
عصر، لاشهی کِشداریست...
که زمان، خورشیدِ پوسیدهاش را
قطره قطره در حلقِ بیحوصلهیِ پنجرهها میچکاند.
بیرون از این بستر، جاذبه تا خِرخِره پر از استفراغِ روزمرگیست،
و زندگی، عفونتیست که در هوای باز، سَریعتر منتشر میشود.
شما چه میدانید؟!!
کشیدهشدنِ بُرادههای زبرِ ساعتِ پنجِ عصر، روی عصبهای لُختِ یک ذهن،
چطور استخوانها را پوک میکند؟
وقتی عقربهها شبیهِ زالویی فربه از خونِ لحظات متورم میشوند،
من به "معماریِ پتو" پناه میبرم! تنها نقطهی کور در نقشهی جغرافیای درد؛
گورستانی قابلِ حمل، مقبرهای با دیوارهای پشمی،
که در آن، من پیغمبرِ آیینِ بیرمقِ انزوا میشوم.
این یک خودکشیِ زماندار است.
یک «مومیایی شدنِ خودخواسته» در معبدِ کتان.
ابتدا باید تمام احشای آزاردهندهی «انسان بودن» را بیرون بکشم؛
آرزوها را از منافذم تـُـف میکنم بیرون...
حسرتها، امیدهایِ در حالِ زایمان،
و خاطراتِ کپکزدهای که هنوز نبض دارند را
با چاقوی کُندِ کرختی میبُرم،
و در کوزههای سفالینِ سکوت، در عمقِ گنجههای تاریک میگذارم!
در این آیینِ باستانی،
دستی برای در آغوش کشیدن نمیماند...
دستها، چلیپاوار بر روی سینه ام دوخته میشوند...
زانوها به شکلِ جنینی که از تولد پشیمان است، در آغوشِ سینه مُچاله میشوند؛
و لایهلایهی پتو، شبیهِ بانداژِ مومیاییهای فرعون،
پوستِ در حالِ اضمحلال مرا از گزندِ «بیداری» ایزوله میکند.
من فرمالینِ مرگِ موقت را به شریانهایم پمپاژ میکنم.
تاریکیِ زیر پتو، تنها جوهریست که بوی رحمِ مادر میدهد و طعمِ سردخانههای متروک.
چه خلسهی پرهیبتیست مبدل شدن به یک شئ بیجان...
فرو رفتن در اقلیمی که در آن،
هیچ صدای پای تازهای تو را از دریده شدن نترساند!
اما تراژدی، بُرندهتر از لبهی این خوابِ تاریک است.
چه باختِ مضحک و رقتانگیزیست:
وقتی مرگت عاریهای باشد،
صبحها با سمفونیِ قینخالهی بوقها از خیابان...
وِردِ باطلالسحر خوانده میشود!
جسد باید کفنِ پشمیاش را کنار بزند،
درِ کوزههای خالیاش را باز کند،
دوباره ریهها را پُر از دلهره، و سینه را پر از احشای انسانبودن کند...
مومیایی، استخوانهایش را میتکاند،
لبخندِ پلاستیکیِ یک «شهروندِ خوب» را روی صورتش منگنه میکند،
و در موزهی بدبوی جهان،
دوباره در انتظارِ هجومِ ساعتِ پنجِ عصر...
شروع به راه رفتن میکند!