
نه به خانه برگرد؛ به آن لحظهای برگرد که نامت هنوز در دهانِ جهان یک فعل بود، نه اسمی یتیم که باید با احتیاط تلفظ شود. من دیگر فقط این را نمیفهمم که زمان، وقتی تو نباشی، زخم میکشد؛ فهمیدهام غیاب یک دستورِ زبانِ تازه است: فاعل را حذف میکند و همهچیز را مجهول میسازد. دیگر چیزی «رخ نمیدهد»؛ چیزها «رخداده میشوند». معنا دیگر مسئول ندارد. برگرد… پیش از آنکه دهانم عادت کند نامت را مثل واژهای خارجی بگوید—با مکث، با ترسِ احضار، با این احتمالِ شرمآور که تلفظِ درست، تو را برگرداند و جهان دیگر طاقتِ آمدنت را نداشته باشد.
عادت از مرگ خطرناکتر است، بله؛ مرگ تمام میکند، عادت پاک میکند. اما از عادت هم خطرناکتر، فصاحت است: روزی که بتوانم نبودنت را بیلکنت شرح دهم. آنروز تو نرفتهای؛ تو «توضیح داده شدهای». و آنچه توضیح بردارد، بازنمیگردد. بازگشت مالِ راز است، مالِ چیزی که هنوز برایش نامی درنیامده. من از تنهایی نمیترسم؛ از این میترسم که تنهاییام ادیب شود، استعاره بسازد، قافیه پیدا کند و من بهجای تو، با فقدانِ تو زندگیِ مشترک راه بیندازم. این وفاداریِ وارونه است: زنده ماندن به قیمتِ تبدیل کردنِ تو به یک متنِ قابلفهم.
چیزها وقتی تو نیستی دروغهای دقیقتری میگویند. آینه دیگر مرا نشان نمیدهد؛ صورتِ کسی را نشان میدهد که دارد تمرین میکند بدونِ تو هم «یک نفر» باشد. پنجره هنوز دیر باز میشود، هوا هنوز مثل یادداشتِ پارهپاره در اتاق میچرخد، اما نور دیگر چیزی را پنهان نمیکند—نور حالا شهادت میدهد. و شهادتش بیرحم است: که اتاق شاید همیشه همینقدر خالی بوده و من سالها دچار سوءتفاهم بودهام. برگرد… نه تا خلأ پر شود. خلأ پرشدنی نیست. برگرد تا خلأ بفهمد حق نداشته بدون اجازهی تو اینهمه بزرگ شود.
اگر نیایی، مجبور میشوم نامت را از آن حقیقتِ نیمهتمام به یک اشتباهِ املاییِ طولانی بدل کنم و آرامآرام از متنِ روزها ویرایشاش کنم. و این وحشتناکترین شکلِ ماندن است: پاک کردنِ تو، نه از فراموشی—از وفاداری به زنده ماندن. برگرد، پیش از آنکه زندهماندنم تبدیل به خیانت شود. پیش از آنکه جهان یاد بگیرد نبودنت را نه عادت، که معنا کند. چون وقتی غیاب معنا پیدا کند، دیگر جایی برای آمدنت باقی نمیماند.