
دیشب برای نخستین بار در زندگی ام به سراغِ سازی رفتم که بسیار دوستش دارم. انگشتانم را روی آن گذاشتم و شروع کردم به فشردنِ بی هدفِ کلید ها. ذهنم آنی شروع به خالی شدن از افکارِ بیهوده کرد و هیچ حسی به جز شوقِ یادگیریِ نوت های پیانو در وجودم نبود.
بی هدف کلید ها را می فشردم و با هر صدای کوتاه اما محبوب به دنیایی دیگر می رفتم. دنیایی که شاید بهتر بود زودتر ها پیدایش می کردم.
از عزیزی که پیانو متعلق به او بود خواستم تا نوت کوتاهی را به من بیاموزد. او بدونِ معطلی شروع کرد به آموختن به من. دستش را روی صفحه کلید گذاشت. نوتِ ساده و کوتاهی از ملودیِ فیلمِ معروفِ «گاد فادر» یا همان «پدر خوانده» بود. چند بار برایم نواخت و توضیحاتی داد. در پوستِ خودم نمی گنجیدم. نوبت من شد. دستم را گذاشتم روی کلید ها و با حوصله هر چیزی که به من آموخت را تکرار کردم. بارها و بارها اشتباه کردم و دوباره یادم داد که چه کنم. با چند بار تمرین یاد گرفتم که چگونه آن را بنوازم. از درون کمی گرمم شده بود و انگار گرمایی که در وجودم بود باعث میشد تا شوقم برای یادگیری بیشتر شود. چشمِ همه ی کسانی که در اتاق بودند به دستانِ من بود و من خالی از افکار، در دنیای خودم می نواختم.
شوقِ آموختن، شوقِ یادگیری و پرواز کردن در دنیای ناشناخته های زندگی ام همیشه برایم امید می آوَرَد. باشد که هر آموختنی برایم دریچه ای باشد به سوی بهتر زیستن.
سبز باشید.?
ارادتمند
فاطمه حسین زاده (سایه)