجری عدالتیم.»
شبح با شنیدن این حرف سرش رو تا گردن از در سرویس وارد میکنه: «چی؟» —کامل وارد میشه— «مجری عدالت…»
آنی به دوستاش میگه: «معلومه که هستیم.» —با حرکت دست میگه— «حالا بیاد بریم.»
از خشم، تنفس شبح سنگین میشه… دستاش رو مشت میکنه و نگاهش روی اونا قفل میشه.
بریتی و تیفی چند قدم به سمت آنی بر میدارن، و آمادهٔ رفتن میشن. ولی آئورا میره جلوی آینه و در کیف آرایش رو باز میکنه، درحالی که دستش رو توی کیف میچرخونه میگه: «شما برید من باید یه کم آرایشم رو درست کنم.»
آنی با لبخند میگه: «عزیزم تو حتی به آرایش نیازی نداری، چه برسه به مرتب کردنش.»
آئورا یه ریمل از تو کیف در میاره، بعد درحالی که داره بازش میکنه میگه: «میدونم عشقم، ولی چون میخوام جیمی رو ببینم باید بهترین خودم باشم.» —شروع میکنه به کشیدن ریمل— «میخوام چنتا سوال درمورد دختر دیروزی ازش بپرسم.»
آنی شونه بالا میندازه و میگه: «باشه. پس توی کافتریا میبینمت عزیزم.»
درحالی که دوستای آئورا دارن از سرویس بهداشتی خارج میشن، ناگهان تنفس شبح آروم تر میشه. لبخندی روی لبش نقش میبنده و بعد آروم سرش رو میچرخونه سمت آئورا، و با خودش میگه: «حداقل اینهمه انتظار یه نفعی داشت.» —آروم خودش رو به آئورا نزدیک میکنه— «میتونم یه کم با تو بازی کنم.»
وقتی آئورا ریمل زدنش تموم میشه، شروع میکنه به قیافه گرفتن برای خودش، جلوی آینه.
همینطور که داره ژست های مختلفی با صورتش میگیره، ناگهان متوجه میشه آینه داره بخار میگیره، آئورا تعجب میکنه و با شک به دو طرف نگاهی میندازه.
وقتی آینه انقدر بخار میگیره که دیگه آئورا نمیتونه خودش رو ببینه، اون متوجه میشه انگار چیزی داره روی آینه کشیده میشه، آئورا دستش رو میذاره روی سنگ روشویی و به جلو خم میشه…: مجری… عدالت…؟
برای یک لحظه آئورا خشکش میزنه اما طولی نمیکشه که صدای خراش های وحشتناکی، مثل جیغ از روی کاشی های دیوار ها، توی سرویس می پیچه…
آئورا سریع گوشاش رو میگیره و با وحشت پا به فرار میذاره.
از سرویس بهداشتی خارج میشه، در رو سریع پشت سرش میبنده و با کمر بهش تکیه میده. چند لحظه نفس نفس میزنه، وقتی صدا ها آروم متوقف میشن، اون متوجه میشه دو نفر همونجا ایستادن و به اون خیره شدن.
آئورا با دیدن اونا، خودش رو از در جدا میکنه و با زانوهای شل و خمیده به سمتشون میره، وقتی بهشون میرسه با لرز کمی توی صداش میگه: «شما، دوتا هم شنیدید؟»
اون دو نفر که از دیدن آئورا توی این وضعیت حسابی تعجب کردن، و فقد با چهرهٔ گیجی خیره شدن. یکیشون با تردید میگه: «چی رو؟»
آئورا چند لحظه مکث میکنه… نگاهی به پشت و در سرویس میندازه، و بعد دوباره به اون دو نفر رو میکنه.
ناگهان زانوهاش رو دوباره صاف میکنه و استوار میایسته، دستش رو میاره جلوی دهنش و صداش رو هم صاف میکنه… و با لحنی تحدید آمیزی میگه: «حالا هرچی. بهترتونه درمورد این موضوع به هیچکس چیزی نگید، فهمیدید؟»
اون دو نفر سریع و هم زمان سر تکون میدن…
بعد، آئورا آروم سرش رو میچرخونه و به سمت کافتریا حرکت میکنه. کمی که دور میشه، ناخودآگاه لبش رو گاز میگیره.
#JusticeForGoldenHair
#داستان_کوتاه #ماوراءالطبیعه
