
چمدان بستهای که بگریزی،
از من و این اتاقِ نمخورده
از منی که پس از تو در خویشش،
مثل یک چرخدنده وامانده
رفتی و جایِ خالیات اینجا،
مثل یک زخمِ باز میسوزد
عشقِ یکجانبه شبیهِ اسید،
مغزِ این استخوانِ من خورده
گوشیام روی مبل میلرزد،
باز هم یک پیامِ تکراری
مشترک در دسترس… نه! یعنی،
یک نفر پشتِ خط کم آورده
تو به یک تختِ تازه دل بستی،
من به این قرصهایِ اعصابم
عشقِ ما لاشهی سگی تنهاست،
که تنش را به جاده بسپرده
من به بنبستِ ساعتم گیرم،
تو به رویایِ بازِ آزادی
توی سلولِ انفرادیِ من،
یک نفر سالهاست سرخورده
پنجه بر این جدار میسایم،
مثلِ محکومِ لحظهیِ اعدام
عشق یعنی که قاتلت باشد،
آن که از بودنت رکب خورده
پنجره باز و… ارتفاعِ بلند
شهر زیرِ دو پایِ لرزانم
جاذبه هم رقیبِ من شده است،
بس که از دستِ بودنم مرده
میپرم تا خلاصِمان بکنم،
از من و تو… از این منِ بیتو
خونِ من روی آسفالتِ سیاه،
آخرین طرحِ یک زمینخورده