
دست ها،
راویانِ بی زبانِ سختکوش.
حاملانِ بی جیره ی زندگانی،
همان ها که گاهی عشق میورزند و
گاهی نفرت میدهند.
گاهی حامی میشوند و گاهی منع می کنند .
گاهی درد می شوند و گاهی درمان می کنند.
گاهی در کنارِ عقل می نشینند و گاهی هم آغوشِ قلب می شوند.
همان خوانندگانِ نویسنده و نویسندگانِ خواننده.
دست ها
آینه ی شگفتی ها،
انعکاسِ تمامِ آنچه که در ابعادِ پُر و خالیِ روح احساس می شود،
دست ها؛
شور و آرامش.
جریان و سکون .
رقصِ کائنات، روی زمین.
دست ها؛
همان لمسِ ناملموسِ زیستن.
داستانِ ناگفته ی من از راویانِ خاموشِ همیشه در صحنه.
سبز باشید?
ارادتمند
فاطمه حسین زاده (سایه)
طراحی از خودم...