
گاهی فکر میکنیم که لازم نیست بعضی چیزها را نگاه داریم یا بعضی لحظات را ثبت کنیم. اما هر چه که جلو تر می رویم و شتابان به سمت آینده قدم بر می داریم به این درک می رسیم که چقدر گذشتهها برایمان مهم اند و چه لحظه هایی که باید ثبت می کردیم و اکنون دیگر در یاد نداریم شان.
این روز ها کتاب های زیادی در باب هنر و ثبت احساسات و عواطف می خوانم. کتاب هایی از قبیل درباره ی نگریستن از جان برجر، هنر همچون درمان از آلن دو باتن، پیاده روی و سکوت نوشته ی ارلینگ کاگه و نمایشنامه هایی که ذهنم را مدام درگیرِ روابطِ انسانی می کنند و هنر را با آدمی و آدمی را با احساسات و عواطفش می آمیزند. و یاد می گیرم که هر یک از این لحظاتِ پر از احساس، خواه ترس و نفرت باشند و خواه شجاعت و عشق، در حال گذرند و باید در ذهنمان به پله هایی بدل شوند که هر روز ما را به رشد و توسعه ی فردی مان نزدیک تر کنند.
پس باید بدانیم که چگونه نگاه کنیم و چگونه هر لحظه اش را ثبت کنیم و چطور نگهداری شان کنیم برای زمان هایی که دلمان تنگ می شود و بعد رجوع کنیم به تک تکِ شان و مرور کنیم هر آنچه در کنجی از ذهنمان مانده و خاک می خورد.
سبز باشید ?
ارادتمند
فاطمه حسین زاده (سایه)