
تانا، دختری که لاله و توی یک مزون لباس کار میکنه، در یک روز دو بار مورد تجاوز قرار میگیره.
طی تجاوز دوم سعی میکنه ازش خودش دفاع کنه و این منجر میشه به قتل.
و این اولین قتلشه. در طی داستان اون شروع میکنه به انتقام گرفتن از دنیای مردسالاری که داره توش زندگی میکنه.
چون میبینه که مردها تموم کاری که میکنن آسیب رسوندن به زنهاست.
خب... من دیشب این فیلم رو تموم کردم.
نه که بگم افتضاح بود، ولی خب خیعلی جای کار داشت. تحول شخصیت اصلی یکم زیادی شدید بود.
صحنههای مثلا خشنش خیلی ضعیف بود.
خونهاش خون نبود.
بازیها یکم خشک و تصنعی بود.
و هرچی تلاش کردم به خودم بگم زمانهٔ فیلم رو در نظر بگیر فایده نداشت. چون تو همون زمان فیلمای واقعا خوبی ساخته شدنه.
اینه که... با اینکه ازش لذت بردم ولی خیعلی اثر خاصی نبود.
ولی ایدهش رو دوست داشتم. این قضیهٔ تحول شخصیتی. شخصی که خسته است از سکوت کردن و حالا میخواد انتقامشو از دنیا بگیره. و در این سیر و تصمیم تماما دگرگونه میشه ذهنیتش، نگاهش، و همه چیزش.

عایا پشیمونم از دیدنش؟ خیر.
آیا پیشنهادش میکنم؟ بستگی داره به فردش.
اگه دوست داری فیلم نسبتا زیرخاکی ببینی، آره ببینش. ولی اگر میخوای یه چیز معاصرتر و ترتمیزتر ببینی به جاش اینو ببین:
ریانون، دختریه که توی یه دفتر روزنامه به عنوان منشی کار میکنه. تو سن کم مادرش خونه رو ترک کرده. توی مدرسه مورد زورگویی و اذیت یه گروه از دخترا بوده. خواهرش هیچ باهاش خوب نیست و تنها دوستش باباشه.
این دختر ساکته، تو سایه است و تموم سعیش رو میکنه تا خشم کسی رو جلب نکنه!
پدرش، تنها دارییش تو دنیا که حریمِ امنشه بیماره و میمیره. چون ریانون نتونست به موقع دهنش رو باز کنه و فریاد بزنه برای کمک.
عین من ساکت واستاد تا کار بقیه تموم شه بعد درخواست خودشو مطرح کنه!🙄
برای همین حس میکنه نه تنها باباشو ناامید کرده بلکه مسبب مرگش هم هست.
آخرین وصیت باباش این بود که حقشو از دنیا بگیره (یه چی تو همین مایهها). و حالا ریانون که در مراسم ختم پدرش و طی روزهای بعد از اون میبینه کابوسهاش دارن بزرگتر میشن دست به یه عمل میزنه.
اولین کاملا تصادفیه! ولی ریانون میبینه که داره حس کنترل رو به دست میاره. و یه سری اتفاقای خوب براش میافته.
همین باعث میشه که ریانون باز دست به قتل میزنه و تصمیمهایی میگیره که به مرور تا خرخره تو لجن فرو میبرتش.

ریانون دیگه اون دختر سابق نیست حالا یاد گرفته حقشو از دنیا بگیره. و نیز انتقامشو. البته به اندازهٔ Ms.45 رندوم عمل نمیکنه و شاید همین جذابترش میکنه.
چون پشت تموم اقداماتش انگیزه و منطق قابل درک وجود داره.
این دو فیلم از خیلی لحاظ شبیه همن. یعنی میشه گفت شاکلهٔ اصلیشون شبیهه.
اما برعکس Ms.45، که ما پیشینهای از کاراکتر اصلی نداریم و همه چیز یکم زیادی رندوم و شانسی میشه (عاخه چطوری بدون آموزش تونست اینقدر خوب تیراندازی کنه. اونم چندین بار؟ یه جوری که انگار تفنگ آبپاشی دستشه؟!)، و دسترسیمون به ذهن تانا و افکارش صقره و فقط میتونیم اعمالش رو ببینیم، توی Sweet Pea سیر تحول و وقایع و باقی قضایا خیلی معقولتره و ما اونقدر اطلاعات از زندگی کاراکتر اصلی دستمون میاد که بفهمیم چه چیزی سوقش داده به این مسیر و چطور تحول ذره به ذره درش شکل میگیره و چطور اتفاقای زندگیش بهش انگیزه میدن که تا خرخره فرو بره تو خون!
خلاصه که بلی. اگه میخوای داستان یه قاتل سریالیِ مونث رو ببینی، بفرما.
پ.ن: Ms.45 سینمایی و Sweet Pea مینی سریاله.
پ.ن۲: Sweet Pea گویا براساس رمانی به همین نامه. و من تازه فهمیدم.👩🦯