—----------------------------------------------------------------------------------
شبح پشت سر آئورا راه میافته…
رانندهٔ آئورا جوری سر به زیر، و با لرز در ماشین رو نگه داشته، که انگار اون هم از این دختر موطلایی وحشت داره.
آئورا درحالی که سرش را بالا گرفته از کنار راننده رد میشه: «دیر کردی.»
آئورا جوری روی صندلی عقب میشینه، انگار که برای این کار تمرین کرده. راننده درحالی که همچنان سر به زیر در رو نگهداشته، با لرزی توی صداش میگه: «ااام، خب من، منتظر بودم که… کار شما تموم بشه.»
آئورا سرش رو از راننده برمیگردونه، بعد درحالی که داره موهای خودش رو کمی مرتب میکنه میگه: «تِه… حالا هرچی. در هر صورت تو باید به پدر من بگی که دیر کردن من، بخاطر دیر کردن تو بوده.»
بعد رو به راننده میکنه و با لحن تحدید آمیزی میگه: «شنیدی؟» راننده سرش رو تکون میده، چشم های آئورا گشاد و لحنش تند تر میشه: «لال شدی؟» راننده بیچاره با ترس میگه: «ببخشید خانوم. بله فهمیدم.»
آئورا دوباره روی خودش رو از راننده برمیگردونه: «آفرین، حالا من رو زود برسون خونه، بجنب.»
راننده سریع در رو میبنده، و حرکت میکنه که بیاد پشت فرمون بشینه. وسط راه، یک لحظه صبر میکنه تا شیشه جلو رو تمیز کنه، همین بین شبح از درون در جلو رد میشه، و روی صندلی شاگرد لم میده.
پوزخندی میزنه، بعد آینه عقب رو جوری تنظیم میکنه که بتونه صورت مغرور آئورا رو ببینه: «دوست داری هرجا میری یه نمایش از ترس راه بندازی، درسته؟»
بعد شبح دستهاش رو پشت گردنش میندازه و خودش رو رها میکنه: «نگران نباش، زمان نمایش وحشت برای خودت هم… خیلی زود فرا میرسه.»
آئورا لحظهای توجهاش به جلو جلب میشه…
همون لحظه راننده در جلو رو باز میکنه، و سریع روی صندلی میشینه. همین که در ماشین و کمربند خودش رو میبنده، آئورا با لحنی آرامتر میگه: «بخاری رو روشن کن. احساس میکنم یه کم سرده.»
راننده بدون معطلی جواب میده: «چشم.» و سریع دکمهٔ بخاری رو فشار میده. بعد یه نگاه به آینه عقب میاندازه… آینه رو تنظیم میکنه، استارت میزنه و پاش رو روی گاز میذاره تا هرچه سریع تر، بتونه از شر این دختر خلاص بشه.
در میانهٔ راه، وسط شهر… آئورا کاملا درگیر موبایل خودشه، از اون طرف شبح داره از پشت شیشه به برج های بلند نگاه میکنه، آسمانخراش هایی تا ابر ها… و مردم، مردمی که هر کدوم برای خودشون دغدغه و زندگی دارن، یکی پولدار و یکی فقیر، بد… و خوب؟ تماشای زندگی بقیه همیشه برای شبح جالب بوده، و هست.
شبح سرش رو بر می گردونه و به راننده نگاه میکنه، وقتی دستان اون رو میبینه که عرق کردن، پوزخندی میزنه و میگه: «استرس داری ها، البته باید هم داشته باشی. من فقد نیم ساعته که دیدمش، ولی همین کافی بوده تا بدونم چقدر این دختر رو مخه… خدایی چطور تحملش میکنی؟»
راننده اصلا نمیتونه حرف های شبح رو بشنوه، و کاملا حواسش به جاده هستش، شبح با اینکه این رو میدونه باز هم ادامه میده: «ببین، من اگه جای تو بودم، واقعا همین الان خودم رو با همین ماشین و همین دختر، از سخره پرت میکردم پایین. باور کن حتی برات توی اون دنیا کار خوب حسابش میکنن، بالاخره یه شیطان از روی زمین کم کردی.»
شبح کمی مکث میکنه و به راننده خیره میشه، انگار که منتظر جوابی هستش.
برای یک لحظه راننده نیم نگاهی از توی آینه به آئورا میندازه، شاید فقد یک ثانیه.
همون لحظه شبح لبخند پلیدی میزنه: «نگاهت رو دیدم، تو بهش فکر میکنی درسته؟ قبلاً هم فکر کردی، به اینکه یه روز نبریش به خونش، به اینکه یه روز مجازاتش کنی.»
بعد شبح دوباره روی صندلی لم میده: «البته امیدوارم چیز خیلی بدی توی ذهنت نباشه.»
بعد از این شبح در تمام طول مسیر، فقد در سکوت و با نیم نگاهی روی راننده منتظر بود. بعد از مدتی به ملک بزرگی، وسط شهر میرسن، راننده دکمه ریموت را میزند و دروازهٔ فلزی شروع میکند به باز شدن.
وقتی درحال وارد شدن بودن، شبح میگه: «دروازه با میلههای فلزی، آخه چرا؟» —پوزخندی میزند— «فکر کنم همه پولدارا عقدهٔ دیده شدن دارن، وگرنه چرا وقتی دروازه های قشنگتری هم هست، باید دروازهای انتخاب کنن که اون طرفش معلومه.»
ماشین وارد، و دروازه پشت سرش بسته میشود. راننده جلوی در عمارت میایستد، سریع پیاده میشود و میرود تا در را برای آئورا باز کند.
وقتی در را باز میکند و آئورا پیاده میشود، شبح هم همراه او از درون در جلو پیاده میشود. آئورا از پایین به بالا، به راننده نگاه میکند، اما به گونهای که انگار او بالاتر است: «پس اگه پدرم ازت پرسید، میگی تو دیر اومدی دنبالم، فهمیدی؟»
راننده میگه: «بله، خانوم.»
آئورا راننده را رد میکنه: «آفرین، حالا میتونی بری.»
درحالی که آئورا دور میشود راننده نفسی راحت ولی همراه با تأسف میکشد، در ماشین را آرام میبندد. همین بین شبح آرام دستش را روی شانهٔ راننده میگذارد: «میدونم داری با خودت فکر میکنی کاشکی امروز انجامش میدادم، انشالله دفع بعد رفیق.» راننده کمی شانهی خودش را میخوراند و بر میگردد و ماشین را میبرد.
شبح، نگاهی به خانهٔ لوکس و مجلل میاندازد: «عجب خونهٔ بزرگی؛ جون میده برای تسخیر کردن.»
آئورا آرام در را باز میکند و وارد خانه میشود، قبل از اینکه در را ببندد، شبح هم مثل یک سایه از لای در به درون خانه میخزد.
آئورا کفش سفید خود را بیرون میآورد… بعد همینطور که در راهروی ورودی قدم میزند میگوید: «کسی خونه هست…؟»
زن خدمتکاری که همان بغل، مشغول تمیز کردن یکی از گلدان ها بود میگوید: «بله خانوم، کاری دارید؟ من هستم.»
آئورا کمی چشمانش را به اطراف میچرخاند، و گوش خود را تیز میکند…: «فکر کنم کسی نیست، بهتر.»
شبح با دست خودش درحال برسی است، که آیا زن خدمتکار هم یک شبح است، یا فقد آئورا در نادیده گرفتن افراد خیلی ماهر است. آئورا از کنار زن خدمتکار که میگذرد. ناگهان پدرش از طاق ورودی تالار بیرون میآید، و با اخم میگوید: «آئورا، دیر کردی.»
آئورا یک لحظه از جا میپرد، بعد انگشتان خودش را با ظرافت روی سینهاش میگذارد، و با لحن آرامی میگوید: «وای… منو ترسوندی بابایی.»
بعد درحالی که از کنار پدرش به سمت پلکان میرود، ادامه میدهد: «خب راننده دیر کرد، بخاطر همین یه کم دیر شد.»
وقتی با خیال راحت از کنار پدرش رد میشود، پدرش دست به سینه میشود، با همان لحن و ابروهای گره خورده میگوید: «از دبیرستانت زنگ زدن—» —آئورا متوقف میشود، شبح پوزخندی میزند— «—گفتن که یکی از دخترا رو اذیت کردی.»
آئورا برای لحظهای خشکش میزند و دندانهایش را به هم میفشارد… بر میگردد به سمت پدرش، اما ناگهان ظاهرش دوباره آرام و لحنش مظلومانه میشود: «بابایی! آخه بنظرت من همچین کاری میکنم؟»
شبح از این تغییر سریع آئورا غافلگیر و خشمگین میشود.
آئورا کمی به پدرش نزدیک تر میشود: «احتمالا میخوان من رو توی دبیرستان خراب کنن.» —آئورا چشمانش رو کامل گرد میکند— «آخه بابایی، بعضی ها توی دبیرستان با من مشکل دارن، همش هم پشت من بد میگن.»
گره بازو ها، و ابروهای پدر آئورا باز میشود، دستش را روی گونه دخترش میگذارد و میگوید: «قربون اون چشمای عسلیت برم، تو زنبور کوچولوی منی… نگران نباش، منم همین رو به دبیرستانت گفتم، گفتم دختر من امکان نداره از اینکارا بکنه.»
آئورا سرش رو پایین میندازه، پیشونی خودش رو روی سینه پدرش میذاره، و اون رو بغل میکنه: «ممنون بابایی، ممنون که حداقل تو منو باور داری.»
پدر آئورا هم دستای خودش رو دور اون حلقه میکنه، همون لحظه آئورا حلقه پدرش رو میشکنه و خودش رو جدا میکنه، روی خودش رو از پدرش بر می گردونه، و میگه: «خب دیگه من برم بالا توی اتاقم، باید درس بخونم، میدونی که.»
پدرش که از تموم شدن این لحظه کمی ناراحت شده آروم سرش رو پایین میاندازه: «درسته باید درس بخونی…»
شبح با تأسف به پدر آئورا نگاه میکنه و میگه: «خیلی خری.»
تا شبح میاد حرکت کنه، پدر آئورا دوباره سرش رو بلند میکنه: «راستی آئورا راننده جدیدت چطوره؟ گفتی امروز دیر کرد، درسته.»
آئورا یک لحظه سرش رو برمیگردونه: «چی؟ آره خب، ولی مشکلی نداره، یه کم دیر میکنه، ولی رانندهٔ خوبیه. حداقل پشت سرم به تو دروغ نمیگه… درسته؟»
پدرش لبخندی میزنه: «نه نگران نباش این یکی، مثل قبلی ها از تو بد نمیگه.»
آئورا دوباره سرش رو از پدرش برمیگردونه: «خوبه، پس من میرم بالا اگه کاری داشتی… لطفاً نیا توی اتاقم، زنگ بزن.»
پدر آئورا با خنده به بالا رفتن دخترش از پله ها نگاه میکنه: «باشه عزیزم، پس تو به درس خوندنت برس.»
شبح اینبار با تأسفی بیشتر به پدر آئورا نگاه میکنه: «واقعا، خیلی خری...»
#JusticeForGoldenHair
#داستان_کوتاه #ماوراءالطبیعه
