—----------------------------------------------------------------------------------
گل من...
گل سوسن، گل سپید آسمانی.
با لبخند کهکشانی... .
بودند چراغ غارم، آن موهای زر فرانی...
شدند خار های قلبم... این موهای معصوم چوبی.
چیده شدند بال هایت، و تیره شدند موهایت.
و من هستم، هیولایت... حتی گر تو ندانی.
ای گل سپید آسمانی.
عمو جانم، هیولایم...
نمیدانم، چه میدانم.
هر آنچه که، ازت دانم... با قلب خود، من بدانم.
هیولایم، ای دیو سیاه جنگلا...
ای عنکبوت چشم سرخ سایه ها. بگو چرا؟
چرا کنارم تو هیرانی...؟
چرا خود را ازم میرانی...؟
بگو چرا...بگو چرا... چرا.. .