واقعا فرقی نکرد وقتی ثانیه ساعت قدم آخر رو برداشت. این رو چند ساعتی بعد فهمیدم.
چیزی عوض نشد. حسی تغییر نکرد. همون نفرت و کینه رو می شد به وضوح دید و حس کرد.
تنها تغییرش همین صفحه بود ، که بدنیا اومد و قراری برای نوشتن. نوشتن که قرنهاست رفیق انسانِ و قراره خالی کنه رنج و غم رو.
روز نگاری رو برای دل خودم شروع میکنم به آرامی و آهستگی و از روی علاقهای قدیمی.
امیدوارم ناله نکنم، بیراه نگم، دنبال مقصر نگردم، اول خودم رو بپذیرم و عاشق خودِ بَدَم باشم بعد برم سراغ بقیه و سراغی بِرمها.....