—----------------------------------------------------------------------------------
سحرگاه... رونین با صدای جیک جیک گنجشکها، به آرومی چشمهاش رو باز میکنه…: آتش سرخی که نور شبشان بود، الان به خاکستر تبدیل شده.
دیگ!
دیگ کوچک روی آتش، نبود... رونین سریع به پارچهها نگاهی میندازه، و متوجه میشه کسی زیر پارچهها نیست، همون لحظه سریع سرش رو به طرف جایی که شمشیرش رو گذاشته بود، بر میگردونه… شمشیر سر جاش هستش.
بعد بیدرنگ کیسهی پول خودش رو چک میکنه… پولها هم دست نخورده هستن.
رونین نفس راحتی میکشه. بعد شمشیر روی زمینش رو هم بر میداره و از جا بلند میشه، وقتی شمشیرهاش رو دوباره به کمر میبنده، پارچهها رو هم بر میداره و به سمت معبد کوچکی که درست همان بغل بود، حرکت میکنه…
از پلههای معبد بالا میره و جلوی در کاغذی میایسته، اون رو به بغل میکشه و باز میکنه… داخل معبد یه مرد کچل جلوی یه مجسمه نشسته، چشمانش بسته، دستانش رو جلوی صورتش به هم چسبونده و مشغول عبادته. (یک راهب بودایی)
رونین صندلهای خودش رو در میاره و وارد میشه، وقتی آروم در رو پشت سرش میبنده، راهب بدون هیچ حرکتی میگه: «خوب خوابیدی شمشیرزن.»
رونین پارچهها رو به گوشهای از دیوار میبره و روی زمین رها میکنه: «بله… بابت وسایل هم ممنونم.»
راهب با لحن صمیمانهای جواب میده: «فقد چندتا وسیلهی قدیمی و کهنه بود، نیازی به تشکر نیست.»
رونین به طرف راهب قدم بر میداره: «بله خب، البته متاسفانه دیگ و کاسهتون رو اون دختر بچه دزدید.» وقتی رونین کنار راهب میایسته، دستش رو درون کیسهاش فرو میبره: «البته پولش رو بهتون میدم.»
همون لحظه راهب لبخندی میزنه و میگه: «صبر کن.» —رونین دست نگه میداره— «چرا فکر میکنی اون بچه دزدیده؟»
رونین به آرومی جواب میده: «چون وقتی بیدار شدم بچه، کاسه و دیگ نبودن… البته اون بچه آنقدر احمق نبود که به من نزدیک بشه، و سعی کنه از من دزدی کنه.»
وقتی رونین دوباره دستش رو توی کیسه حرکت میده، راهب با آرامش و لبخند از جا بلند میشه، دست رونین رو میگیره و میگه: «نیازی نیست… اون بچه چیزی ندزدیده.»
رونین دست خودش رو جدا میکنه، کیسه رو پایین میاره و با تعجب میگه: «ندزدیده؟»
راهب با لحن صمیمانهای تعریف میکنه: «چند ساعت قبل که بیدار شدم، اون رو دیدم که داره اطراف معبد پرسه میزنه.» —لبخندی میزنه— «وقتی باهاش حرف زدم و فهمید که کمی کمک کردم، ازم خواست که بهش اجازه بدم برای قدردانی ظرفها رو بشوره و معبد رو هم تمیز کنه.»
بعد با نگاهی معنادار به رونین ادامه میده: «فرار نکرده… فقد داره اطراف معبد رو تمیز میکنه، دیگه باید کارش تموم شده باشه.»
رونین بدون اهمیت خاصی فقد جواب میده: «خوبه، پس مجبور نیستم پولی بدم.»
راهب خندهی نرمی میکنه: «آره مجبور نیستی.» —لبخندش کمی کمرنگ میشه— «میخوای با اون چیکار کنی.»
رونین خمیازهای میکشه و میگه: «میذارمش همونجا که ازش برش داشتم.»
راهب جواب میده: «یعنی میخوای همینجوری ولش کنی؟ آخه اون هنوز زخمش خوب نشده.»
رونین با لحن سردی جواب میده: «من مسئولیتی در قبال اون ندارم، پس بله میخوام ولش کنم.»
راهب از سر تأسف نفسی بیرون میده: «اما—»
+: «امایی وجود نداره… اگه خیلی نگرانشی خودت نگهش دار.»
راهب با ناراحتی میگه: «خودت میدونی که نمیتونم، تازه خارج از روستاها و شهرها اصلا جای امنی نیست، خودت که بهتر میدونی.»
رونین با لحن تندی جواب میده: «گوش کن، ممنون بابت کمکت… ولی من نه تو رو میشناسم نه اون رو و هیچ—»
صدای خشخش ریزی بحث رو میبره… بلافاصله نگاهش روی در میافته. دخترک آهسته پشت در مشغول گوش دادن بود، اما او نمیدونست که سایهاش از پشت در کاغذی کاملا مشخص است.
رونین با قدمهایی بی صدا به سمت در میره…
دخترک پشت در کمی خم شده، گوش خود را جلو انداخته است تا بهتر بشنود. همینطور که دختر در تعجب این است که چرا هر دو ساکت شدهاند، در به کنار میره…
دخترک کمی هول میکند و تعادل خود را از دست میدهد، اما سریع خودش را جمع میکند…
بعد از اینکه دخترک تعادل خودش رو حفظ میکنه، رونین با لحنی سنگین میگه: «نیازی نیست فالگوش واستی، قراره برت گردونم به روستات.»
رونین از معبد بیرون میاد، صندل های خودش رو پاش میکنه و پلهها رو پایین میره.
دخترک درحالی که همونجا ایستاده، با چشمای درشتش به راهب داخل معبد خیره میشه. راهب آروم جلو میاد و با تأسف سر دخترک رو نوازش میکنه: «شرمنده دختر کوچولو، ولی من نمیتونم ازت مراقبت کنم…» —خطاب به رونین ادامه میده— «بودا همیشه تاکید به کمک کردن و دلسوزی داره.»
رونین بدون نگاه کردن به اونا جواب میده: «پس به بودا بگو خودش از این دختر بچه مراقبت کنه.»
دخترک سرش رو چند لحظه پایین میندازه، تا دیشب اون فکر میکرد شاید یکی بهش اهمیت میده… ولی الان، دوباره فهمید که مثل همیشه فقط یه سرباره.
ناگهان دخترک دستاش رو مشت میکنه و به سمت رونین میدوه… با اینکه لباسهای کهنهاش به سختی میتونن اون رو بپوشونن، ولی با این حال جلوی اون زانو میزنه و سر باندپیچی شدهای خودش رو روی زمین میذاره: «خواهش میکنم منو با خودتون ببرید، قول میدم مفید باشم، دیگه هم پرخوری نمیکنه… خواهش میکنم.»
رونین کمی جا میخوره، اما همچنان اهمیت خاصی براش نداره، پس مثل همیشه با سردی میگه: «چرا باید اینکارو بکنم، اصلا چرا میخوای با من بیای؟»
دخترک درحالی که سرش روی زمینه، و از چشماش اشک سرازیره جواب میده: «من دیگه نمیخوام گشنگی بکشم، نمیخوام مجبور باشم دزدی کنم و از مردها فراری باشم. من… من…»
این حرفها، این اشکها… حسابی قلب راهب رو فشار میداد. اما بنظر رونین هیچ اهمیتی قائل نبود، فقط در سکوت و از بالا به دخترکی که به پاش افتاده نگاه میکنه.
تا اینکه دخترک میگه: «من میخوام شمشیرزنی یاد بگیرم.»
راهب و رونین هر دو جا خوردند… روی لب راهب لبخندی نقش بست و از اون طرف ابروهای رونین درهم تنیده شدند…
راهب با لبخند قدم به جلو بر میداره: «جالبه، مگه نه شمشیرزن.»
رونین جواب میده: «بیشتر مسخرهاست، اون یه دختره…»
راهب شونه بالا میندازه: «خب که چی، همین الانش هم جنگجویان زن قوی وجود دارن.»
رونین پوزخندی میزنه: «…آره، یک در هزار. واقعاً فکر کردی این دختر میتونه مثلا، یکی مثل ساکورابا.»
راهب با آرامش جواب میده: «من نگفتم مثل ساکورابا، ولی میشه فرصت یادگیری رو بهش داد.»
دخترک که توجهاش جلب شده، آروم کمی سرش رو بالا میاره و در همون حالت به رونین و راهب نگاه میکنه.
چند لحظه سکوت سنگینی میشه… و کسی که سکوت رو میشکنه راهب هستش: «تازه فکر کنم یه قانون نانوشته هستش که میگه؛ از استاد به شاگرد، و از شاگرد به شاگرد.»
رونین با کلافگی جواب میده: «چرا باید از یه قانون نانوشته پیروی کنم؟»
راهب به سایهی زیر کلاه رونین، به آرومی نگاه میندازه: «خودت چی فکر میکنی…»
سکوت سنگینی به معبد قالب میشه، حتی پردهها هم ساکت میشن… دخترک از پایین همچنان مشغول تماشا هستش: رونین نگاهی به راهب، و سپس به اون میندازه.
بلافاصله دخترک دوباره سر به زمین میذاره. بعد از کلی کلنجار رفتن با خودش، رونین با جدیت میگه: «ببین کچل من هیچ اهمیتی به تو و یا اون دختر نمیدم.» —دم سنگینی بیرون میده— «ولی نمیخوام تکنیکهای استادم با من تموم بشه… این رو به اون پیر مرد بدهکارم.»
دخترک سرش رو بالا میاره و با تردید میپرسه: «پس قبوله؟»
رونین به آرومی میگه: «آره.»
بدون لحظهای درنگ، دخترک با لبخندی روی لبش از زمین به هوا میپره، و با راهب شروع میکنن به شادی کردن، حتی پرندهها هم دوباره آواز خوندن رو شروع میکنن.
تا اینکه دوباره رونین دهن باز میکنه: «آروم بچه، میدونم غذای مفتی میخواستی و حالا که گیرش آوردی خوشحالی، ولی—»
دخترک به آرومی زمزمه میکنه: «اینطور نیست.»
البته صداش انقدر ضعیف بود که رونین حتی متوجه هم نشد، یا اینکه اهمیتی بهش نداد…
«—باید هرچیزی که میگم رو گوش بدی بدون هیچ اما و اگری، فهمیدی؟»
دخترک سر تکون میده…
رونین بلافاصله میگه: «حرف بزن.»
همون لحظه، دخترک دستهاش رو مشت میکنه و بالا میاره: «بله.»
رونین، نگاه سردی رو به راهب میکنه و میگه: «اگه بمیره به من ربطی نداره.» و بعد، قبل از اینکه راهب حرفی بزنه حرکت میکنه، وقتی از کنار دخترک رد میشه با اشاره به اون میگه: «زودباش بیا بچه، به اندازه کافی وقتم رو تلف کردی.»
دخترک بدون معطلی راه میافته، ولی بعد دوباره بر میگرده… به راهب تعظیم میکنه: «ممنون بابت کمک هاتون آقای کچل.»
همینطور که راهب داره خنده میکنه، دخترک سریع میدوه تا خودش رو به رونین برسونه…
بعد از دور شدن اونها، راهب رو به آسمون میکنه و میگه: «تقدیر چیز عجیبیه…»