—----------------------------------------------------------------------------------
آئورا وارد اتاق خودش میشه، و در رو که پشت سرش میبنده… شبح، از زیر زمین بیرون میاد: «خب پس اینجا جایییه که— وای خدای من، اینجا چقدر بهم ریختاست، و چرا به طور حالبهمزنی همهچیز آنقدر صورتیه…؟ راستش توقع رنگ صورتی رو داشتم، ولی… توقع اینهمه شلوغی رو نه.»
آئورا موبایل خودش رو روی تخت، و کیف آرایش خودش رو روی میز کنار دیوار پرت میکنه، و شروع میکنه به کندن جوراب های بلند و کت صورتی خودش… در همین حال شبح به اطراف نگاه میندازه: تخت بزرگ و مشخصاً نرم و راحت، پتوی صورتی، فرش صورتی، لپتاپ صورتی…!؟ و هرچیزی که صوتی نیست مشکی یا طلاییه.
ولی در کنار همه اینها اتاق به طرز عجیبی شلخته هستش: لباس ها همهجا افتادهاند، تخت کاملا بههمریخته هستش، میز آرایش هم بیشتر مثل میز کار هستش، و آئورا… .
شبح بدون معطلی صورت خودش رو بر می گردونه، و مثل یه تیکه چوب خشک میشه، به درختی که از پشت پنجرهٔ کنار تخت، برگهای سبزش زیر نور خورشید میدرخشن، خیره میشه: «هاه، بموقع نگاهم رو برگردوندم… شما فرشته ها دارین منو امتحان میکنید درسته؟ ولی نه، من در چهارچوب اخلاقی، زندگی بقیه رو زیر نظر میگیرم، من هیچوقت به حریم خصوصی بقیه تجاوز نمیکنم… البته بجز اون چند نفر، که البته اونا هم تقصیر خودشون بود که توی پارک داشتن اونکار رو میکردن.»
همین لحظه آئورا با لباس راحتی از کنار شبح رد میشه، و خودش رو روی تخت میندازه. شبح از حالت چوبی، دوباره شل و کمی خمیده میشه: «خب حالا باید از کجا شروع کنم، فهمیدم بهتره اول صبر کنم ببینم چی بیشتر آزارش میده.»
آئورا، کمی روی تخت خودش رو کش میده، و چند لحظه به سقف نگاه میکنه… بعد روی شکمش دراز میکشه، موبایل خودش رو بر می داره و میره توی فضای مجازی.
شبح به آئورا زل میزنه و میگه: «صبر میکنم که کارش با گوشی تموم بشه…»
چند ساعت میگذره… دیگه آسمان آبی تبدیل شده به آسمان سرخ و نارنجی، و آئورا هنوز درحال کار با موبایل خودشه.
چهره شبح بیحال و پوکر شده، با لحن خستهای میگه: «باورم نمیشه هنوز سرش تو گوشیه…» —نگاهی به موبایل توی دست آئورا میندازه— «آخه چی داره اون لعنتی.»
آئورا با تماس تصویری، مشغول صحبت هستش. آنی که اون طرف تصویره، با لبخند میگه: «باید امروز میاومدی عزیزم، تیفی و بریتی امروز خیلی هایپن، ببینشون.»
آنی موبایل خودش رو میچرخونه، بین کلی آدم و رقص نور های کور کننده… بریتی و تیفی دارن به طرز احمقانه و شنگولانهای میرقصن.
آئورا خنده میکنه و میگه: «اینا چرا اینجورین، انگار رد دادن… صبر کن ببینم، چیزی که نخوردن، خوردن؟»
آنی دوباره موبایل رو سمت خودش میچرخونه و با خنده میگه: «نه بابا بچه شدی، من حواسم بهشون هست که کار احمقانهای نکنن.»
شبح دست به سینه میشه و زیر لب میگه: «یه مشت دختر بچه میرن مهمونی؟ واقعا دنیای عجیبی شده.»
آئورا لبخندی میزنه، آنی یه لیوان نوشیدنی رو سر میکشه و میگه: «ولی جداً باید میاومدی، داره خیلی خوش میگذره واقعاً جات خالیه…»
آئورا با بیحالی میگه: «گفتم که امروز یه کم سرم درد میکنه.»
آنی شونه بالا میندازه و میگه: «هرجور راحتی.» —لبخند شیطانی روی لب آنی ظاهر میشه— «یه پسر احمق هست، همش داره منو نگاه میکنه، ببین…» —آنی موبایل رو کمی جابهجا میکنه تا پسر تو تصویر بیفته— «میبینی؟»
آئورا سر تکون میده: «آره، پسره عوضی زل زده بهت.»
آنی با لحن شیطانی میگه: «میخوام برم اذیتش کنم، اگه بخوای میتونم گوشیم رو هم یواشکی ببرم که تو هم یه کم بخند، نظرت چیه؟»
آئورا جابهجا میشه و به تخت تکیه میده: «تو یه هیولایی دختر میدونستی، چرا همش این پسرا رو دست میندازی…؟»
آنی ابرو بالا میندازه و میگه: «پسرا کلا فقد بدرد همین کار میخورن، حالا میخوای یا نه؟»
آئورا لبخند ریزی میزنه و میگه: «معلومه که میخوام.»
درحالی که آنی داره گوشی رو جابهجا میکنه، شبح فریاد کلافگی سر میده: «آآآآآآه… مثل اینکه واقعاً نمیخواد دست از سر این گوشی برداره.» لحظهای مکث میکنه… بعد لبخندی روی لبش کشیده میشه.
توی راهروی طولانی جلوی اتاق آئورا، یه خدمتکار درحال گرد گیری میز و دکور هستش. شبح پای خودش رو از درون در اتاق، روی فرش نرم و دراز راهرو میذاره، و از در اتاق آئورا رد میشه.
توی راهرو، نگاهی به اطراف میاندازه: دیوار های سفید، تابلوهای زیبا، گلدانهای ریز و درشت، با گل های سرزنده. شبح با خودش میگه: «واقعا خونهی بزرگیه، معلوم نیست چقدر دزدی کردن، تا این خونه رو بخرن.»
بعد شروع میکنه به حرکت کردن مثل یه سایه، توی راهروها…
از کنار زن خدمتکار مثل باد میوزه، کمی توی خانه و پشت در ها رو سرک میکشه: دستشویی، اتاق خواب، اتاق خواب دستشویی… بازم دستشویی.
شبح با عصبانیت میگه: «چقدر دستشویی، این مسخره بازیا چیه… بهتره گشتن رو تموم کنم، این خونه بنظر چیز هیجانانگیزی نداره، برگردم سر نقشهام.»
چند لحظه بعد…
سر شبح تا گردن، از سقف سفال کاری شدهی خونه بیرون میزنه، هوا دیگه کاملا تاریک شده… یه لونه با یه پرندهٔ خواب داخلش، درست کنار کلهٔ شبح هستش.
شبح به پرندهٔ خواب نگاهی میندازه: «هی رفیق، میگم میدونی آنتن وایفای کجاست؟» —شبح سرش رو میچرخونه، و اطراف رو نگاه میکنه— «رفیق بیدار نشو، خودم پیداش کردم.»
بعد دستش رو میذاره روی سفال های قرمز، و خودش رو از سقف بیرون میکشه… بعد هم میره سر وقت آنتن.
کنار آنتن میایسته و آنتن رو میگیره: «فعلا به کم هم راضیم، کم کم شدت رو میبرم بالا. ولی الان، بزار فقد یه کوچولو اذیتش کنم…»
همین لحظه توی اتاق آئورا، صدای خنده های اون بلند شده.
آنی پشت گوشی، همراه با جمعیتی مشغول تشویق کردن پسری با پیشونی خونی هستن، برای پریدن توی یه وان پر از یخ و آب.
پسر با تردید میگه: «مطمئنی همین رو میخوای؟ یعنی این دیگه آخرین درخواستته درسته؟»
آنی با لحن عشوه گرانهای میگه: «البته بیلی، این دیگه آخریشه، بعدش ما تبدیل میشیم به عشق های همدیگه… حالا بجنب، بپر دیگه.»
بیلی سرش رو پایین میندازه و خودش رو آماده میکنه، جمعیت تشویق رو بیشتر میکنن... آنی به گوشی نگاه میکنه و به آئورا میگه: «این آخری فقد بهخاطر خودته عشقم.»
آئورا خنده میکنه و با ذوق جواب میده: «قربون دوست خوبم برم که انقدر به فکر منه.»
بعد آنی دوباره دوربین رو میگیره سمت پسر، پسر خم میشه که بپره… —همهچیز متوقفه—
آئورا چند لحظه مکث میکنه…: «آنی؟ چی شده؟ داری منو دست میندازی؟»
همین موقع روی سقف، شبح آنتن نصف شده رو توی دستاش گرفته… آنتن رو ول میکنه روی سقف: «خب دیگه تموم شد، حالا برم صورت مچاله شدش رو ببینم.»
ناگهان صدای جیغ بلندی از داخل خونه و اتاق آئورا بلند میشه، و توی تاریکی شب می پیچه… شبح یک لحظه از جا میپره و از ترس به خودش می پیچه. همین بین اون پرنده بیچاره که خواب بود هم فرار میکنه به آسمون تاریک… شبح میگه: «شرمنده رفیق نمیخواستم بیدارت کنم، واکنشش خیلی از حد انتظارم بیشتر بود… ولی صدای جیغش واقعا گوشنواز بود.»
آئورا در اتاق خودش رو با یه حرکت سریع باز میکنه، بعد به زن خدمتکاری که با لرز داره گلدون رو تمیز میکنه، نگاهی میندازه: «هی تو…» —خدمتکار آروم بر میگرده— «…درستش کن، زود باش.»
خدمتکار با ترس و تعجب میپرسه: «چی رو درست کنم، خانوم.»
آئورا چند قدم محکم به جلو بر میداره، جلوی خدمتکار میایسته و گوشی خودش رو نشون میده: «اینترنتم قطع شده، برو وایفای رو درست کن.»
خدمتکار با تردید جواب میده: «ولی آخه، من کارم نظافته، برای اون کار باید به یه تعمیرکار زنگ بزنید.»
آئورا با خشم میگه: «خب به یه تعمیرکار زنگ بزن.»
خدمتکار چند لحظه مکث میکنه… بعد بریده بریده جواب میده: «ولی آخه، الان شبه، تعمیرکار الان نمیتونه بیاد.»
آئورا به خدمتکار خیره میشه… صورتش کم کم قرمز میشه، و بعد مثل یه بمب منفجر میشه: «وقتی میگم یه تعمیرکار پیدا کن، یعنی تو باید یه تعمیرکار پیدا کنی، پس تو به چه دردی میخوری، اصلا تو تا حالا یه کار درست توی زندگیت انجام دادی؟ فکر نکنم…»
شبح از توی سقف میاد پایین: «اااه… چه وز وزی میکنه بچه زنبور.» —نگاهی به خدمتکار سرافکنده میکنه— «شرمنده فکر نمیکردم انقدر عصبی بشه، و فکر نمیکردم روی تو خالیش کنه.»
همینطور که آئورا داره با رگبار کلمات، خدمتکار رو تیر بارون میکنه… پدر آئورا یه دفعه سر میرسه، با نگرانی میگه: «آئورا، تو خوبی؟ چی شده؟»
آئورا سریع خودش رو غلاف میکنه، دست به سینه در حالی که سعی میکنه، نه به خدمتکار و نه به پدرش نگاه کنه، میگه: «اینترنتم کار نمیکنه، این خدمتکاره هم درستش نمیکنه.»
پدر آئورا نفس راحتی میکشه… و میگه: «یعنی بخاطر اینترنت، همچین جیغی زدی؟»
آئورا حرارت سرش رو با فوتی بیرون میده… بعد با ملایمت میگه: «آخه وسط یه کار مهم بودم.»
پدرش لبخندی میزنه: «میفهمم عزیزم ولی، این که کار ایزابل نیست.»
آئورا پاش رو به زمین میکوبه: «ولی من الان اینترنتم رو میخوام.»
پدرش نفس عمیقی میکشه و کمی فکر میکنه… بعد رو به خدمتکار میکنه: «ایزابل، میشه لطفاً به باب بگی یه نگاهی بندازه، شاید اون بتونه یه کاری کنه.»
ایزابل سرش رو تکون میده و میگه: «چشم آقای اسمیت.»
همین که ایزابل دور میشه، پدر آئورا به دخترش میگه: «دخترم، تو باید با خدمتکارا بهتر حرف بزنی، مخصوصاً با ایزابل… عملا اون تو رو بزرگ کرده زنبورکم.»
آئورا بدونه اینکه به پدرش نگاه کنه، با بیمیلی میگه: «باشه بابا… ولی دیگه منو اونجوری صدا نکن، حالا هم میخوام برم توی اتاقم، وایفای درست شد خبرم کن.»
پدرش لبخند کم رنگی میزنه: «باشه دخترم.»
آئورا میره توی اتاقش و در رو میبنده، پدرش هنوز با لبخند کم رنگ روی لبش ایستاده… و از اون طرف، شبح هم داره با کمی ترحم به آقای اسمیت نگاه میکنه… بعد سرش رو به اطراف تکون میده، و میره داخل اتاق آئورا.
بعد از مدتی… پدر آئورا میپره توی اتاق اون.
آئورا که روی تخت دراز کشیده بود از جا میپره، و ابروهاش میره تو هم: «بابا!»
پدر آئورا با لبخند میگه: «وایفای درست شد، اومدم بهت خبر بدم.» —نگاهش به اطراف میچرخه…— «چرا اینجا آنقدر بهم ریختاست؟ بزار به یکی بگم بیاد تمیزش کنه.»
آئورا از روی تخت میپره پایین، و با چهرهای شاکی میگه: «نه لازم نکرده، قبلاً گفتم که نمیخوام کسی بیاد توی اتاقم… فکر کنم قبلاً به خودت هم گفتم که اگه کاری داشتی زنگ بزن.»
پدر آئورا با لبخند و شرمندگی، دستی به سر خودش میکشه: «درسته گفته بودی… ببخشید، آخه میخواستم موقع خوشحالی لبخندت رو ببینم… راستی شاید باورت نشه ولی آنتن از وسط دو تیکه شده بود و باب مجبور—»
آئورا وسط حرف زدن پدرش اون رو به بیرون اتاق حل میده: «باشه باشه… حالا که درست شده، پس دیگه اهمیتی نداره.»
وقتی آئورا پدرش رو که کامل از اتاق خارج میکنه، پدرش میگه: «راستی، برای مراسم خیریه هفته بعد میای دیگه دخترم؟»
آئورا در حالی که با اخم به پدرش خیره شده… در رو میبنده. پدرش سرش رو پایین میندازه و لبخندش محو میشه… بعد صدای دخترش رو از اون طرف در میشنوه که میگه: «حالا اگه حوصلهام کرد میام.»
لبخند دوباره به صورت پدرش بر میگرده… بعد آقای اسمیت آروم از اتاق دخترش فاصله میگیره، و میره.
آئورا با بیحالی چند قدم بر می داره، و بعد خودش رو میندازه روی تخت… موبایل خودش رو با یه حرکت سریع بر می داره و روشن میکنه.
شبح که کنار در، به دیوار تکیه داده بود سرش رو به دوطرفه تکون میده و میگه: «کاش حداقل با پدرت بهتر رفتار میکردی… فکر کنم بازی اصلی رو باید از همین امشب شروع کنم.»
#JusticeForGoldenHair
#داستان_کوتاه #ماوراءالطبیعه
