دست میکشم لای موهایم و نمیدانم چه میشود که وقتی دستم را پایین میآورم روی دستم است. ترسیده. از کجا میدانم؟ تندتند راه میرود و مدام مسیر عوض میکند. از خیالم میگذرد پنجره را کمی باز کنم و بعد یک فوت. دلم نمیآید. فکر میکنم بندازمش زیر پا. نمیمیرد. دیدهام که وقتی پا از روی مورچهای به این کوچکی برمیداریم، سالم و سرحال به راهش ادامه میدهد. تازه میرود لای درزهای زیرپایی ِ تاکسی. نه، نمیمیرد. ولی دلم نمیآید. کی دلش میخواهد روزها یا شاید ساعتهای آخر زندگیش را لای زیرپایی ِ کهنهی صندلی عقب تاکسی بگذراند؟
کنارم مردی نشسته که گهگاهی نگاهی پرسشگر به حرکات دورانی و موزون دستهایم میاندازد. شاید چشمهایش ضعیف باشند و مورچهی به این کوچکی را روی دستم نبیند؛ که چطور تند و تند مسیرش را عوض میکند. گاهی توقفی کوتاه میکند تا شاخکهایش را مرتب کند. میشنوم که با خودش میگوید "از اول بو میکشم!"و باز دور دستم میچرخد. آخر جای دیگری ندارد که برود. کشف کردهام که میتواند سمت زمین (پایین) را تشخیص دهد، چون دوست دارد به سمت آن حرکت کند. شاید به امید برگشتن به خانه، برگشتن پیش خواهرها و برادرهایش. دستم را رو به پایین میگیرم، گیج میشود.
"اولین کوچه بعد از پل پیاده میشم." با بدبختی کرایهی تاکسی را حساب میکنم. با دقت در را با دست دیگرم باز میکنم، میبندم تا مورچه جان چیزیش نشود. دستم را میچسبانم به تنهی اولین درخت ِ سر کوچه. "رسوندمت!" ولی اینجا که خانهاش نیست. مورچه روی درخت پایین میرود، من هم توی سراشیبی کوچه پایین میروم. راستی مورچهها اگر گم شوند چه کار میکنند؟