
توی خانهای کاهگلی نشستهام، به نوری که از درِ نیمه بازِ خانه به تاریکیِ خانه حملهور شده، مینگرم. سکوتِ سردی بر خانه حاکم است. از جایم بلند میشوم و از پنجره نگاهی به ریسه گلهایی میکنم که به ستونِ ایوان آویزان شده است. کاجی گوشهی حیاط استوار ایستاده و حیاط خانه پر شده از برگ های زردِ پاییزی. خانهای که روزگاری طعم زندگی را در آن میچشیدیم اکنون بوی مرگ میدهد. روی ظروف آشپزخانهاش خاک نشسته و آن قوری گلی قدیمی که باهاش چای مینوشیدیم اکنون لایهای از گردوغبار بر تنش آرام گرفته است. باز هم قدم میزنم و نگاهی به این خانهی پر خاطره میاندازم. صدای خندههای خود را از اتاق کوچکِ خانه میشنوم و صدای گریههای مادرم را در کنج آشپزخانه و صدای شکسته شدنِ غرور پدرم را در حیاط این خانه و صدای النگوهای کوچکِ خواهرم را وقتی که به یکدیگر برخورد میکردند. من در این خانه صداهای بسیاری میشنوم و چهرههای زیادی میبینم. خاطرهها هنوز هم مانند روحی در پشت این دیوارها پرسه میزنند.

چه شد که امروز اینجا آمدم؟! کیلومترها با ماشینم رانندگی کردم تا برسم به این خانهی عجیب که هر آجرش یادآور غمی است که مرا پرت میکند به سالهایی دور. سالهایی که در بعضی روزهایش زندگی و آرامشی نسبی درآن جریان داشت. سال هایی که کنار سفرهای جمع میشدیم و شام میخوردیم، مادر قرمه سبزی میپخت و عطرش را در کلِ خانه پخش میکرد و پدر دوغی میخرید و من با عجله سمتِ بطریاش میرفتم اما نمیتوانستم سرش را باز میکنم، او با آن دست های قدرتمندش بازش میکرد و بر سفره میگذاشت.
چه شد که آن آرامش نسبی جایش را به چشمان پف کرده و قرمز شدهی مادر داد؟ و چه شد آن همه شور در کودکی به بغض های نشکسته رسید؟ چه شد که پدر با آن همه مِهر، رفت؟ و چه شد مادر اکنون زیر خاک است؟ و خواهر هست اما انگار نیست؟ چه شد که من سالها نتوانستم بغض خود را بِشکنم؟ چه شد که گریه نکردم؟ امروز آمدم تا گریه کنم، آمدم عزا بگیرم برای این خانه، برای خودم، برای خانوادهای که سالها مرده اما من بر مزارش گریه نکردم. چشمانم گرم میشود، اشک پیدرپی میآید و بر آتش دلم میبارد.