قسم به قلم و آنچه می‌نویسد.
کی می‌دونه که پشت هر اتفاقی، چه داستانی ست؟
از بین تمام کسانی که می‌تونستم باهاشون معامله کنم، یک کلاهبردار به تورم خورد و پولم رو بالا کشید.
خیلی حرص خوردم و کلی تف و لعنت فرستادم.
اما بعد از چند وقت
یک جمله خوندم که مثل تلنگر عمل کرد و حبابی که توش بودم رو ترکوند.
این جمله
تا درس، اتفاقات زندگی‌ت رو نفهمی، روزگار تکرار می‌شه.
یعنی چه درسی پشت کلاهبرداری بود؟
دفترم رو برداشتم و هر چی به ذهنم اومد نوشتم.
مهم‌ترین و یا شاید اصلی‌ترینش این بود.
قدر خودم رو بدونم. به هر کسی زود اعتماد نکنم. برای هر کاری به ندای قلبم به صدای خداوند گوش بدم.
عجله نکنم، هول نشم، صبر کنم.
پاکسازی کردم به روش هواپونوپونو.
خدایا بی نهایته و بی نهایت راه بلده تا هر مشکلی رو حل کنه.
خدایا شکرت.
یا نور ?
