عشق، فناوریِ ابتدایی بقا

در محله‌ی ما، عشق اول از همه از شکلِ خودش استعفا داد. هیچ‌کس فرصت نداشت آن را ببوسد یا در دفترچه‌ای بنویسد. عشق را همان اول فرستادند سرِ کار؛ صبح‌ها با پدرم از خانه بیرون می‌رفت. در جیبِ لباسِ کارش می‌نشست و بوی روغنِ سوخته می‌گرفت. عصر که برمی‌گشت، کمی لاغرتر بود، کمی ساکت‌تر؛ انگار تکه‌ای از خودش را لای دستگاه‌ها جا گذاشته باشد.

ما در کودکی عشق را در آغوش نگرفتیم؛ ما دیدیم چطور آرام‌آرام به ابزار تبدیل شد. پیچ شد که زندگی را سفت نگه دارد. واشر شد تا لرزشِ ناامیدی کمتر شنیده شود. و گاهی یک تکه سیم بود که دو سرِ بریده‌ی روزها را به هم وصل می‌کرد.

مادر عشق را نخ می‌کرد و از سوراخِ سوزن رد می‌کرد، بی‌آنکه بداند هر کوک در واقع کمی از عمرش را از پارچه‌ی جهان عبور می‌دهد.

ما در کوچه‌های بن‌بست به شکلِ دیگری بالغ شدیم. عشق برای ما نه هیجان بود، نه رؤیا؛ چیزی شبیه ترمزِ دستی بود در سراشیبیِ زندگی. اگر نکشی، همه‌چیز پایین می‌غلتد.

سال‌ها بعد فهمیدم در طبقه‌ی ما عشق یک احساس نبود؛ یک فناوریِ ابتدایی بود برای عقب انداختنِ فروپاشی؛ چیزی شبیه تیرآهنی زنگ‌زده که در دیوار می‌گذارند تا خانه یکی دو زمستانِ دیگر دوام بیاورد.

و حالا که موهایمان رنگِ سیمان گرفته، می‌فهمم ما عاشق نشدیم؛ ما فقط مهندسانِ خاموشِ ویرانی بودیم. هر قرصِ قلب یک ستون شد. هر پتو یک سقفِ موقت. هر نگاه یک داربستِ لرزان. و با این همه، ساختمان هنوز کمی کج ایستاده است؛ نه به خاطرِ استحکامِ ما— به خاطرِ ترسِ مشترکی که اجازه نداد اولین نفر دست از نگه داشتنِ دیوار بردارد.

#سپهر_عسگری