
این شعر رو برای خودمون نوشتم ،خودمون که به واسطه ی صورتهای گوناگون اینچنین از هم جدا افتادیم و خودمونو از حقیقت زندگی و روح یگانه ی هستی جدا شده دونستیم ولی وقتی به دنیای درونمون پا میزاریم میبینیم ما با همه یکی هستیم ،نه تنها با انسانها بلکه با همه ی اشکال زندگی چه در گیاهان و چه در حیوانات و نباتات و اجسام و هر آنچه که هست ...کافیه فقط به درون پا بذاریم تا با این اتحاد و بیکرانگی خودمون روبرو بشیم .خودی که هیچوقت بدنیا نیومده و هیچ وقت هم نمی میره بلکه از بیکران تا بیکران جاریه ?❤
اشاره ی این شعر به خودِ حقیقیمونه که در پس این صورت ظاهر قرار داره و در هر لحظه با دیدنش میفهمیم چه اندازه به آرامش حقیقی نزدیکیم...خوشحال میشم اگه بعد از خوندن این شعر نظرتونو باهام به اشتراک بزارین .?❤
بی تابِ جهان چرا که جانَست همه او !
او کیست به میان مجلس ناز و طرب
ساقی شده و مست و پیمانه به لب
مستانه به ناکجای جان می نگرد ،
جانان ز وجودِ او به جا می نگرد
شوریده و احوال پریشی دارد
احوال پریش او حدیثی دارد
جانَست و در او جهان به جانَست و سکون
او را به جهان نه جای باشد نه سکون
گوید به جهان هر چه در آنست منم
در بوته نهان هر چه در آب است منم
بی شک به میان آسمان هم منم
شکی به دلت نده ،که آن هم منم
او نیست برون ز من ، من کی ام؟
افتاده ز پا در این همه رنج نی ام
گر اوست من و آن و جهانَست همه او
بی تاب جهان چرا که جانَست همه او
عطار گذشت ز شهر جانان به نام عشق
شمسی شدُ سوزاند جانِ مان به راه عشق
دستی به یاری بگیر شاپرک زجانِ دوست
دستی برون نباشد ، همه دستهای اوست .
شاپرک قربانی امید _ یکم آبانماه ۱۴۰۱