ویرگول
ورودثبت نام
SX7
SX7آماتور
SX7
SX7
خواندن ۱۲ دقیقه·۲ ماه پیش

دانه‌ی برف، روی زخم اژدها می‌نشیه. –S1,E3–

—----------------------------------------------------------------------------------

آفتاب هنوز دلنشین و باد ملایم و دلپذیر است، همان‌قدر که شب‌های جنگل دلهره‌آور است، صحر‌های آن زیبایی، شادابی و نشاط خود را دارد؛ و این زیبایی با آواز پرندگان، نسیم آرام و سمفونی شاخه‌های درختان کامل است.

رونین به همراه دخترک درحال راه رفتن، وسط جاده‌ی خاکی و سنگی این جنگل هستند. برای دخترک که پاهای کوچکی دارد، قدم های رونین کم سریع هستند، و از آنجایی که رونین قصد ندارد سرعت خودش را کم کند، دخترک مجبور است هر چند لحظه با چند قدم تند و تیز خودش را به رونین برساند.

درحالی که دخترک سعی می‌کنه پا به پای رونین بیاید، دزدکی نگاهی هم از پایین به او می‌ندازد… ولی با هر نگاه رونین اون هم سرش رو پایین می‌ندازه.

بعد از چند دقیقه، دخترک آرام می‌پرسه: «اسم شما چیه آقا؟»

رونین، درحالی که همچنان حواسش روی مسیر هستش جواب میده: «هرچی دوست داری صدام کن، اهمیتی نداره.»

دخترک هم رو به مسیر می‌کنه و زیر لب میگه: «پس همون آقا صداتون می‌کنم…»

رونین جوابی نمی‌ده، پس دخترک خودش بحث رو ادامه میده: «اسم من یوکی هستش.»

دخترک لبخند آرومی می‌زنه، و به رونین نگاه می‌کنه… رونین با حالت عادی جواب میده: «منظورت اینه مجبورم یوکی صدات کنم؟»

دخترک، دوباره سرش رو پایین می‌ندازه و به نشانه‌ی تکذیب تکون میده: «… نه، مجبور نیستید.»

رونین آروم لب می‌زنه: «خوبه، پس همون بچه صدات می‌کنم.»

دخترک با چند قدم سریع دوباره خودش رو به اون می‌رسونه، و به نشانه‌ی تایید سر تکون میده.

بعد از مدت کوتاهی دختر دوباره می‌پرسه: «کجا داریم می‌ریم آقا؟»

اینبار رونین نیم نگاهی به یوکی می‌ندازه: «روستای.»

یوکی چند لحظه می‌ایسته… بعد دوباره خودش رو به رونین می‌رسونه و با اضطراب میگه: «روستای من، چ… چرا؟»

رونین جوابی میده که یوکی اصلا انتظارش رو نداره: «می‌خوایم برای تو یه چیزایی بگیریم، مثلا یه چیزی که پات کنی.»

یوکی از تعجب چندین بار جواب رونین رو توی ذهنش بالا پایین می‌کنه. بعد درحالی که سعی می‌کنه اشتیاق خودش رو مخفی کنی میگه: «یه چیزی که پام کنم، یعنی کفش؟ برای من…؟»

لبخندی روی لب‌های کوچیکش نقش بسته و به سختی اشتیاق خودش رو نگه داشته اما ناگهان به فکر فرو می‌ره. لبخندش کم‌رنگ میشه: «آقا… من نیازی ندارم، من همینجوری راحتم.»

رونین بالاخره نگاه کاملی به یوکی می‌ندازه. یوکی که تا حالا چشمای رونین رو انقدر کامل ندیده بود، با دهن باز فقط خشکش می‌زنه…

رونین آروم دهن باز می‌کنه: «بدون کفش نمی‌تونی پا به پای من بیای.» —نگاهی به لباس یوکی می‌ندازه— «و لباس‌هات از مال منم داغون تره، به زور می‌پوشوننت… تازه زیرش هم هیچی نداری.» —نگاهی به صورت و موهای اون می‌ندازه— «تازه انقدر کثیفی که فکر کنم چند هفته میشه که خودت رو نشستی؟»

یوکی از شدت خجالت فقط سرش رو پایین انداخته بود و سعی می‌کرد عقب نمونه… اون نمی‌دونست از چی باید بیشتر خجالت بکشه؛ از اینکه هیچی زیر لباسش نداره، یا از اینکه درواقع اون چند ماه هستش که خودش رو نشسته.

این سکوت جوری زمان رو می‌خوره که تا چشم بهم می‌زنن جلوی دروازه‌ی روستا ایستادن…

به محض ورود به روستا رونین سرعت خودش رو کم می‌کنه، صورتش جمع و نگاهش تیزتر میشه… یوکی اونجا متوجه میشه که تا الان چهره‌ی خوب رونین رو دیده بوده، و البته این برای اون خوشاینده.

یوکی سعی می‌کنه خودش رو نزدیک رونین نگه داره، ولی نه خیلی نزدیک چون می‌ترسه اون رو اذیت کنه. جلوی یه دکه‌ی کوچیک با اجناس سفالی، دو نفر خرید خودشون رو انجام دادن و فروشنده با خنده رویی اونا را بدرقه می‌کنه… بعد از اونا رونین با یک قدم جلوی دکه می‌ایسته، با دیدن رونین لبخند فروشنده می‌پره و با جدیت میگه: «من تورو می‌شناسم، تو همونی هستی که دیروز داشت دردسر درست می‌کرد… بزن برو، اجناس من شکننده‌ان و من دنبال دردسر نیستم.»

رونین با خونسردی جواب میده: «من فقد دنبال یه پارچه فروشی هستم همین، بگی کجاست رفتم.»

فروشنده به سرعت جواب میده: «اونجا… توی اون کوچه، حالا بزن برو.»

به یکباره چشم فروشنده می‌خوره به یوکی، که سعی داشت خودش رو پشت رونین مخفی کنه: «تو..! ای دزد کثیف.» فروشنده دستش رو به طرف یوکی دراز می‌کنه، ولی همون لحظه رونین کمی به عقب می‌ره و دست فروشنده به یوکی نمی‌رسه.

رونین به آرومی میگه: «داری چیکار می‌کنی؟»

فروشنده با عصبانیت جواب میده: «منظورت چیه، می‌دونی این دزد چقدر از اجناس منو شکونده… باید توانش رو بده.»

رونین نفس آرومی می‌کشه و میگه: «چقدر پول می‌خوای؟»

فروشنده تعجب می‌کنه: «چی..؟ تو می‌خوای پولش رو بدی؟» —کمی آروم میشه و ادامه میده— «برده‌اته؟»

رونین جواب میده: «نه، فقد بگو چقدر می‌خوای.»

فروشنده، به یوکی که پشت رونین قایم شده نگاهی می‌ندازه و با تندی میگه: «دزد، دزده شمشیرزن… اون هم به محض اینکه فرصتش رو گیر بیاره ازت دزدی می‌کنه و بعد هم غیب میشه.»

رونین دوباره می‌پرسه: «فقد بگو چقدر پول می‌خوای.»

فروشنده کمی مکث می‌کنه و با نگاه به رونین… متوجه میشه اون اصلا اهمیتی به حرف های اون نمی‌ده، پس جواب میده: «هفتاد سکه…»

یوکی بعد از شنیدن مبلغ سرش رو پایین می‌ندازه، و رونین سریع از توی کیسه‌اش یه سکه‌ی نقره در میاره و به سمت فروشنده می‌ندازه، بعد از اینکه فروشنده سکه رو می‌گیره رونین میگه: «یه کوزه‌ی آب هم بده.»

فروشنده نگاه‌ی سریع به سکه می‌ندازه، بعد یه کوزه و بیست سکه روی میز می‌ذاره… رونین بدون هیچ حرفی بیست سکه رو توی کیسه می‌ذاره، و کوزه رو کنار کوزه‌ی قبلیش به کمر خودش می‌بنده.

بعد با یه چرخش سریع از اونجا دور میشه. یوکی تا به خودش میاد متوجه میشه در مقابل نگاه‌های سنگین فروشنده بی‌دفاع‌اه، نگاهی به چپ و راست می‌ندازه و وقتی رونین رو می‌بینه که داره دور میشه، یک بار دیگه به چشم‌های فروشنده خیره میشه… و بعد به سرعت از اونجا فرار می‌کنه.

وقتی یوکی خودش رو به رونین می‌رسونه چند قدم با اون بر می‌داره، و بعد یواشکی نگاهی به اون می‌ندازه… بنظر نمی‌رسه رونین از خرج کردن این پول‌ها عصبی یا ناراحت باشه.

ولی خود یوکی حسابی نگرانه و با خودش میگه: «خیلی ساکته، یعنی از دستم عصبیه..؟»

همراه با چرخش چشم رونین یوکی نگاهش رو می‌دزده… و سرش رو پایین می‌ندازه.

با سکوت همیشگی بینشون توی کوچه کمی قدم می‌زنن، تا اینکه متوجه زنی می‌شن که کمی جلوتر، با چند دست لباس از مغازه‌ای خارج میشه.

رونین، پرده‌های سفید ورودی مغازه رو کنار می‌زنه و وارد می‌شه، پشت سر اون یوکی هم قدم به داخل برمی‌داره…: داخل مغازه کاملاً تمیز و مرتب است، پارچه‌ها و لباس‌های رنگا رنگ از همه‌جا آویزون شده‌اند و بجز مغازه دار پشت دخل، مرد کچلی هم گوشه‌ای به دیوار تکیه داده، و تمرکز نگاهش روی آنهاست.

رونین و یوکی هر دو تضاد آشکاری با این مکان داشتند. یوکی با کمی نگرانی مشغول تماشای رنگ‌های شاد اطرافش بود، و آرام پشت سر رونین به سمت فروشنده حرکت می‌کرد.

همینطور که اونا به میز نزدیک‌تر میشن ناگهان مرد کچل از دیوار جدا میشه و به سمت اونا قدمی بر می‌داره، اما بلافاصله فروشنده با اشاره‌ی دست اون رو متوقف می‌کنه.

وقتی رونین و یوکی به جلوی میز می‌رسن، فروشنده با لبخند میگه: «امری دارید آقا؟»

رونین به آرومی جواب میده: «باند برای زیر لباس… محکم، نرم و راحت باشه.»

فروشنده با خوش‌رویی میگه: «فهمیدم. می‌دونم دقیقا دنبال چی می‌گردید، چند لحظه…»

فروشنده به سمت قفسه‌ی پشت سرش می‌چرخه و شروع به گشتن بین پارچه‌ها می‌کنه… چند لحظه بعد با باند سفیدی که دور چوب پیچیده شده، رو به اونا می‌کنه: «بفرمایید. محکم، نرم و راحت.»

رونین نگاهی به باند توی دست فروشنده می‌ندازه..: «بنظر خوب می‌رسه، ولی یه کم بزرگه.» —به یوکی اشاره می‌کنه— «برای اون می‌خوام.»

فروشنده سرش رو بالا میاره، کمی به جلو خب میشه و نگاهی به یوکی می‌ندازه… بعد دوباره بر می‌گرده به حالت عادی و با تعجب میگه: «واقعا..؟»

بعد چند سرفه‌ی کوتاه می‌کنه، دوباره لبخند می‌زنه و میگه: «البته، هرجور شما بخواید.»

بعد دوباره می‌چرخه و توی قفسه‌ها شروع به گشتن می‌کنه. همینطور که اون داره می‌گرده رونین میگه: «دوتا لطفاً.»

فروشنده همینطور که داره می‌گرده سرش رو تکون میده… و کمی بعد باندها رو روی میز می‌ذاره.

رونین نگاه کوتاهی به باند‌ها می‌کنه و بعد میگه: «بنظر اندازه میان، چقدر میشه؟»

فروشنده با لبخند جواب میده: «۳۰ سکه، راستی اگه لباس هم می‌خواید ما لباس‌های خوبی داریم.»

رونین نگاهی به اطرافش می‌ندازه…: «نه نمی‌خوایم.» و بعد دستش رو توی کیسه‌ی خودش فرو می‌بره.

همینطور که رونین دستش رو توی کیسه می‌گردونه… یوکی لبه‌ی میز رو می‌گیره، روی پنجه‌ی پا‌هاش کمی بلند میشه و به سختی اما با شوق به باند‌ها نگاه می‌کنه.

رونین ده‌تا ده‌تا، سی سکه رو روی میز می‌ذاره و بعد باندها رو بر می‌داره… چشمای یوکی همچنان روی باند‌ها متمرکزن، و حرکت اونا توی دست رونین رو دنبال می‌کنن…

یوکی پشت سر رونین از مغازه خارج میشه. همینطور که توی کوچه حرکت می‌کنن، یوکی چشماش فقط سفیدی باند‌ها رو می‌بینه و ذهنش فقط می‌خواد بدونه چقدر نرم هستن.

انگشتش رو به سمت یکی از باند‌های توی دست رونین دراز می‌کنه اما تا میاد لمسش کنه، رونین باند‌ها رو میده توی دست چپ خودش.

یوکی کمی مکث می‌کنه، بعد با یه حرکت سریع از راست به چپ رونین جابه جا میشه. درحالی که تلاش می‌کنه به باند‌ها نگاه نکنه میگه: «خیلی نرم بنظر می‌رسن درسته؟»

نگاهی به رونین می‌ندازه ولی اون همچنان ساکته و هیچ جوابی نمی‌ده، پس یوکی خودش ادامه میده: «خب… خب فکر کنم الان باید ببندم‌شون، درسته؟»

رونین بلافاصله جواب میده: «نه، تو خیلی کثیفی… اگه الان ببندی آنقدر کثیف میشن، که دیگه بدرد نمی‌خورن.»

و یوکی، دوباره مثل همیشه با نگاهی رو به پایین فقط پشت سر رونین راه می‌افته…

مدتی بعد از چرخیدن توی روستا، رونین جلوی یه حمام عمومی متوقف میشه.

یوکی آروم می‌پرسه: «حموم؟»

رونین هم به همون آرومی جواب میده: «آره، انقدر کثیفی که فکر نکنم با یه حموم ساده تمیز بشی… یکی باید حسابی بسابه تو رو.»

یوکی لحظه‌ای ناراحت میشه و سرش رو پایین می‌ندازه، بعد با لبخند دوباره سرش رو بالا می‌گیره و به رونین نگاه می‌کنه: «یعنی بعدش می‌تونم ببندم‌شون؟»

رونین نگاهی به اون می‌ندازه: «اصلا بلدی چطور ببندی‌شون.»

یوکی ساکت میشه چون جوابی ندارم.

رونین هم بدون هیچ حرفی دوباره به روبه‌رو سر می‌چرخونه و وارد میشه…

رونین مثل همیشه پرده رو کنار میده و وارد میشه، یوکی چند لحظه صبر می‌کنه… تا میاد وارد بشه، رونین عقب گرد بیرون میاد.

زنی رونین رو به عقب و بیرون می‌رونه و میگه: «برو بیرون اینجا حموم زنونه‌ست.»

یوکی چند قدم عقب می‌ره، و بعد از بیرون کردن رونین خود زن هم بیرون میاد: «فکر کردی چون شمشیر داری هر کاری بخوای میتونی انجام بدی؟» —نگاهی به چپ و راست می‌ندازه— «پس اون دوتا احمق کجان… خدای من پس من چرا بهشون پول میدم.»

بعد دوباره نگاهی به رونین که ساکت ایستاده می‌ندازه: «تو که هنوز اینجایی، گفتم برو گمشو دیگه.»

رونین دست می‌ندازه و از پشت سرش یوکی رو می‌کشه بیرون، اون رو جلو میاره و میگه: «من می‌خوام این رو بدم تمیز کنید.»

یوکی چند دور چشماش بین زن و رونین می‌چرخه، بعد روبه زن تعظیم می‌کنه: «من می‌خوام تمیز بشم…»

زن نگاهی به یوکی، و بعد به رونین می‌ندازه: «می‌تونستی بجای اینکه همینجوری بیای داخل، اول از همینجا یکی رو صدا بزنی.»

رونین بدون اهمیت خاصی میگه: «می‌خوام چند بار شسته بشه و همینطور باند‌های سرش عوض بشه، همچنین براش لباس جدید و معمولی تهیه کنید.» —باند‌ها رو بالا میاره— «و یک بهش یاد بده که چطور اینا رو زیر لباسش ببنده.»

زن باند‌ها رو می‌گیره و میگه: «خودم تا یک یا دو ساعت دیگه آمادش می‌کنم… ولی نمی‌خوام یکی با ظاهر تو و دوتا شمشیر جلوی حموم بپلکه.»

رونین جواب میده: «باشه فهمیدم، حواسم هست.»

چند لحظه رونین و زن به هم خیره می‌مونن… بعد یوکی نگاهی به زن، و بعد به رونین می‌ندازه: «آقا، فکر کنم منظورش با خودتون بود.»

زن بعد از یوکی میگه: «البته که با خودش بودم.» —بعد می‌چرخه و پرده رو کنار می‌زنه— «بیا برو داخل دختر.»

بعد از وارد شدن یوکی، زن رو به رونین می‌کنه: «تو هم برو دو ساعت دیگه بیا.»

وقتی زن می‌ره داخل و دیگه هیچکس بجز رونین داخل اون کوچه نیست، اون نگاهی به شلوار خودش می‌ندازه و زیر لب میگه: «احتمالا بخاطر شلوارمه، زیاد جلب توجه می‌کنه.»

و بعد از جلوی اون حمام عمومی دور میشه…


یوکی در سکوت و با خجالت پشت سر زن، اون رو دنبال می‌کنه.

زن مستقیم می‌ره پیش دو زن دیگه که وسط سالن حمام عمومی ایستاده‌اند. به محض رسیدن زن و یوکی به اونا، زن بلند قد‌تر میگه: «آکی تو سالمی؟ چرا رفتی سراغ اون مرده؟… آخر کار دست خودت میدی.»

زن کناری با اون همراهی می‌کنه: «یونا راست میگه دیگه آکی، مگه ندیدی شمشیر داشت… نباید می‌رفتی.»

بعد هر دو همزمان، دست به سینه میشن و ظاهری شاکی به خودشون می‌گیرن.

آکی چشماش رو توی هوا می‌چرخه، دستش رو روی پهلوی خودش می‌ذاره و میگه: «یونا، نائو… ما اینجا مسئولیم یادتون که نرفته، اگه یارو منحرف می‌بود و می‌خواست مشکل درست کنه چی؟»

یونا با حفظ ظاهر شاکی خودش جواب میده: «خب که چی… قرار نیست که خودمون رو به کشتن بدیم. یه نگاهی بندازه بهتر از اینه که خونمون رو بریزه.»

بعد بلافاصله نائو ادامه میده: «درسته… تازه مگه محافظت کار گنزو و سوکیچی نیست؟»

آکی سریع و با ابروهای درهم میگه: «دیگه اسم اون دوتا رو جلوی من نیاری ها… معلوم نیست باز کدوم گوری رفتن احمق‌ها.»

یونا جلوی دهنش رو می‌گیره و ریز خنده‌ای می‌کنه…: «خب معلومه، رفتن چشم چرونی کنن دیگه.»

بعد آروم با نائو شروع به خندیدن می‌کنن…

آکی چند لحظه دندوناش رو به هم فشار میده، و وقتی آتیش توی چشماش شعله می‌گیره داد می‌زنه: «خنده دار نیست… میشه یه کم جدی باشید..؟»

یونا و نائو خنده‌شون می‌پره، همزمان با شرمندگی میگن+–: «باشه حالا چرا عصبانی میشی.»

بعد از چپ و راست آکی سرشون رو کج می‌کنن، و به دختر کوچیک پشت اون نگاهی می‌ندازن…

دختر کوچیک و کثیفی که با لباس‌های پاره و سر باندپیچی شده ایستاده، و با چشمای درشت و گرد شده داره به اطراف نگاه می‌کنه… یونا و نائو همزمان می‌پرسن: «اون کیه؟»

آکی می‌چرخه، یونا و نائو هم کنار اون می‌ایستن و هر سه به یوکی خیره میشن…

یوکی همینطور که حیرون دور خودش می‌چرخه، نگاهش متوجه اون‌ها میشه... بلافاصله سرش رو پایین می‌ندازه و در حالت تعظیم میگه: «سلام… من یوکی هستم.»

نائو خنده‌ی ریزی می‌کنه: «چه بامزه‌است.»

آکی با حفظ ظاهر جدی خودش میگه: «آره هست… همون مرد سپردش به ما و من قراره مرتبش کنم.»

یونا با ناراحتی میگه: «وای… دختر بیچاره یعنی از این سن به بردگی گرفتنش.»

یوکی بلافاصله بعد از شنیدن این حرف سرش رو بالا میاره: «چی؟ نه… من برده نیستم.»

یوکی صاف می‌ایسته و با غرور میگه: «من شاگرد اون آقا هستم.»

هر سه زن چند لحظه با تعجب به یوکی خیره میشن، بعد آکی آروم میگه: «شمشیرزنی؟»

یوکی سر تکون میده… و دوباره سکوت بینشون رو فرا می‌گیره.

چند لحظه بعد آکی سرش رو تکون میده و دوباره به خودش میاد، لحن جدی خودش رو می‌گیره و میگه: «حالا هرچی، در هر صورت من باید تا قبل از برگشتن اون تو رو آماده کنم؛ پس بهتره دست بجنبونیم.»

همون لحظه یونا و نائو یک قدم جلوتر میان و میگن–: «میشه ما هم کمک کنیم؟»

+: «راست میگه ما هم می‌خوایم یه کم بیشتر با این کوچولو وقت بگذرونیم.»

آکی آهی می‌کشه و میگه: «اگه بگم نه که ول نمی‌کنید… پس باشه می‌تونید کمک کنید.»

یونا میگه: «آخ جون.» و همون لحظه با یک حرکت لباس یوکی رو از تنش در میاره. بعد یونا و نائو، یوکی که از خجالت قرمز شده رو به سمت حمام هل میدن، و جلوتر از آکی حرکت می‌کنن…

داستانفانتزیماجراجویی
۹
۴
SX7
SX7
آماتور
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید