خدا گاهی از درزهای جهان چکه میکند؛ مثل باریکهنوری از شکافِ پردهای سوخته که روی صورتِ بیخوابی میافتد و
هیچچیز را روشن نمیکند. ما با دستهایی که هرگز برای دعا ساخته نشدند، به سمت آسمانی بالا میرویم که سقف
نیست؛ امتدادِ سکوت و تأخیر است.