نمی‌دانم این نامه می‌رسد یا نه؛ اما می‌نویسم

«برای تو می‌نویسم؛ از پشتِ سنگری که بیشتر از خاک، ترس بر دست‌هایم نشانده است. اینجا، میانِ تاریکی و صدایِ آهن، تنها یک چیز روشن مانده: فکرِ تو.

نمی‌دانم این نامه می‌رسد یا نه؛ اما می‌نویسم. آدم گاهی، در مرزِ «نبودن»، باید چیزی از خودش را جایی امن بگذارد. حقیقت این است که من شجاع نیستم؛ هیچ‌کس اینجا شجاع نیست. اینجا فقط «انسان» باقی می‌ماند و انسان، وقتی صدایِ پایان را می‌شنود، تمامِ فکرش می‌شود نام‌هایی که دوست داشته… و نامِ تو، امشب بلندترینِ آن‌هاست.

اگر برگشتم، می‌خواهم ساده‌تر دوستت بدارم؛ بدونِ آن‌همه سکوت، بدونِ آن‌همه پنهان‌کاری. می‌خواهم کنارت راه بروم و باور کنم که زندگی می‌تواند آرام باشد.

و اگر برنگشتم… لطفاً مرا در صدایِ گلوله‌ها به یاد نیاور. اگر از من چیزی ماند، بگذار در عصرهایِ آرام باشد؛ در عطرِ چای، در پنجره‌ای که رو به غروب باز مانده است.

صداها نزدیک شده‌اند. نمی‌دانم این کلمه، آخرین کلمه است یا نه… تنها می‌دانم در میانِ این‌همه مرگ، تمامِ چیزی که در من زنده مانده، تویی.»