
نشستهام در برت.
برگها میان کفشهامان بازی میکنند
و افق، حیرتزده، به ما خیره است.
نور دلپذیری به چشمانت میتابد.
تو به بوتهگلی سرخ مینگری
که کنار درخت سیبی آشیانه دارد
و من تنها به تو مینگرم.
موهایت میوزد
باد میرقصد
و من بال درمیآورم.
پرواز تا کجا؟
به کدام خیال و خاطره؟
خیال چه ارزشی دارد
وقتی تو اینجایی؟
به تاریکی چشمانت چشم میدوزم.
بالهایم را رها میکنم
و روی شانهات سقوط میکنم.
تو گل سرخ را سیراب میکنی
و بعد مرا نگاه میکنی.
گل سرخ در جا پژمرده میشود
و من یک آن شکوفا میشوم.
شانهات را آماده میکنی
و سقوط را برایم زیباتر.
میخوابم.
تو اما بیداری.
چشم که باز میکنم،
نه من هستم، نه تو.
تنها یک صندلی خالی است
و افق
که خاطرهی ما را
پشت پلکهایش قایم کرده است.