بابا بیا بازی کنیم .
کودکان عاشق تحرک هستند ، مدام مثل ماشین در حرکتند، این بخشی از رشد طبیعی آنهاست.
نقش والدین ، مدیریت این هیجانات است.
طبیعی است بیتفاوتی نسبت به نیاز کودکان به بازی، آنها را بیتاب تر و والدین را عصبیتر میکند .
ما در نقش والد باید بتوانیم از انرژی فرزندانمان برای آموزش و تربیت استفاده کنیم.
مثلا میتوانیم در این اوضاع عجیب حبس اجباری بخاطر آپارتمان نشینی(و یا انتشار ویروس) کودکان را با واژهی صبوری آشنا تر کنیم .
با استفاده از بازیهای نشستنی،نقاشی با ابزار مختلف و..آرامش را برای خود و همسایههایمان به ارمغان بیاوریم.
در این فرصت میتوان قدرت درک کردن دیگران را در فرزند تقویت کنیم.
مادری از دختر نوجوانش شکایت دارد بخاطر اینکه او نمیخواهد یا نمیتواند برادر کوچکش را مشغول کند. پس باید با صحبت منطقی و تشریح شرایط جدید زندگی در مکان محدود و زمان نامحدود او را قانع کرد در بازی اسم-فامیل حرف "ث" را انتخاب نکند چرا که برنده از همین ابتدا معلوم است.
با مراجعه به صفحات مجازی راهکارهای جدید را بیابیم و فرزندان را از سردرگمی درآورده و مانع کوبیده شدنشان به در و دیوار منزل شویم و بدین وسیله مغز خود را از ترید شدن نجات دهیم.
با کارهای سادهی منزل میتوانید برای دقایقی مشغولشان کنید. مثلا اگر قصد مرتب سازی کمد دیواری منزلتان را دارید ، مسئولیت تخلیهی وسایل را به عهدهی کودک بگذارید و حتی اجاره بدهید دقایقی از روی رختخوابهای رها شده از داخل کمد سرسره بازی کنند.
حتما همکاری پدر و مادر باهم برای تخلیهی انرژی فرزندان موثر خواهد بود.
روزهای خانه نشینی انسان را متوجه اهمیت چندفرزندی میکند،نعمتی که دیگر پدر و مادرها کمتر جملهی معروف "مامان، بابا بیاید بامن بازی کنید " را میشنوند .
مطمئن باشیم جایگزین کردن تلویزیون ، گوشی ، و بازیهای دیجیتال به جای بازیهای حرکتی و جذاب در کنار خانواده خیانتی است در حق نسل آینده .
قدر روزهای باهم بودن و شنیدن مداوم صدای خندهی بازی کودکان را بدانیم ، روزهایی خواهد آمد که دیگر صدای کودکانهی فرزندانمان را در دوران بازنشستگی نخواهیم شنید.
ز.ع