
این روزها با دقت بیشتری به اطرافم نگاه می کنم.
به اطرافیانم، به رهگذران، به آب و به آفتاب، به درخت و به طبیعت. به تمامشان.
درختانِ خشکیده و نیمه جان در حالِ جوانه زدن و سبز شدن اند. هوا گاه سرد می شود و گاه بوی بهار در حیاطِ خانه مان می پیچد و دلم را می لرزاند.
همه چیز در حالِ نو شدن است و تغییر در راه رخ دادن...
در این بین اما چیزی مرا می آزارد. چیزی که نو نمیشود و از روزهای بودنش کم میشود.
مادر بزرگم را می گویم. که چگونه روزگار سپری شده را به یاد نمی آورد. و مدام در حالّ تکرارِ کارهایی است که یک عمر در پی شان بوده است. کاری اما از دست من ساخته نیست. او حتی گاهی مرا هم به یاد نمی آورد. او گاهی هیچ کسی را به یاد نمی آورد به جز پدربزرگ. عشقی که تمامِ جوانی اش را با او گذرانده بود. این عشق را به یاد می آورم و فکر میکنم به پدربزرگ که مثل پروانه به دور مادربزرگ می چرخد. حالم خوب می شود. و دوباره به نو شدن می اندیشم.
سبز باشید?
عید مبارک ?
ارادتمند
فاطمه حسین زاده (سایه)