چه احمقانه! یه شور خاصی داره، آشنا شدن با یه آدم جدید، بهت امید میده که آره این یکی دیگه عین منه، مثل من فکر می کنه، مثل من حرف می زنه، مثل من می بینه و مثل من می شنوه. یا برای من بیشتر امید به پیدا کردن یه استاد حقیقیه. استادی که همون چیزهایی که یاد گرفتم رو یادم بده تا مطمئن شم که یه چی یاد گرفتم. اما هر آشنایی بعد مدتی از رویا کنده میشه و داخل گرداب واقعیت می افته. سعی می کنم خودم رو گول بزنم که بگم آره! همینه! مثل همیم! فقط یکم تغییر کن، یکم ذوب شو، یکم دوباره شکل بگیر. ولی همونطور که دارم این کلمات رو فریاد می زنم تا از حس بیگانگی با دنیا و معیارهاش خلاص بشم، می بینم که سرم ناخودآگاه پایین افتاده و دارم به غار تنهایی ام بر می گردم و در انتظار رهگذر جدید بعدی، زانوهام رو توی بغلم می گیرم.
می ترسم انقدر از تنهایی خسته بشم که تماما آتیش بگیرم و بخار بشم. انعطاف پذیر به اندازه خودی که نیستم و کسی که می خوان باشم. می ترسم توی این مبارزه برای هویت، ترس از "درک نشدن دائم" برنده بشه.
https://t.me/FreakedUp_Texts