هندسهیِ آشوب
به تو میاندیشم
و عقربهها،
این جلادانِ بیچهره پشتِ شیشهها
در خلاءِ زمانیِ عظیمی مُردار میشوند
بیآنکه اعلام کنند:
آغاز چه بود؟
و پایان کدام است…
یک تارِ مویت بر جغرافیایِ پیراهنم…
آه!
همین حجتِ کوتاه
منطقِ کهنسالِ تاریخ را واژگون میکند؛
و تمامِ شعرهایِ نانوشته
ـ این بغضهایِ تبعیدی ـ
در ازدحامِ گلوگاه
به سرزمینِ «سکوتِ مطلق» کوچ میکنند.
عشقِ تو…
کشفِ سیارهایست بکر
در مداری مجهول که هیچ اسطرلابی
طالعش را رصد نکرده است.
لبخندِ تو نظمِ هندسیِ اشیاء را منحرف میکند
و دکمههایِ پیراهنم
ـ این سربازانِ خلعِ سلاح شده ـ
به یادِ آغوشی که «نباید» باشد،
میلرزند، همچون پرچمِ صلح
در مسیرِ بادی که بشارتِ هیچ طوفانی نیست.
نامِ تو را که جهان هجی کند
پنجرهها، ماهیتِ شیشه را انکار میکنند…
و من
با غریبترین لهجهیِ انسان، رازی را
در گوشِ کوچهای بنبست اقرار میکنم
که تنها عابرانش، سایهها هستند.
تو! تجسمِ آن جنینِ مقدسِ تمنایی
که هنوز در زهدانِ زبانِ من
واژه نشده است
اما هر تپشش
حقیقتِ عریانِ «زیستن» را به کالبدِ این مُرده
وام میدهد.