ما و ما

دویست و نه روز و چهار ساعت و بیست و هفت دقیقه‌است

نام تو را

به بند بند این خانه آویخته‌ام

از مرز دو تن بریدیم

در هم تنیدیم

آرامش‌ست برای دو سر، نه یک بالین

ضیافت‌ست برای لمس نان و تماشا، نه یک میز

چشم‌های من، آسمان را از دریچه‌ی نگاه تو می‌شناسد

هرم نفس‌های‌مان، غبار ناچیز اندوه، از شیشه‌ها می‌شوید

می‌بینم

چه صبورانه

سقف این رویا، برمی‌افرازی

و چه امن

با انگشتانی خسته

بر دیوارهای این زندگی، نقش ماندن می‌زنی

هنرمندانه تو را زیسته‌ام

چنان رنگ در بوم

واژه در شعر

یکی شده‌ایم

چون عطر چای

در تن گرم فنجان

20/02/05 15:00