ویرگول
ورودثبت نام
Saxha
SaxhaI've Got The mind Of My Own, I'm Just One Of The kind. https://t.me/FreakedUp_Texts
Saxha
Saxha
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

یه مستطیل آسمون

وقتی موجودی، جاییه که نباید باشه یا کسیه که نمی تونه بشه، قشنگه. 

پتویی که روی دیوار میخ شده، موتوری که توی تخت گاز به جای میز گذاشتن، نگهبان شیفت شب تئاتر که وقتی کسی نیست می ره رو صحنه و پیانو می زنه و این در فلزی زنگ زده تا همین دو روز پیش.

این در قشنگ بود چون احتمالا وقتی خونه رو ساختن، سقف بالا رفت، بتن سفت شد و زبانه قفل تونست کارش رو انجام بده، دیگه کسی به این فکر نکرد که این در یه چیزی میخواد. کسی به این فکر نکرد که درسته این اسمش دره، چهارچوب و دستگیره داره، ولی بیشتر پنجره است تا در. من که راضی بودم.

از توی این در-پنجره آسمون رو نگاه می کردم. ابرای وقتی از پشت اون رد می شدن، صادقانه تر بودن، آسمون وقتی تو یه مستطیل خلاصه می شد صمیمی تر بود.
گاهی اوقات قاب قشنگی میشد، مثلا وقتی یه مینا می اومد اون کنار سمت چپ می نشست و به راست نگاه می کرد و یه نیم رخ تخت درست می شد. یا وقتی یه سار داخل در می نشست و یه سار دیگه بالای در و سرشون رو خم می کردن و انگار از یه چیز خیلی قشنگ حرف می زنن.

و حالا دیگه نه پنجره است نه در، حتی زنگ زدگی هاش هم بوی آشغالدونی میده. نه پرنده ای روش می شینه و نه می تونی ابری رو از پشتش ببینی. الان فوفش چشت به اون لاستیک خاکی می افته و یاد یه پیرمرد چاق می افتی که ساعت دوازده ظهر، توی یه بیابون سمندش پنجره کرده و زنگ زده امداد خودرو. 

حالا دیگه دلیلی ندارم بشینم پشت پنجره و بگم خدا کنه مامان زود بیاد که با گوشیش از این مینا عکس بگیرم. خوش حالم که دیگه ترس کنترل لحظه رو ندارم ولی دل تنگ آسمون کوچیک و مستطیلی شکلمم.
وقتی موجودی، جاییه که نباید باشه یا کسیه که نمی تونه بشه، قشنگه. پتویی که روی دیوار میخ شده، موتوری که توی تخت گاز به جای میز گذاشتن، نگهبان شیفت شب تئاتر که وقتی کسی نیست می ره رو صحنه و پیانو می زنه و این در فلزی زنگ زده تا همین دو روز پیش. این در قشنگ بود چون احتمالا وقتی خونه رو ساختن، سقف بالا رفت، بتن سفت شد و زبانه قفل تونست کارش رو انجام بده، دیگه کسی به این فکر نکرد که این در یه چیزی میخواد. کسی به این فکر نکرد که درسته این اسمش دره، چهارچوب و دستگیره داره، ولی بیشتر پنجره است تا در. من که راضی بودم. از توی این در-پنجره آسمون رو نگاه می کردم. ابرای وقتی از پشت اون رد می شدن، صادقانه تر بودن، آسمون وقتی تو یه مستطیل خلاصه می شد صمیمی تر بود. گاهی اوقات قاب قشنگی میشد، مثلا وقتی یه مینا می اومد اون کنار سمت چپ می نشست و به راست نگاه می کرد و یه نیم رخ تخت درست می شد. یا وقتی یه سار داخل در می نشست و یه سار دیگه بالای در و سرشون رو خم می کردن و انگار از یه چیز خیلی قشنگ حرف می زنن. و حالا دیگه نه پنجره است نه در، حتی زنگ زدگی هاش هم بوی آشغالدونی میده. نه پرنده ای روش می شینه و نه می تونی ابری رو از پشتش ببینی. الان فوفش چشت به اون لاستیک خاکی می افته و یاد یه پیرمرد چاق می افتی که ساعت دوازده ظهر، توی یه بیابون سمندش پنجره کرده و زنگ زده امداد خودرو. حالا دیگه دلیلی ندارم بشینم پشت پنجره و بگم خدا کنه مامان زود بیاد که با گوشیش از این مینا عکس بگیرم. خوش حالم که دیگه ترس کنترل لحظه رو ندارم ولی دل تنگ آسمون کوچیک و مستطیلی شکلمم.
۵
۰
Saxha
Saxha
I've Got The mind Of My Own, I'm Just One Of The kind. https://t.me/FreakedUp_Texts
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید