بهش گفتم توی وجود هر آدمی یه فضای خالی هست. همون حفره ای که وقتی توی جمع خوشحالی و داری میخندی، یا وقت رسیدن ِ لحظه ی خاصی که مدت ها بوده انتظارش رو می کشیدی، یکهو تو رو درون خودش می کِشه و از زمان و مکان جدات می کنه. همون حس دلهره یا کلافگی ِ سمج، توی اوج لحظه های بیخیالی.