شب

شب،

سینیِ فلزیِ خاطره‌هاست

که هر عطرِ مانده از دیروز را

در لیوان‌هایِ لب‌پریده سرو می‌کند.

هر جمعه،

از صبح تا عصر آهسته‌تر نفس می‌کشی؛

به ساعت نگاه می‌کنی

انگار بخواهی عمرِ زمان را کوتاه‌تر کنی

که به غروب نرسد.

انگار شهریور،

تقلایِ پاییز است برای پوست انداختن؛

در کوچه، هر درخت،

حتی صدایِ افتادنِ برگ‌ها،

بویِ حرف‌هایِ نگفته می‌دهد.

در خانه،

کاسه‌هایِ خالی سایه‌هایِ مبهمِ خود را

مثلِ وصیت‌نامه بر سفره جا می‌گذارند

و کسی متوجه نمی‌شود

که چقدر از حضور کسر می‌شود

وقتی دیگری از پشتِ سفره بلند می‌شود.

سیگار، بهانه نیست؛

بخشی از اتاق است،

مثلِ پنجره،

یا سکوتِ بعد از آخرین نفسِ مهمان.

گاهی رنج،

پزشکی‌ست که راهی به درمان ندارد؛

فقط به ریه‌هایِ تو سرک می‌کشد

که ببیند هنوز شعله‌ای از تحمل

در پنجره‌یِ کوچکِ نفس‌هایت باقی‌ مانده یا نه.

آدم گاهی از دنیا نمی‌رود؛

دنیا از او عبور می‌کند

و رویِ شانه‌یِ ذهنش لکه‌هایی به جا می‌گذارد

که سال‌ها بعد، حافظه فقط ردِ آن را پاک می‌کند،

نه خودِ درد را.

تنهایی،

مثلِ بافتِ مرده‌یِ یک اندام است:

در بدن باقی‌ست،

اما جریانِ خون را نمی‌فهمد؛

تو را حمل می‌کند،

اما تو مدت‌هاست

خودت را جا گذاشته‌ای.

کودکی،

پناهگاهی نیست؛

شیوه‌یِ تشخیصِ جهان است

وقتی هنوز جهان،

سوزن‌هایِ امتحان را در پوستت فرو نکرده.

شکسته شدن،

پایان نیست؛

شروعی‌ست که توضیح نمی‌دهد

چرا بعضی صداها

فقط در گوش‌هایِ ترک‌دار معنا می‌گیرند.

#سپهر_عسگری