
بلندگو را به دست میگیرم، چند باری روی بلندگو ضربه میزنم تا ببینم کار میکند یا نه.
_ یک، یک، یک.
_ دو، دو، دو.
_سه،سه، سه.
صدایم اکو میشود. دستی به سیم بلندگو میکشم تا شاید درست شود. فضا از آنچه که فکر میکردم هم بهم ریختهتر و شلوغتر است. خاطرهها رگها را پاره میکنند، واژه ها مانند بچههای شیطون و چموش بالا و پایین میپرند. خیالها میرقصند. از این نا آرام تر نمیشد که بشود. پشت بلندگو داد میزنم:معلوم هست اینجا چهخبر است؟ چه مرگتان شده؟ آهای واژه برو یک گوشه بنشین چرا آنقدر بالاو پایین میپری؟ یا تو خاطره! میخواهی مرا واقعا بکشی؟
رویم را میچرخانم و میبینم که خیال هم آن پشت مانند دیوانگان میرقصد، پا بر زمین میکوبد، انگار دارد میخی را با پاهایش در سر فرو میکند، میکوبد و میکوبد. داد میزنم: خیال برو سرِ جایت بنشین قرار نیست که اینجا را بهم ریخته تر کنی.
نمیدانم با این وضعیت نابهسامان چه کنم؟ یا باید اجازه دهم هرکاری دلشان میخواهند بکنند، آنقدر بزنند و بشکنند و خراب کنند تا خودشان خسته شوند؛ یا باید بکُشمشان؛ همهیشان را. خاطره را، واژه را،خیال را، همه را. اگر هم بتوانم چنین کاری کنم، من هم بعد از آنها به جرم قتل به دار مجازات آویخته خواهم شد و خواهم مُرد.
چهکاری میتوان کرد؟ چطور میتوان از این غوغا رها شد؟ کسی میداند؟