ویرگول
ورودثبت نام
ستایش باقری
ستایش باقریمعلق میان رویا و واقعیت https://t.me/setayeshbagheriiii
ستایش باقری
ستایش باقری
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

آن سوی خیال

نشسته‌ام در برت.

برگ‌ها میان کفش‌هامان بازی می‌کنند

و افق، حیرت‌زده، به ما خیره است.

نور دلپذیری به چشمانت می‌تابد.

تو به بوته‌گلی سرخ می‌نگری

که کنار درخت سیبی آشیانه دارد

و من تنها به تو می‌نگرم.

موهایت می‌وزد

باد می‌رقصد

و من بال درمی‌آورم.

پرواز تا کجا؟

به کدام خیال و خاطره؟

خیال چه ارزشی دارد

وقتی تو اینجایی؟

به تاریکی چشمانت چشم می‌دوزم.

بال‌هایم را رها می‌کنم

و روی شانه‌ات سقوط می‌کنم.

تو گل سرخ را سیراب می‌کنی

و بعد مرا نگاه می‌کنی.

گل سرخ در جا پژمرده می‌شود

و من یک آن شکوفا می‌شوم.

شانه‌ات را آماده می‌کنی

و سقوط را برایم زیباتر.

می‌خوابم.

تو اما بیداری.

چشم که باز می‌کنم،

نه من هستم، نه تو.

تنها یک صندلی خالی است

و افق

که خاطره‌ی ما را

پشت پلک‌هایش قایم کرده است.

خیالعاشقانهخاطرهگل سرخنگاه
۳
۰
ستایش باقری
ستایش باقری
معلق میان رویا و واقعیت https://t.me/setayeshbagheriiii
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید