من همینم ...

نازنینم زیبا؛

تو مرا میبنی؟

که چنین صورت پرچین

دارم!

نگریز از بر من،

نوبت امروز از آن من و توست، تا کمی پیش تو باشم، تا پذیرایم باشی،

آنچه را میبینی ... واقعیت دارد،

چهره ناصافم، تن رنجور خشن، که کمی ناشادم

من پر از غیر شدم، در مسیری که شتابان به تو می اندیشیدم،

و کنون، نه چنانم که پسندت باشد، شایدم دیر شده، یا کمی زود رسیدم اینجا، راه پر شیب فرازی بود،

تن من پر خشاک و دلم پر درد است، حیف باشد که در اندیشه نازت باشم

دعوتی داری،... از من

هدیه ای دارم... بر تو

نام آن پیش کشم که به جانم وصل است،

فرصتی هست که پیشت باشم

تو مرا از خود دان، تا که نزدیک شوی

تا که نزدیک شوی، خواهی دید چشمه ای جوشان را

فرض کن مهر بجوشد آری، یا که آغوشی باز، تا فراگیرد یار

دیر وقتی یست که من، تشنه دیدار تو ام

گوهری دارم، بس درخشان، که از ذات وجودم تابد

تو مرا میبینی؟ هرچه باشم، هرکس، من همینم!!!

خود تو...