اومدم سفر از آخر سال قبل و تا اینجای امسال هنوز در سفرم و نصفاش گذشته. احتمالا شبیه خیلیهای دیگه.
این سفرهای ایام عید برای ما (احتمال میدم شبیه من و این حس بازم باشه) که کل سال خودمون رو مشغول کار میکنیم حس عجیبی داره. چند روزی که میگذره خسته میشم و انتظار تمام شدن روزهایی که فکر میکنم خیلی بی فایده ام توشون رو میکشم. هرچند فایده دار بودنم در ایام سال جای تردید داره. از طرف دیگه خودم رو راضی میکنم که کل سال جایی نرفتم و کار کردم پس شاید حق دارم این چند روز طولانی رو ول باشم و رها.
میخوام فکر کنم خیلی وجدان کاریِ بالایی دارم که دلم برای کار تنگ میشه ، اما واقعیتش ته دلم می دونم که دارم فرار میکنم و وقتم رو به کار ، دور از محیطی به نام خانواده میگذرونم. سوال اولم اینه چرا از چیزی که اینقدر بهش مشتاق بودم فراری شدم؟ اینجایی که هستم کجاست؟
قبول دارید انسان یه مجموعه بزرگ از اشتباهاتِ؟ تاوان یه اشتباه چقدره؟ تنهایی آخرین تاوانِ؟