—----------------------------------------------------------------------------------
کمی از ظهر گذشته… با شروع پاییز و اومدن سرما، خورشید کمی از شعله‌های سوزان خودش رو از دست داده.
روستای کوچک وسط جاده، از قبل پر جنب و جوش‌تر شده… مردم باید خودشون رو برای زمستون آماده کنن. میان تمام این رفت‌وآمد‌ها و فروشندگانی که مشغول جذب مشتری هستند، یک مرد که دو شمشیر به کمر بسته، با یک قدم صندل چوبی خودش رو از دروازه‌ی روستا رد می‌کنه… و وارد شهر میشه.
کلاه حصیری، لباس‌های عجیب، سکوت سنگین و از همه مهم‌تر دو شمشیرش… همین ها برای مردم روستا کافیه، که حواسشون رو نسبت به این غریبه جمع کنن.
هرشخص، فروشنده، خریدار و یا حتی رهگذران، هر چند لحظه بخشی از نگاهشون رو به اون می‌دوختند…
مردم با اینجور افراد ناآشنا نبودن، اونا خوب رونین ها، یعنی همون شمشیرزنان مزدور رو می‌شناسن، و رونین‌ها هم مثل بقیه کسانی که با تیغه و خون، پول به دست میارن… در میان عامه‌ی مردم منفور هستند.
رونین، دست چپ خودش رو روی یکی از شمشیر‌هاش گذاشته، و انگشتان زخمی اون آماده‌ی کشیدن شمشیر هستن. او همینطور در سکوت حرکت می‌کنه، و اولین غذاخوری‌ای که می‌بینه رو واردش میشه.
رونین پرده‌های سفید، اما نه چندان تمیز غذاخوری رو کنار می‌زنه و وارد میشه… دو قدم به سمت میز بر می‌داره و با هر قدم، صدای صندل‌های چوبیش توی سکوت حاکم بر اونجا می‌پیچه.
وقتی روبه روی میز می‌ایسته، با صاحب غذاخوری، یعنی مردی که اون طرف میز هستش، چند لحظه چشم تو چشم میشه… کسی که سکوت رو می‌شکنه صاحب غذاخوری هستش: «چیزی می‌خوای؟»
رونین به آرامی، درحالی که کلاه حصیریش روی صورتش سایه انداخته جواب میده: «نون، و گوشت.»
صاحب غذاخوری با نگاهی محتاطانه، و شک می‌پرسه: «پولش رو هم می‌خوای بدی؟»
رونین آروم لب می‌زنه: «بله.»
صاحب غذاخوری کمی به میز و رونین نزدیک میشه: «میشه یه سکه.»
رونین کیسه‌ی کنار کمرش رو باز می‌کنه و یک سکه روی میز می‌ذاره، صاحب غذاخوری با برداشتن سکه میگه: «بیرون بشین تا برات بیارم.»
رونین آروم بر می‌گرده و از پرده‌های غذاخوری، به بیرون میاد. بعد از خروج کامل رونین صاحب غذاخوری نگاهی به سکه می‌ندازه و دقیق‌تر برسیش می‌کنه… بعد یکی از تخته‌های کف رو می‌کنه، سکه رو توی سبد زیر اون می‌ندازه و بر می‌گرده سر کارش.
جلوی غذاخوری، رونین روی یه صندلی چوبی، پشت یه میز کوچیک نشسته و منتظر غذای خودش هستش. درست روبه روی رونین، چندتا اوباش درحال آزار رسوندن به یه دختر جوان هستن.
یکی از اونها موی دختر رو می‌کشه و به زمین می‌زنه و میگه: «گفتم که هرچقدر پول داری بده بیاد.»
دختر ترسیده، با گریه و بغض میگه: «ددد… دادم، باور کنید ددد… دیگه چیزی ندارم.»
رونین درحالی که داره از لای شکاف‌های کلاه خودش نگاه می‌کنه، شروع می‌کنه با انگشت و ناخون کثیف خودش، چنگ زدن به میز…
سه‌تا از اون پنج نفر، با خودشون داس، چاقو و قمه دارن. مردم زیاد این صحنه رو می‌بینن، ولی هیچ کس اون دختر رو نمی‌شناسه پس دخالت کردن دیوانگیه.
صاحب غذاخوری بیرون میاد، نون و یه تیکه گوشت کبابی رو روی میز، جلوی رونین می‌ذاره.
متوجه ناخون زدن و نگاه رونین میشه، روبه اراذل می‌کنه…: «اونا جزو خفت‌گیر‌های اینجا هستن، کسی رو نمی‌کشن ولی از آزار رسوندن به دختر‌های جوون لذت می‌برن.»
رونین با سردی جواب میده: «برام مهم نیست، هرکاری دلشون می‌خواد بکنن.»
صاحب غذاخوری می‌چرخه، پرده‌ها رو کنار میده و قبل از اینکه بره داخل میگه: «پس خودت می‌دونی. سر کسی روی تنش می‌مونه، که جلوی خودش رو ببینه… نه بیشتر.»
بعد از رفتن صاحب غذاخوری، رونین همچنان نگاهش روی اونا قفله. یکی از اونا متوجه نگاه‌های رونین میشه و از دور، با خشم میگه: «چیه زل زدی به ما.» —شروع می‌کنه به قدم برداشتن به سمت رونین— «فکر کردی متوجه نگاهت از لای اون کلاه مسخره‌ات نشدم…»
بقیه خفت‌گیر‌ها وقتی متوجه شمشیر‌های کنار رونین میشن، می‌فهمن ممکنه بحث بالا بگیره؛ پس اونا هم پشت سر دوستشون به سمت رونین قدم بر می‌دارن.
اراذل وسط جاده می‌ایستن، مردم روستا یا اونا رو سریع رد می‌کنن، یا دورتر مشغول تماشا میشن…
سکوت سنگینی به کل اون جاده‌ی کوچیک قالب میشه. مردی که بحث رو شروع کرده بود دوباره ادامه میده: «بهت یاد ندادن نباید مردم رو اینجوری نگاه کنی، فکر کردی کی هستی؟ می‌خوای قهرمان بازی در بیاری؟» —لبخند شیطانی می‌زنه— «دلم لک زده برای نشوندن یه قهرمان، سر جاش…»
و بعد دوباره شروع می‌کنه به حرف زدن و مسخره کردن رونین… و در این مدت، و حتی همچنان، رونین نگاه و ذهنش فقط روی یک چیز و نقطه هستش، گردن و رگ اون مرد… .
و درست همین لحظه که حواس رونین کاملاً روی نبض رگ اون مرد هستش، یک سایه از جلوی اون رد میشه و گوشت روی میز رو می‌دزده.
رونین همون لحظه از فکر بیرون میاد، سریع سرش رو می‌چرخونه و به دور شدن اون بچه نگاه می‌کنه. مرد جلوی اون با خنده و تمسخر میگه: «… حواست نباشه کلاهت رو هم می‌برن شمشیرزن.»
رونین یک نگاه به مرد می‌ندازه و بعد سریع از جاش بلند میشه و می‌ره دنبال اون دزد.
مرد و دوستانش درحالی که به دور شدن رونین نگاه می‌کنن، با غرور خنده‌ای سر میدن… بعد وقتی بر می‌گردن، متوجه میشن اون دختری که خفتش کرده بودن، فرار کرده. همگی حسابی عصبی میشن، همدیگه رو مقصر می‌دونن و با هم بحث می‌کنن…
در پیچ و خم کوچه‌های شهر دختر بچه‌ای با یه تیکه گوشت توی بغلش داره با بالاترین سرعتی که می‌تونه می‌دوه.
دخترک هر چند قدم به مردم و وسیله‌های توی این کوچه‌های باریک برخورد می‌کنه ولی باز هم از حرکت نمی‌ایسته… دخترک از درد این برخورد ها از سرعتش کمی کم میشه، همینطور که داره می‌دوه پشت سرش رو نگاه می‌کنه.
رونین با سرعت داره به سمت اون هجوم میاره، مثل باد از بین مردم رد میشه و از روی وسایل می‌پره…
دخترک درد خودش رو فراموش می‌کنه و دوباره سرعت می‌گیره. از اونجایی که دخترک پیچ‌وخم‌های این روستا رو خوب بلده، به یه کوچه‌ی خلوت می‌ره تا راحت‌تر فرار کنه.
دخترک از جمعیت خارج میشه، چندتا پیچ رو می‌پیچه و توی کوچه‌هایی که هیچکس نیست با تمام قدرت داره می‌دوه، ولی… همون لحظه زیر پاش خالی میشه، روی زمین می‌افته و سرش به یه سنگ می‌خوره.
دخترک آروم سرش رو از روی سنگ خونی بلند می‌کنه، خون روی سر، صورت و لباس دخترک جاریه، و مهم‌تر از همه… گوشت. دخترک گوشت روی زمین رو می‌بینه و سریع با چهار دست و پا به سمت اون می‌ره، گوشت رو بلند می‌کنه و سعی می‌کنه روی اون رو تمیز کنه…
ناگهان دخترک چیزی می‌بینه، که باعث میشه گوشت از دستش رها بشه: رونین اون رو گم نکرده بود، و داشت با قدم‌های سنگین و آروم به سمت اون می‌اومد.
دخترک سریع اطرافش رو نگاه می‌کنه، چشمش به یه تیکه چوب می‌خوره و خودش رو به سمت اون پرت می‌کنه، چوب رو بر می‌داره و گیج و شل از زمین بلند میشه.
با لباس های کهنه، صورت و ناخون‌های کثیف، موهای ژولیده و آشغال گرفته. با دو دست چوب رو مثل شمشیر به سمت رونین می‌گیره، و درحالی که از سرش خون سرازیره و توی چشماش اشک جمع شده، چوب رو توی هوا تاب میده.
همون لحظه ناگهان رونین متوقف میشه، چند لحظه به این تلاش‌های بی‌هوده نگاه می‌کنه و بعد… بدون گفتن حتی یک کلمه، رو برمی‌گردونه و با قدم‌های آروم به سمت مخالف دخترک حرکت می‌کنه.
دخترک وقتی دور شدن رونین رو می‌بینه کم کم متوقف میشه، بدون اینکه چوبش رو زمین بذاره با یک دست اون رو پایین میاره، و با دست دیگه اون تیکه گوشت رو از زمین بلند می‌کنه و توی بغل می‌گیره، و پشت به رونین و با قدم‌های لنگان سعی می‌کنه بره، اما فقد چند قدم که بر می‌داره… ناگهان از حال می‌ره و روی زمین می‌افته.
با صدای زمین خوردن دخترک، رونین سرش رو بر می‌گردونه و چند لحظه به اون خیره میشه… بعد بدون اهمیت دوباره نگاهش رو به جلوی خودش می‌دوزه، و راه‌اش رو می‌گیره و می‌ره.
شب، باد ملایم و کمی سرد پاییزی زمین و درختان رو نوازش می‌کنه، و صدای تکون خوردن شاخه‌های و برگ‌های روی زمین رو به گوش می‌رسونه… .
نور سرخ آتیشی توی تاریکی شب می‌درخشه، و بوی غذایی که روی اون هستش توی جنگل می‌پیچه. کنار اون آتیش رونین تکیه به درختی، درحالی که یک شمشیرش رو کنارش روی زمین گذاشته و شمشیر دیگه رو توی بغلش گرفته، خیره به اعماق شعله هستش.
رونین درحالی که داره به اون دختر بچه فکر می‌کنه، یک سوال رو با خودش تکرار می‌کنه…: «آیا کار درستی کردم؟»
چند لحظه بعد، رونین آروم میگه: «می‌دونم بیداری.»
کنار رونین، با کمی فاصله یک کاسه غذای داغ روی زمینه، و کنار اون کاسه یه دسته پارچه کهنه روی هم تلنبار شدن.
چند لحظه بعد از حرف رونین، پارچه ها کمی تکون می‌خورن و بعد از لابه‌لای پارچه کهنه‌ها، همون دختر بچه سر باندپیچی شده‌ی خودش رو آروم بیرون میاره، و به رونین نگاه می‌کنه…
رونین هیچ واکنشی نشون نمی‌ده و فقط همون‌جور به شعله‌ی آتیش خیره مونده. دخترک متوجه کاسه غذای بین خودش و رونین میشه، نگاهش چند بار بین رونین و کاسه می‌چرخه… تا اینکه رونین میگه: «برای خودته.»
چند لحظه مکث و سکوت و بعد، دخترک خودش رو از لای پارچه‌ها به سمت کاسه پرتاب می‌کنه، و مثل وحشی‌ها شروع به خوردن می‌کنه…
همینطور که دخترک داره با ولع غذا می‌خوره، نگاه رونین آروم از آتیش به روی اون می‌چرخه.
دخترک وسط خوردن متوجه نگاه رونین میشه، صورت کثیف و گونه‌هاش کمی قرمز میشه، و سرعت خوردن خودش رو کم می‌کنه. بعد رونین هم آروم نگاهش رو روی شعله بر می‌گردونه.
وقتی کاسه خالی میشه، دخترک همونجا سر به زیر، دو زانو و ساکت می‌شینه. رونین با ریز نگاهی به کاسه‌ی خالی، آروم لب می‌زنه: «باز هم غذا می‌خوای؟»
دخترک درحالی که نگاهش به زمین دوخته شده، آروم و با تردید سر تکون میده… رونین بدون نگاه کردن به اون و با خشکی میگه: «حرف بزن.»
بلافاصله بعد از این حرف رونین، دخترک کمی از جا می‌پره و با نگاه به رونین جواب میده: «ب.. بله، می‌خوام.»
