ما کجا بودیم؟
روی ابرها، روی چمن یا میان خاطرات؟
دست‌هایم را زیر سر گذاشته و روی چمن ولو شده بودم. به شکل‌های جورواجور ابرها نگاه می‌کردم، اما چشمان خیس او به نقطه‌ای نامعلوم خیره بود.
گفتم: «آسمون شبیه دریا شده!»
توجهی نکرد. به آسمان نگاه می‌کرد، اما آنجا نبود؛ چشمانش به روی دیگری خیره مانده بود.
صدای افتادن اشک‌هایش را می‌شنیدم و لرزش بدنش را از گوشه‌ی چشم می‌دیدم. هر چند دقیقه، قبل از آنکه دستم خواب برود جابه‌جایش می‌کردم.
او سکوت کرده بود و من به خداحافظی خورشید گوش می‌دادم. کبوترها در آسمان، لکه‌های متحرکی بودند که بال می‌زدند. بوی رطوبت چمن را حس می‌کردم و کمی بعد سرما به تنم حمله‌ور می‌شد.
ما کجا بودیم؟
او میان اشک‌هایش شنا می‌کرد و گاه غرق می‌شد. من هم میان خاطرات و آسمان شناور بودم.
گفتم: «انگار آدم یادش نمیاد قبل از اون چطور لذت می‌برده، چطور آروم بوده، اصلا چطور زندگی می‌کرده.»
با صدای لرزانی گفت: «می‌خوام حالم خوب شه.»
گفتم: «زمان حالت رو بهتر می‌کنه.»
نگاهم نکرد. همچنان به او نگاه می‌کرد، به کسی که او را دچار کرده بود.
ما کجا بودیم؟ روی چمن‌‌ها یا روبه‌روی چشمان کسی؟
