سلام عزیزان؛
آقای استفان کاوی در کتاب هفت عادت مردمان موثر عادت اول را «عامل بودن» نام می برد. عامل بودن یعنی در هر شرایطی یک سوال از خود بپرسیم اکنون در شرایط حاضر چه باید کرد، یعنی وظیفه ام در این شرایط چیست؟
ایشان در مثال این عادت از فردی به نام «ویکتور فرانکل» نام میبرد, وقتی کتاب آقای ویکتور فرانکل تحت عنوان « انسان در جستجود معنا» رو خوندم متوجه شدم که ایشان زندانی اردوگاه مرگ نازی های آلمانی بوده است. آقای دکتر (روانشناس) فرانکل در شرایطی که روزانه تعدادی را در کوره های آدم سوزی و تعدادی را به اتاق گاز می انداختند و بقیه را به کار سخت در معدن وادار می کردند، آنهم با غذایی اندک(نخود و آب باضافه کمی نان) با رفتاری متفاوت سعی در حفظ روحیه دوستان خود میکند و بقولی عامل بودن را زندگی میکند. در آنزمان، شرایط بقدری سخت بوده که تعدادی خود را به سیم خاردار های برقدار اردوگاه می زدند.ایشان در پی توضیح معنای زندگی برای دوستانش بر می آیند. ( که بعد ها معنا درمانی را ایشان مطرح می نمایند) به هرحال موجب نجات جان تعداد زیادی می شود. بد نیست در اینجا اشاره کنم به جمله معروف نیچه که می گوید؛ چرایی زندگی را بگو، خود چگونگی آنرا خواهم ساخت.
بگذریم ....
دوستدارم، اضافه کنم که، در کتاب قرآن بیش از دوازده بار جمله ای تکرار می شود « لاخوف علیهم و لا یحزنون - نه ترسی بر دل آنها هست و نه غمی دارند» خداوند این جمله را در وصف انسانهای مومن، نیکو کار، صالح و ... می گوید
تعبیر بنده از لاخوف علیهم عدم نگرانی از آینده است و امید وارم بودن به عنایت الهی و توکل و اعتماد کردن به اوست، و در خصوص لا یحزنون عدم نگاه به غم های گذشته و غصه خوردن است، از ترکیب آنها زندگی در حال را می فهمم.
نتیجه اینکه،بدون غم و نگرانی از خود خواهم پرسید که، حالا که «کرونا» آمده یا هر شرایطی ایجاد شده من چه تکلیفی دارم؟ بهتر است در اولویت به آن عمل کنم.
و این را در کنار معنای زندگی خود میگزاریم و عشق به خود، دیگران و معبود را خواهبم داشت و بسوی آن حرکت می کنیم.
سعدی علیه الرحمه
میفرمایند:هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی کین کیمیای هستی قارون کند گدا را
مولانا میفرمایند؛
خوش باش که هر که راز داند، داند که خوشی خوشی کشاند که شاکر چو شکر تو باش شاکر، شاکر همه وقت شکر ستاند.
خوش باشید عزیزان ❤️?
