میگه که زندگی با رنج عجین شده و فکر نکن کسی هست که واسه خودش غمی نداشته باشه. تو میتونی دلبستگیا و آرزوها رو رها کنی تا رنج نکشی، که بی حس بشی اما اونجوری دیگه فرق زیادی با یه مُرده نداری. بهش میگم اما بعضی رنج ها هم جون ِ آدمُ یواش یواش می گیرن . سری تکون میده، نگاهشو به پایین می دوزه و میگه: شاید نوع رنجمون رو باید عوض کنیم.