
۲۰ آبانماه ۱۴۰۱
یه چیزی رو از زندگی خوب فهمیدم .زندگی به خودیه خودش هیچوقت تکراری نیست حتی یک لحظش ،
هرروز باد به یک شکل نمی وزه ،خورشید به یه شکل نمیتابه و زمین هم به یه شکل نمیگرده، و احساس ما از اونها هم به یه شکل باقی نمی مونه .
چیزی که باعث میشه ما حس کنیم هرروزمون تکراریه هیچ ربطی به حقیقت نداره .بلکه مربوط میشه به چیزهایی که ما هرروز دوست داریم ببینیمشون،بهشون فکر کنیم و تکرار کنیم .
اگه قراره بگم چه چیزی این زندگی رو زیبا میکنه همین پویاییشه همین غیر منتظره بودنش ...
تغییری که اگه درگیر ذهن و وابستگی هامون باشیم میشه یکی از معایب پررنگ زندگی که کلی هم بخاطرش غصه میخوریم و براش رنج میکشیم ولی اگه دست از وابستگی هامون برداریم و زندگی رو زندگی کنیم اونوقت همین پویایی میشه بزرگترین نعمت این زندگی .
اینکه هیچ چیزی ثابت نیست نه شادی و نه غم ،نه خاطرات خوب و نه خاطرات بد ...هیچ چیز و هیچ چیز پایدار نیست .
زندگی وقتی قشنگ میشه که بتونیم دست از وابستگی ها و یکی انگاری های خودمون با دارایی هامون و با هر چیزی که فکر میکنیم باعث تعریفمون میشه برداریم ،خانوادمون ،جسممون،جنسیتمون،ثروتمون،تحصیلاتمون ،ملیتمون و حتی گونه ای که داریم (انسان).
و اجازه بدیم زندگی اتفاق بیافته و تسلیم لحظه ی حال باشیم .
و فقط در هر لحظه و هر شرایطی با عشق با اون لحظه رو برو بشیم بدور از قضاوت ،چسبیدن ها ،و ...
طا بودنش ببرین.