امشب به پارکی که مدتها پیش تقریبا هر روز به آنجا میآمدم، رفتم.
سالها پیش به کتابخانه این پارک میرفتم و برای کنکور کارشناسی تا پایاننامه ارشد در آنجا ساعتها میماندم.
آن پارک و کتابخانه آن دوستانی به من هدیه داد که تا امروز کنارشان روزگار سخت و رنج دائمی آن را با ملال کمتری سپری کردم.
این پارک برای من معنیای بیشتر از یک پارک کوچک در یکی از محلههای تهران دارد.
اما...
امشب که در آنجا بودی مردی را دیدم که از همان سالها باغبان و نگهبان آنجاست.
لباسی آبی با شلوار سرمهای به تن داشت. نمیدانم لباس سبز باغبانی بیشتر برازنده او بود یا لباس آبی نگهبانی.
او کم توانی حرکتی دارد و به همین دلیل حرکات متفاوت بدن او از همان سالها توجه مرا جلب میکرد.
امشب زمانی که وارد پارک شدم روی یک نیمکت دراز کشیده بود و استراحت میکرد.
بعد به دور پارک گشتی زد و با چند نفر خانم و آقای مسن احوالپرسی کرد و از دید من دور شد.
اما او انگار که در خانهاش راه میرفت و با مهمانانش احوالپرسی میکرد.
آری در وجود او با آن مدل حرکت حسی از تعلق و حتی مالکیت بود. اما به نظر میآمد از میهمانانش هم متشکر بود. انگار که بدون میهمانانش نه خانه او معنی دارد و نه خودش
اصلا از خانه بدون میهمان نگهبانی دادن چه سودی میتوانست داشته باشد.
او رفت و فکری در ذهن من به جای گذاشت.
تعلق و حس مالکیت در میان ما و در من چه جایگاهی دارد.
حسی اصالتمند است یا توهم حاصل از رفاه.
من تعلقی دارم و چیزی در من حس مالکیت را برانگیخته میکند؟
امشب هم با این سوال به خواب خواهم رفت!